Live report: Fortarock – Goffertpark Nijmegen, 01-06-2019

Live report: Fortarock – Goffertpark Nijmegen, 01-06-2019.

Anno 2019 beleeft het meest prestigieuze metalfestival van Nederland zijn 10-jarig jubileum. Bij deze gefeliciteerd hiermee! Vooraf is deze editie veelbesproken, voornamelijk over het proberen te strikken van de gedroomde headliner. De organisatie heeft van de nood een deugd gemaakt door een sympathieke +1 actie te lanceren. Verder heeft men het risico genomen een kwaliteits line-up voor liefhebbers neer te zetten. Dit is allemaal gesitueerd in een overzichtelijke setting, die warme herinneringen oproept aan de edities in de begindagen. Livereviewer toog naar het zonovergoten Goffertpark in Nijmegen met twee verslaggevers en één fotograaf en maakte het volgende verslag. (ME)

Ik vind Fortarock altijd leuk om naar toe te gaan. Het is niet al te massaal, het gras is daadwerkelijk gras, in tegenstelling tot sommige andere festivals met het spul in de naam, er staan wat boompjes op het terrein voor de nodige schaduw en de podia zitten lekker dicht bij elkaar. Ook is het eten goed verzorgd en zijn er voldoende bars om niet voortdurend in de rij te moeten staan. Zelfs het parkeren in de buurt is makkelijk. Omdat zelfs het weer perfect was, ben ik goedgehumeurd begonnen aan het festival. Ik was alleen wat bezorgd over de temperatuur in de tent, maar zelfs dat valt wel mee. (MB)

Op de uiterst zonnige zaterdag komen we als festivalopener God Mother in de tent tegen. Het is dan nog vroeg in de middag, en de band gaat flink los! Hun muziek neigt sterk naar de chaotisch lijkende mathcore van The Dillinger Escape Plan, maar dan zonder de rode draad. Chaotischer dus. Terwijl de bassist stoïcijns erbij staat, maakt de zanger maximaal gebruik van de ruimte. Dan komt hij weer voorbij crowdsurfen, staat hij ergens anders offstage en wanneer hij onstage staat, is hij aan het rennen, maakt hij een radslag en meer van dergelijke capriolen. Oh, en hij klimt ook nog in de stellage, maar hij verzaakt zijn zang niet. De drummer en gitarist blijven gewoon op het podium fanatiek spelen, wat het alles bij elkaar een energieke performance maakt. Deze band klinkt mij inhoudelijk wat te structuurloos, maar qua optreden vol inzet, valt hier niets op af te dingen! (ME)


Ne Obliviscaris uit Australië is de eerste band op het hoofdpodium en daar een hele mooie opener. Er word geopend met het 12 minuten durende ‘Devour me, colossus (part 1) : Blackholes’. Meteen bij het begin zingt de gruntzanger nog out of synch met de backing tape, maar ze komen zeer snel op stoom en dan is het genieten van de ronduit epische nummers vol dubbele, clean/harshzang, en veel spetterend gitaarwerk, vol lekkere loopjes uit de zevensnarige gitaren. De bassist, ook van de plank met de zeven snaren, maar harder in de mix, bast, volop tappend, daar zwierig op en omheen, terwijl de drummer lekkere rockbeats met veel ratelende kicks laat horen. De viool van de cleane zanger, zorgt voor de melancholische/folky noot. De muziek gaat elk nummer, of het nou ‘Forget Not’ of ‘Intra Venus’ was, weer van rustig naar hard naar folk. Deze über-epische muziek blijft ondanks al die verschillende sferen toch heel natuurlijk klinken. Dat laatste vind ik nog de grootste verdienste. Het geluid is ook nog eens prima (iets meer slaggitaar misschien) en de presentatie is continue enthousiast, door die cleane zanger/violist, die veelvuldig headbangt en telkens met een smile dankbaar het publiek inkijkt.
Met fan-favorite ‘And Plague Flowers the Kaleidoscope” wordt dit eerste, zeer succesvolle mainstage optreden glorieus afgesloten. Voor mij het eerste hoogtepunt op dit festival! (ME)


In Hanks Garage, het derde podium, speelt daarna Batwölf uit Leiden. Ik ben even wezen kijken, en ik zie een punk n’ roll band fanatiek spelen, met een zanger die klonk als Cronos van Venom. Prima sound dus, en de nummers rocken de pannen van het dak.

