Review: Redemption – The Art Of Loss – Metal Blade Records – Release: Out Now

Review: Redemption – The Art Of Loss – Metal Blade Records – Release: Out Now.

De Amerikaanse prog metallers onder leiding van Nick van Dyk lieten het eerst van zich horen met hun debuutalbum in 2003. De combinatie van de stem van Ray Alder en de songs van Nick sloeg aan bij de liefhebbers van het genre en de band bleef bij regelmatige tijdstippen albums uitbrengen. In 2011 bracht men “This Mortal Coil” uit dat door Nick geschreven werd rond zijn strijd met bloedkanker. Hij heeft die strijd blijkbaar overwonnen, maar het noodlot sloeg opnieuw toe, maar nu bij sologitarist Bernie Versailles. De man raakte in een lange coma en is momenteel nog altijd herstellende. Maar de band wou toch verder gaan en Nick besloot toen een paar gitaristen te benaderen om wat solo’s in te spelen. Benieuwd of de magie terug vastgelegd kon worden?
 

Redemption is:
Ray Alder – zang
Nick van Dyk – gitaar en toetsen
Sean Andrews – basgitaar
Chris Quirarte – drums

Bernie Versailles – gitaar maar momenteel niet actief door ziekte

The Art Of Loss
Redemption-TheArtOfLossDe solo van gastmuzikant Mularoni maakt meteen duidelijk dat dit album volgepropt wordt met porties gitaar van de bovenste plank. De subtiele aanwezigheid van de piano van Nick zorgt voor een injectie van gevoeligheid tijdens het refrein. Dit is een echt collectief van klasse muzikanten. Luister naar het sterke drumwerk van Chris. Dit is zonder meer kwalitatief hoogstaande progressieve metal. Ray Alder is een zanger die enorm veel emotie en sfeer kan overbrengen met zijn stem en past perfect bij deze complexe vorm van metal. Als gitaarliefhebber is dit album een absolute lekkernij. Het titelnummer bevat maar liefst vier solo’s, die afkomstig zijn van drie verschillende gitaristen. Op het einde mag Chris Poland de snaren laten resoneren op onnavolgbare wijze.

Het lange ‘Slouching Towards Bethlehem’ kent een rustige start met een dominerende rol voor de basgitaar, maar die wordt snel overgenomen door zware riffs van Nick. Dit nummer moet het niet hebben van snelheid, want deze eerder traag voortkabbelende song kent enorme stemmingswissels. Maar de solo van Mularoni doet toch een gooi naar een snelheidsrecord.
‘Damaged’ is een meer toegankelijk nummer met een catchy riff en een weergaloze Ray als trekpleisters! Het nummer kent zelfs raakpunten met AOR en melodieuze rock. Het typerende geluid van Friedman kleurt dit nummer met exotische tinten!

Gevoeligheid in overvloed bij de lange piano intro van ‘Hope Dies Last’. Ray zet op dit album zowaar zijn beste vocale prestatie ooit neer! Wat zijn stem bij mij teweegbrengt kan ik niet verwoorden! De toetsen zijn niet prominent aanwezig, maar hun inbreng op de achtergrond is van onschatbare waarde. Het nummer bouwt geleidelijk de spanning op en tijdens het middenstuk is het bijna een aaneenschakeling van flitsende solo’s. Dit tien minuten durend nummer is een klein meesterwerkje.
‘That Golden Light’ kan door de manier van zingen van Ray en door de aanwezigheid van piano als een ballade beschouwd worden maar dan op de Redemption wijze!

De start van ‘Thirty Silver’ lijkt wel een best of van Megadeth gitaristen, want respectievelijk Broderick, Poland en Friedman mogen een korte explosie van hun kunnen etaleren bij de start. Deze snelle track legt duidelijk de nadruk op koning gitaar. De drie heren leveren maar liefst twaalf solo’s af in een tijdspanne van een dikke zes minuten. Dit is het meest explosieve nummer op dit album!
‘The Center Of The Fire’ is een meer melodieuzer klinkend nummer. Redemption doet denken aan Fates Warning (door Ray natuurlijk) en qua opbouw van de nummers aan Dream Theater, maar ze hebben toch een eigen geluid weten te ontwikkelen. Vooral het veelvuldig gebruik van de piano lijkt typerend en dat kenmerk krijgt een enorme goedkeuring van mezelf!

De cover van The Who’s ‘Love Reign o’er Me’ is een puur juweeltje en maakt nog eens duidelijk dat de jaren ‘70 garant stonden voor enorm veel pareltjes en ruwe diamanten! Een uiterst geslaagde versie die met liefde voor het origineel gemaakt is!
Gastzanger John Bush zet hier een buitengewoon krachtige prestatie neer. Deze kerel is een sterk ondergewaardeerde vocalist!
Het album wordt afgesloten met een absoluut meesterwerk van meer dan twintig minuten. ‘At Day’s End’ maakt op avontuurlijke wijze duidelijk tot wat deze band op muzikaal vlak in staat is. Zo horen we: ingetogen stukken, flitsende solo’s met hoge dosis emotie, diepe baslijnen, snelle riffs in pure progmetal stijl, breed uitgesmeerde toetsenpartijen, dance invloeden, radiorock geïnspireerde gitaren, orkestratie en vooral een Ray Alder in optima forma. Dit is prog metal zoals het hoort te klinken!

Conclusie:
We hebben er vijf jaar op moeten wachten, maar deze ‘Art Of Loss’ is een ware parel geworden. 75 minuten lang worden we verwend met schitterend gitaarwerk en uitmuntende zang. Dit album laat je aandacht voor geen seconde wegzakken, zelfs niet bij de lange nummers. Je zit steeds op het randje van je stoel te wachten op de volgende verbazing. Ook tekstueel is dit album meer dan het doorgronden waard. Het gaat voornamelijk over de keuze tussen liefde en angst.
Een absolute aanrader voor prog metal fans!

Score: 4,75 uit 5

 

Tracklist:
1. The Art of Loss 5:22
2. Slouching Towards Bethlehem 8:06
3. Damaged 4:56
4. Hope Dies Last 10:33
5. That Golden Light 4:54
6. Thirty Silver 6:25
7. The Center Of Fire 7:55
8. Love Reign o’er Me 5:08
9. At Day’s End 22:33

Links:
Redemption Official
Redemption Facebook
Metal Blade Records

Tekst: Rik Bauters
 

Related posts

Review: Moonloop – Devocean – Listenable Records – Release: March 24th, 2017.

LiveReviewer

Review: Diemonds – Never Wanna Die – Napalm Records – Release: Out Now

LiveReviewer

Review: Vision of Disorder – Razed To The Ground – Candlelight Records – Release: 13-11-2015

LiveReviewer
UA-17622028-3