Report: Luca Turilli’s Rhapsody / Iron Mask / Asylum Pyre – 013 Tilburg, 17-01-2016

Report: Luca Turilli’s Rhapsody / Iron Mask / Asylum Pyre – 013 Tilburg, 17-01-2016.

Toen ik vorige zomer het laatste album “Prometheus….” Van Luca Turilli’s Rhapsody besprak zat ik een beetje tussen twee vuren. Er was het theatrale bombastische aspect dat we vooral kenden van de allereerste Rhapsody platen en met de komst van Alessandro Conti werden er ware operaklanken geïntroduceerd in het geluid. Ik had eerlijk gezegd een beetje schrik hoe dit live zou klinken en overkomen!
Toen de toer aangekondigd werd stond deze jongen dus al te trappelen om aanwezig te zijn. Als Belg koos ik echter om de show in de 013 te Tilburg bij te wonen. De reden hiervoor was dubbel. De vernieuwde 013 was een betere locatie dan de Biebob in België. Ten tweede was de opwarmer in de Nederlandse show de band Iron Mask (die trouwens opgericht werd door de Belg Dushan Petrossi).

In de late zondagnamiddag ving ik mijn trip naar de Noorderburen aan met mijn trouwe en best gezellige concertbuddy Henk. Daar aangekomen viel ons direct op dat er nog niet veel mensen aanwezig waren. Het concert ging ook door in de kleinere club. Maar de zaal had een toffe inrichting en er gingen blijkbaar een pak lichten en spots aan het plafond.
AsylumPyre-4Het uit Parijs afkomstige Asylum Pyre mocht als eerste op het podium. Bij de opener is het geluid meestal niet pico bello en ook deze keer was dit het geval. Maar na een paar nummers klonk alles toch wat beter. Ik was totaal onbekend met het oeuvre van deze power metal band (met progressieve invloeden), maar ik was wel onder de indruk van de power dat uitging van de frêle zangeres Chaos Heidi. De sologitarist Nils Coubaron kon me ook bekoren met zijn vakkundig gitaarspel. Maar de vonk tussen de band en mezelf sloeg helaas niet echt over, zelfs niet toen bij het laatste nummer ware dance-beats weerklonken in de zaal. De band kreeg wel de nodige reactie los bij het wat talrijker aanwezige publiek. Al bij al kwijten ze zich goed van hun taak van opwarmer.

IronMask-9Ik steek niet onder stoelen of banken dat ik een boontje heb voor het werk van Dushan Petrossi. De oprichter van Iron Mask werd tot vervelens toe vergeleken met één van zijn grote idolen Yngwie Malmsteen. Als je de Brusselse gitarist op het podium ziet staan, schiet de naam van Yngwie toch door je hoofd. Net als bij enkele toeschouwers trouwens die spontaan Yngwie riepen! Dushan antwoordde daarop eerder cool “Who?”. De band had met Mark Boals een killer vocalist achter de microfoon op de laatste twee albums. Maar aangezien Mark in Amerika woont, is dit quasi onmogelijk om hem mee te krijgen op toer. Om die reden werd de Portugees Artur Almeida aan de line-up toegevoegd. Het openingsnummer “Black As Death” had echter te kampen met een pover geluid en in de krappe fotopit klonk dit voor geen meter. Ik zocht mijn toevlucht dan maar in de menigte. Het aantal bezoekers was ondertussen al flink aangedikt en er werd geroepen om het nummer ‘Holy War’ te horen. Hun smeekbede werd beantwoord en de kwaliteit van het geluid schoot ook de hoogte in. Vooral de gitaar van Dushan kwam veel beter in de mix te zitten. Nieuwkomer Artur ziet er fors gebouwd uit en zijn stem is van hetzelfde kaliber. De man heeft zijn vuurdoop perfect doorstaan en werd ook goed ontvangen door de fans. De set wordt steeds beter en de band heeft er duidelijk plezier in. Dushan slingert de ene melodieuze solo na de andere in de zaal en kan op veel respons van de zaal rekenen. Hoewel hij een echte snarenacrobaat is, laat hij zich niet verleiden tot overdaad. Zijn gitaarescapades passen steeds in het nummer. Het nummer ‘Forever In The Dark’ krijgt nog een dubbele betekenis, want de band staat zo goed als in het donker op het podium. De man achter de knoppen heeft blijkbaar nooit gehoord van frontlicht. Dushan en co hebben zeker en vast wat zieltjes bijgewonnen en zetten een puike set neer. Mijn avond was al geslaagd!