Het eerste wat opvalt als ik bij de Zweedse band Monolord de tent binnenloop, is de grote hoeveelheid Orange versterkers die zichtbaar zijn. Je weet dan gelijk wat je krijgt, een warm, zwaar en fuzzy gitaargeluid. Ik ben dol op het geluid van Orange versterkers. Stoner en doom bands meestal ook en doom metal was ook precies wat er op het menu stond. De zanger, Thomas Jäger, heeft een mooie, heldere stem die precies bij de muziek past. Ik vind zijn stem live zelfs beter klinken dan op studio opnamen. Vanaf de eerste song, ‘Where Death meets the Sea’, weet de band met zijn heerlijk logge riffs, die toch voldoende grooven, een lekker sfeertje op te bouwen. Uiteraard is dit niet voor iedereen, sommigen houden nu eenmaal niet van trage muziek. Voor diegenen onder ons die hier wel van houden is Monolord, zeker live, meer dan de moeite waard. De songs zijn goed opgebouwd met lekker lompe riffs en om de boel gevarieerd te houden is er hier en daar een hammond orgeltje doorgemixt. Daar komen ook nog de mooie melodische solo’s bij. Deze klinken een tikkie retro, wat goed bij dit soort doom past, natuurlijk. Al met al levert deze band alles wat een doom metal liefhebber zijn hartje begeert en weten ze dit ook live volledig waar te maken. Als uitsmijter speelt de band het twaalf minuten durende ‘Empress Rising’, wat volledig gebruik maakt van het geluid van de Orange versterkers, dus ik ben helemaal tevreden. (MB)


Direct na Ne Obliviscaris is op de main stage de band Atreyu gepland. Deze band staat bekend als metalcore band, maar wat ik hoor is een uur lang commerciële Amerikaanse metal. Dit geldt zeker voor nieuwe songs, zoals ‘The Time is Now’. Deze song is de belichaming voor wat Atreyu te bieden heeft: songs waar je lekker op kunt meebrullen, meezwaaien en meezingen. Een circle pitje hier en daar duikt ook op, iets waar de band duidelijk blij mee is. Zelfs de oudere songs van de band, zoals ‘Becoming the Bull’ klinken live behoorlijk commercieel, omdat de band ten opzichte van de studio opnames de shouts behoorlijk beteugeld heeft, deze zijn ook overgenomen door de bassist. Daardoor valt wel op dat de zanger een goede stem heeft. Dit soort bands zijn natuurlijk wel wat het metal genre ook nodig heeft: niet al te hard, heel herkenbaar voor de fans, energiek en leuk om naar te kijken. Er zullen wat true metalfans zich omdraaien in hun graf, maar die zijn ook ergens mee begonnen. Teken aan de wand is natuurlijk wel dat Atreyu juist Bon Jovi heeft gekozen om te coveren. Het maakt voor het publiek allemaal niet uit, het is de juiste band voor een leuk feestje met mooi weer, natuurlijk geholpen door een goed geluid. Natuurlijk zijn het ook geen prutsers, ze spelen hun songs net en vol energie. Zoals vaak op een festival is de setlist voornamelijk de ‘hitlist’, aangevuld met een paar nieuwe songs, een juiste keuze. Hun fans willen duidelijk een feestje en hebben dit gekregen. (MB)


