Review: Fractal Universe – The Impassable Horizon – Metal Blade Records – Release: 25-06-2021

Review: Fractal Universe – The Impassable Horizon – Metal Blade Records – Release: 25-06-2021.

Fractal Universe is een progressieve death metal band uit Nancy, Frankrijk en opgericht in 2014. De eerste EP, “Boundaries of Reality” zag het daglicht in februari 2015 en de eerste full length “Engram of Decline”, in april 2017. Het vorige album “Rhizomes of Insanity” kwam uit in een periode dat er op het gebied van progressieve death metal al veel uit kwam en raakte aardig ondergesneeuwd. “The Impassible Horizon” is het derde album van de band.

Fractal Universe is:
Vince Wilquin – Gitaar, zang, saxofoon
Hugo Florimond – Gitaar
Valentin Pelletier – Bas
Clément Denys – Drums

The Impassable Horizon

Ik had tot drie jaar geleden nog niet van deze Franse band gehoord , maar besloot eind 2018 naar een metal koffieconcert te gaan in Hedon waar deze band afsloot en was aangenaam verrast. Ondanks dat de andere bands ook niet slecht waren, stak Fractal Universe met kop en schouders boven de rest uit en vind ik het niet meer dan logisch dat de band na het zelf uitbrengen van hun eerste album “Engram Of Decline” opgepikt is door een groot label.

Ze steken niet onder stoelen of banken dat ze zijn geïnspireerd door onder andere Obscura, waar ze ook veelvuldig mee worden vergeleken. Iets wat je op het debuut misschien nog hoort, maar met de tweede plaat “Rhizomes of Insanity” rukte de band zich toch wel los van dit vergelijk en vond ik dit album beter te behappen dan menig album van Obscura, mede door het minimaal houden van gitaargepriegel, waar veel progressieve/technische metal bands al snel in verzanden en meer variatie in vocalen. Over het algemeen zijn die vocalen bruut maar goed verstaanbaar en er is ook ruimte voor een soort van fluisterzang en half cleane zang.

Op het openingsnummer ‘Autopoiesis’ klinkt die cleane zang niet echt heel lekker en hadden ze die wat mij betreft best achterwege mogen laten. Ik krijg er een soort van plaatsvervangende schaamte van. Zo ook in het volgende nummer ‘Clockwork Expectations’, waarin het cleane gedeelte nog meer aanwezig is. Net als op de vorige twee albums is de saxofoon ook weer aanwezig en zo ook in dit nummer. Op het eerste album hadden we een gastoptreden op saxofoon van Jørgen Munkeby (Shining). Op het vorige album werd die taak waargenomen door de vader van gitarist Hugo Florimond die wat lagen en een solo inspeelde. Dit keer is het zanger Vince Wilquin zelf die de honneurs waarneemt. Die saxofoon is niet constant aanwezig maar krijgen we later nog wel weer te horen in het nummer ‘Black Sails’.

Op ‘Interfering Spherical Scenes’ krijgen we veel tempowisselingen en ook hier weer de voorkeur voor wat meer gas terug en fluister- en cleane zang. Moet ik me nu zorgen gaan maken!? Helaas wel want de band kiest duidelijk voor een rustiger en ietwat melancholischer sfeer. Dat laatste komt op ‘Falls of the Earth’ goed naar voren. Gelukkig wisselt de band dit wel af met meer van wat we van ze gewend zijn. Zo is ‘Withering Snowdrops’ meer recht toe recht aan met meerdere lagen backing vocals en ook meer ruige zang en zelfs wat verdwaalde blastbeats.

De volgende nummers ‘Cosmological Arch’ en Epitaph hebben een zelfde soort opbouw waarin er veelvuldig van tempo wordt gewisseld. Het slotnummer ‘Godless Machinists’ is het langste nummer met acht minuten. Ook hier veel tempowisselingen, maar gebeurt er daarnaast te weinig om het lange nummer echt boeiend te houden. De laatste halve minuut horen we een rustige gitaar en drums die langzaam wegebben. Als bonusnummer staat er een akoestische versie van ‘Flashes of Potentialities’ van “Rhizomes Of Insanity” op.

Conclusie:
Er is ontzettend veel aandacht besteed aan de vocalen. Het opnemen hiervan heeft net zo lang geduurd als de rest van de instrumenten. In de backing vocals is dit duidelijk te horen maar de cleane zang vind ik echt een minpunt van de band, maar dat is wellicht ook een kwestie van smaak. Het vorige album had geen echte uitschieters maar waren de nummers van een even hoog niveau. Die uitschieters heeft dit album wel maar dan helaas wel de verkeerde kant op.

Score: 3,75 uit 5

Tracklist:
1. Autopoiesis
2. A Clockwork Expectation
3. Interfering Spherical Scenes
4. Symmetrical Masquerade
5. Falls of the Earth
6. Withering Snowdrops
7. Black Sails of Melancholia
8. A Cosmological Arch
9. Epitaph
10. Godless Machinists
11. Flashes of Potentialities (Unplugged)

Links:
https://www.fractaluniverseband.comhttps://www.facebook.com/fractaluniverseband
https://www.fractaluniverseband.com

Tekst: Marcel Klaster

Related posts

Review: Bury Tomorrow – Cannibal – Music For Nations – Release: 03-07-2020

LiveReviewer

Review: Fit for an Autopsy – The Great Collapse – SPV/Steamhammer – Release: 17-03-2017

LiveReviewer

Luca Turilli’s Rhapsody – Prometheus, Symphonia Ignis Divinus – Nuclear Blast Records – Out Now

LiveReviewer
UA-17622028-3