LucaTurilli-12Na een korte ombouw was de tijd dan aangebroken voor Luca Turilli’s Rhapsody. Tijdens de intro werd meteen duidelijk dat het concert zou opgesmukt worden met videobeelden op een groot scherm op de achtergrond. Men dook meteen terug in de tijd met de uit 2002 stammende opener ‘Knightrider Of Doom’. Mijn twijfels over zanger Alessandro werden meteen van tafel geveegd. Wat een stem had die kerel. Het geluid was in één woord: perfect! Na het nieuwe ‘Rosenkreuz’ greep men zelfs terug naar het legendarische debuut van Rhapsody met ‘Land Of Immortals’. Het publiek genoot mateloos. Gitarist, componist en bandleider Luca lijkt op een ADHD jongere, want die kerel staat bijna geen seconde stil op het podium! Wat een energie heeft die Italiaan! Om alles nog een bombast – boost te geven werden sopraan Emilie Ragni (die ook meezong op het laatste album) en tenor Riccardo Cecchi gevraagd om mee te gaan op toer! Dit was een geweldige zet, want om een nummer zoals ‘War OF The Universe’ te horen met zang van echte operastemmen was hemels. Eerlijk gezegd overtrof dit mijn stoutste verwachtingen. Alles was perfect getimed en uitgevoerd. LucaTurilli-25Bij meerdere nummers werd de tekst geprojecteerd op de videowall en die liep perfect synchroon met de zang van Alessandro. De band had via de sociale media gevraagd aan de fans van welk album ze een niet eerde gespeeld nummer wilden horen. “Power Of The Dragonflame” liep met die prijs weg en het nummer ‘ The Pride Of The Tyrant’ werd als absolute primeur gebracht. De volledige set bestond uit maar liefst twintig nummers en van de twee albums van Luca Turilli’s Rhapsody werden telkens vier tracks geplukt. De overige werden gehaald van oude Rhapsody albums, soloalbums van Luca Turilli en latere Rhapsody of Fire albums.
Hoewel gitarist Turilli de band heeft opgericht, liet hij de andere muzikanten ruim hun plaats in de ‘spotlight’. Zo volgde er een drumsolo (helaas is dit niet meer van deze tijd…), een bassolo en kreeg tweede gitarist Dominique Leurquin alle ruimte voor solo’s. Mijn melodieus gestemde hamer en aambeeld in beide oren werden verwend met veelvuldige toetsensalvo’s en langere achtergrondstukken.
Het concert was een totaalbeleving waar eigenlijk niets op aan te merken viel. De afsluiter ‘Emerald Sword’ werd luidkeels meegezongen door de uitgelaten menigte.

Met een brede glimlach verlieten we de zaal en stopten we vlug naar onze auto. Bij temperaturen van -5°C is het daar toch iets beter vertoeven. Op de terugweg werd meermaals aangehaald dat dit toch wel een geweldige avond was die volledig in crescendo was verlopen!

Tekst en foto’s : Rik Bauters

 

Related posts

Live Report: VUUR / For I am King – Neushoorn Leeuwarden, 21-04-2018

LiveReviewer

Live report: Saxon / Girlschool / Last in Line – Hedon Zwolle, 13-11-2016

LiveReviewer

Live report: Entrails / Aeon of Disease – Metropool Enschede, 21-02-2020

LiveReviewer
UA-17622028-3