In tegenstelling tot de meeste bands op Fortarock 2019, wordt Enslaved geplaagd door een slecht geluid, zeker aan het begin van hun set. Gelukkig beginnen ze met ‘Loke’ van het album “Frost”, waar dat toch een beetje bij het black metal geluid hoort. Desondanks is het geluid goed genoeg om te horen dat Enslaved, zoals altijd, heel goed aan het spelen is. Enslaved heeft ook geen enkele moeite om tijdens een optreden de connectie met het publiek te behouden, wat natuurlijk wel helpt om over geluidsproblemen heen te komen. Frontman Grutle Kjellson maakt eens een praatje, vertelt wat over de muziek en is duidelijk relaxed en in een goed humeur. Tegelijkertijd weet hij voldoende agressie in zijn uitstraling te stoppen. Ook gitarist Ivar straalt ‘ik ben lekker bezig’ uit. Toch heb ik liever dat het geluid wel goed is. De setlist is een aardige mix van songs verspreid over hun gehele (lange) carrière, van “Hordanes Land” tot “E”. Dit betekent dat de songs soms behoorlijk van elkaar verschillen, maar Enslaved heeft geen enkele moeite de black metal, folk en progressieve songs tot een geheel te smeden. Ook de keuze van de organisatie voor de tent is een heel goede, dat vind ik toch beter bij Enslaved passen dan het daglicht en de massaliteit van de main stage. Ik heb me dan ook best vermaakt. Desondanks hoop ik de band de volgende keer weer te zien als headliner van een eigen tour, met goed geluid en de gelegenheid een uitgebreide setlist te spelen. (MB)


Myrkur (Amalie Bruun) is, afgaande op de clips, best begaan met het Scandinavische natuurschoon. Dat strookt ook best met de folk-invloeden op haar albums. Ik vermoed dat dat de reden is dat ze een plantje dat net tot haar schouders kwam recht voor haar microfoon had gezet, samen met wat kale miniboompjes op de flanken. Desondanks denk ik dat er betere methodes zijn om tijdens je set de verbinding met de natuur te zoeken, dit is toch meer een gevalletje ‘Spinal Tap Stonehenge’. Ook qua beweging viel er niet heel veel te beleven, Amalie is geen extraverte persoon met wild geren en veel publieksparticipatie. Gelukkig hoort bij haar ingetogen muziek ook een ingetogen act. Daarnaast wil ze zo nu en dan haar songs kracht bijzetten met wat theatrale armgebaren, vermoedelijk op de momenten dat ze dit zo beleeft. De begeleidingsband vindt ook mogelijkheden om verrassend enthousiast te headbangen op de toch wat rustige songs, zoals de single ‘Ulvinde’.

Misschien was het wel beter geweest om deze act in een duistere tent met sfeervolle verlichting te zetten, dat had zeker bijgedragen aan het effect. Er was echter reden genoeg om van hun set te genieten, de rustige maar donkere songs worden gedragen door een toch verrassend zwaar gitaargeluid en zijn dromerig met een bite. Haar mooie, heldere stem is doordringend als een ijzig beekje in de wildernis. Deze muziek is zeker niet voor iedere metal liefhebber, maar neemt je mee in haar beleving als je dat laat gebeuren. Bewust of niet, volgens mij heeft de Myrkur hun heftigste songs achterwege gelaten en van de andere songs een gedeelte van de grunts en screams. Helaas is het effect daarvan dat er eens in de zoveel tijd ineens een schreeuw van een seconde opduikt die niet op zijn plaats lijkt te zijn. Ik heb liever dat ze alle screams doen, of als dat niet lukt helemaal niet. Desondanks is het een leuke, goed uitgevoerde set. Ze krijgt ook nog een pluspuntje voor de Deense vlag, die zo is gedrapeerd dat het een omgekeerd kruis vertoont. (MB)


Uncle Acid and the Deadbeats is voor mij een totaal onbekende band, ik kwam dan ook bij toeval tijdens hun optreden in de tent terecht. Het was niet bij voorbaat mijn bedoeling dit concert mee te pakken. Wij hadden wat behoefte aan schaduw, wat in de tent te vinden is, samen met wat Uncle Acid blijkt te zijn. Vanaf het moment dat ik eenmaal hun mix van psychedelic rock en desert rock hoor, is het duidelijk dat ik beter in de tent kon blijven. Deze band swingt namelijk de pan uit. Is het metal? Zeker niet, maar het is inmiddels al weer een vrij lange traditie dat stevige rockbands ook hun plaats hebben op metal festivals. ‘Uncle Acid’ zelf (Kevin Starrs) heeft een heel karakteristiek stemgeluid, waarbij je je soms afvraagt of je naar een man of een vrouw aan het luisteren bent, maar wat perfect bij de songs past. Van de retro bands op Fortarock is dit een van de meer uptempo bands en ook heel dansbaar ook. Leuk aan hun geluid is ook dat het weliswaar behoorlijk retro is, maar niet teruggrijpt op een enkele periode, maar een mix is van sixties, seventies en desert rock uit de nineties. Dit soort bands wordt meestal ook een beetje ondergewaardeerd. Uncle Acid and the Deadbeats weten gewoon een goed klinkende gevarieerde setlist te spelen en het publiek in beweging te houden. Deze band valt in de categorie ‘gewoonweg leuk’. Als je ze tegenkomt op een festival, gewoon bekijken, je krijgt er geen spijt van. (MB)


Terwijl ik ondertussen iemand vlak bij de EHBO flauw zie vallen en dus snel afgevoerd zie worden, spurt ik zelf naar het Utrechtse Laster. Deze band staat in black metal kringen hoog aangeschreven dus ik was wel benieuwd. Op het heetst van de dag, in vol ornaat, dus volledig ingepakt in stage outfit, inclusief maskers, staan zij fanatiek Hanks Garage plat te spelen. Verbazingwekkend wel. Zij brengen een boeiende set van onverstaanbaar Nederlandstalige black metal. Van de nieuwe plaat worden ‘Het Wassen Oog’, ‘Vacuüm≠Behoud’ en ‘Schone Schijn’ gespeeld. Van het album “Ons Vrije Fatum” worden het titelnummer en ‘Bitterzoet’ en tot slot ‘De Roes Na’ gespeeld. Ik vind dat ze een sterke atmosferische set afleveren, dat met veel juichend respons wordt onthaald. Talentvolle band!


Vervolgens is het snel teruglopen naar het hoofdpodium, waar Amorphis op gaat treden. In zo’n beetje de felste zon van de dag, recht op het podium, moet het pittig voor ze zijn, maar zonnebrillen doen ze niet aan. Na het intro zet men het prachtige beginnummer ‘The Bee’ in, van de laatste plaat “Queen of Time”. De band heeft meteen een heerlijk geluid en houd zich goed staande in deze kokende hitte. Ondertussen valt er vooraan een meisje flauw en wordt afgevoerd. De rest van het publiek reageert enthousiast, in euforie gebracht door hun machtig mooie, gelaagde harmoniëen van de nummers van de laatste platen. ‘Sacrifice’, ‘Silver Bride’ en ‘Wrong Direction’ , het is doorlopend genieten. Van de oude periode spelen ze gelukkig nog ‘Black Winter Day’ en met ‘House of Sleep’ wordt de voor het gevoel veel te korte set van een klein uur alweer afgesloten. Van mij mag dit dus eigenlijk nog wel even door gaan. Ook Amorphis is een absoluut hoogtepunt op dit festival! (ME)


Ik was van tevoren benieuwd hoe het tegenwoordig met Children of Bodom gesteld is, zeker sinds de tricky schouder conditie van bandbrein Alexi Laiho. Het heeft geresulteerd in een langzamer, nieuw album, maar met meer melodie. Dat is toevallig precies waar ze vroeger zo goed in waren, dus dat komt mooi uit. Van dat nieuwe album beginnen ze hun optreden met ‘Under Glass and Clover’ om vervolgens de groovende pit er in te jagen met ‘Are you dead yet?’.
Gaandeweg komt het geluid ook beter uit de verf en volgt weer van de nieuwe plaat “Platitudes and Barren Words”. Heerlijke heavy metal met veel synths eroverheen, verpakt in makkelijke songs. Nog steeds een topband! Opvallend is wel dat Laiho nog steeds soepel speelt, maar meer moeite lijkt te moeten doen om het niveau vast te houden. Zeer geconcentreerd shred hij losjes zijn heldere gitaarstukken eruit, maar zijn presentatie naar het publiek moet hij duidelijk doseren. Dat geeft niet, want het publiek geniet zichtbaar en regelmatig gaan spontaan de handjes de lucht al in. In de tweede helft van de set komen de oude klassiekers: ‘Hate Me!’, ‘Everytime I Die’ van het perfecte COB album “Follow the Reaper”, en ‘Downfall’ van ‘”Hatebreeder”. Persoonlijk had ik ‘Warheart’ er ook graag bij, maar voor mijn gevoel geeft de band de voorkeur aan de wat zwaardere nummers tegenover de melodieuze nieuwe nummers te zetten. Al met al niet hun beste, maar wel een goed optreden, waar velen duidelijk zichtbaar van hebben genoten. (ME)

Zoals bekend, doet Bloodbath hun naam eer aan met hun uiterlijk. De band komt besmeurd met (nep)bloed de tent in en weet ook gelijk het bloed van het publiek sneller te laten lopen. Ook de moshpit is heftig genoeg voor een bloedbad. Ik had Bloodbath dit jaar al eerder gezien, toen vond ik ze wat mat. Daar hebben ze nu geen last van, ze spelen een strakke, gedreven set en hebben er duidelijk zin in. Nick Holmes, die goed bij stem is, is ook de beroerdste niet en geeft zo nu en dan tussen de nummers door wat filosofische uitleg over de betekenis van de songs, waarschijnlijk volledig gebaseerd op alternatieve feiten. Daarnaast is de band voor hun doen behoorlijk bewegelijk, zelfs Nick. Voor iedereen die wel van een potje oldschool death metal houdt en nog niet aan zijn trekken is gekomen is dit duidelijk een uurtje stoom afblazen. Het is duidelijk voor de band ook een uurtje lol, vrijwel ieder bandlid is lid van een andere band en dit is voor hen een zijproject. Natuurlijk heeft de band ook gewoon sterk materiaal en de songs van het laatste album, waarvan er maar liefst vier van worden gespeeld, doen niets onder voor de rest. De sterkste song voor mij is ‘Outnumbering the Day’, de kroon op een toch al heel sterke set. Uiteraard heeft de band voor de hordes die het niet met mij eens zijn ‘Eaten’ nog in reserve gehouden als afsluiter. (MB)


Als er één band is die in het gat dat Peter Pan Speedrock achterliet kan duiken is X-Raiders, (voorheen Rectum Raiders). Hun vuige rock n roll stijl is wel wat gevarieerder, maar het effect is hetzelfde: de tent op z’n kop zetten en dat doen ze. Ook maken ze nog wel eens een rockcover van een housenummer, zoals het uitgevoerde ‘Satisfaction’. Ze hebben de drive, de makkelijke nummers, alleen het paard ontbreekt. Feestband!

Behemoth mag de eerste dag van Fortarock afsluiten. Dit is op zich al redelijk bijzonder, een black metal band als afsluiter van een open lucht festival. Van origine zijn back metal bands toch meer van lo fi geluid voor een klein publiek. Behemoth heeft zich echter ontwikkeld tot een band die zeer geschikt is voor een groot podium. Het helpt natuurlijk, dat dit een band is die wél voor een goede geluidskwaliteit gaat. Ze hebben als afsluitende band ook de moeite genomen om grootbeeld projecties mee te nemen (waaronder de kaart van Nederland, leuk), aangevuld met rookmachines en zelfs pyrotechnics.

Al bij de eerste song, ‘Wolves ov Siberia’, is het duidelijk dat hun geluid goed op een groot podium past met een grootse show, terwijl ze tegelijk de dreiging en sfeer van hun muziek in stand weten te houden. De band zet een strakke show neer waarin de songs elkaar vlot opvolgen. Slechts zo nu en dan wordt er een praatje gemaakt, al weet Nergal te melden hoe blij hij is te leven, ongetwijfeld een verwijzing naar zijn leukemie. Gedurende de show blijft Behemoth het visuele aspect in de gaten houden, zoals bijvoorbeeld de mijters en het bespelen van het publiek bij ‘Bartzabel’, al laat die song goed horen dat de muziek voorop staat, ook de achtergrondzang van de band en de solo klinken bijvoorbeeld heel goed. Dit is ondanks hun lange geschiedenis een relevante en zich ontwikkelende band, ook duidelijk omdat twee derde van hun nummers van de laatste drie platen komen. Deze band is een waardig afsluiter. (MB)

Tekst : Marcel Bergervoet & Maurice Egbers
Foto’s: Jeroen Gest



Related posts

Live report: Fates Warning / Psycho Village – Gebr. de Nobel, 03-08-2017

LiveReviewer

Live report: Omnium Gatherum / Wolfheart / Nothgard – Baroeg Rotterdam, 17-11-2018

LiveReviewer

Report:FOREIGNER – FM 17 april 2014, TRIX Antwerpen

livereviewer
UA-17622028-3