ACCEPT + DAMNATIONS DAY – 7 OKTOBER 2014, TRIX Antwerpen

 

ACCEPT + DAMNATIONS DAY – 7 OKTOBER 2014, TRIX Antwerpen

Ik herinner mij nog levendig het volgende verhaaltje. Op een woensdagnamiddag verbleef ik als 14-jarige knul bij een neef, maar toen die zijn tante een plaat deed spelen viel mijn bek werkelijk open! Wat was dat? Het was de start van de B-kant (ja toen nog enkel vinyl of cassette) van Accept’s “Breaker”. Die start van “Burning” veranderde voorgoed mijn verdere leven. Het metalvirus had zich verspreid in mijn bloed. “Restless & Wild” was ook één van de eerste vinyls die ik aanschafte in een groot warenhuis. Alhoewel dat album uit 1982 door het merendeel als hun klapstuk wordt beschouwd, blijft “Breaker” mijn favoriet! Na het vertrek van UDO ging het snel bergaf voor Accept en hun comeback brak ook geen grote potten. Toen UDO niet wou meewerken aan een tweede comeback meer dan een decennia later, kondigde de band een nieuwe zanger aan. Mark Tornillo werd ingelijfd en zong voorheen bij TT Quick. Deze band zou trouwens opnieuw actief zijn! De komst van Mark bleek een uitstekende zet te zijn want deze keer was hun comeback een schot in de roos. Ze hebben reeds drie albums op de teller staan met deze line-up. Accept verschijnt op vele festivals en doen na elk album een geslaagde toer. Na hun laatste schijf “Blind Rage” (voor recensie zie:  http://wp.livereviewer.com/2014/08/14/review-accept-blind-rage-nuclear-blast-records-release-15-08-2014/) stond ook België op het toerschema! Ondergetekende wou hier absoluut bij zijn, omdat ze live steeds een feestje bouwen.

Ik vertrok vroeg om met de gevreesde ‘Antwerpen files’ toch nog op tijd te arriveren. Wel, na enkel een kijkfile van 10 minuten kwam ik dus ruim een uur voor aanvang aan de zaal. Nog een pluspunt was het feit dat de foto pers pas onmiddellijk beschikbaar was.

Damnations Day-5Als opwarmer stond het Australische DAMNATIONS DAY geprogrammeerd. Ik had nog nooit van deze band gehoord en wist dus niet wat ik te horen zou krijgen. De band kreeg een minimum aan licht (tot ongenoegen van de enkele aanwezige fotografen, inclusief deze verslaggever), maar liet dit niet aan hun hart komen. Ze brachten nummers uit hun enige album “Invisible, the Dead”. Hun muziek kun je het beste omschrijven als een vorm van power metal met wat thrash invloeden en een snuifje progmetal. Zanger/gitarist Mark Kennedy beschikt over een krachtige stem met een redelijk bereik. Vooral zijn hoge uithalen tijdens “I Am” konden me bekoren. De kerels zijn actief vanaf 2005 en dat is duidelijk te horen, want ze kunnen hun nummers op een adequate manier brengen. Afsluiter “The Reaper” zorgde er zelfs voor dat ik op het ritme begon mee te bewegen. Iets wat niet zo snel gebeurd bij nummers die ik voor het eerst in een zaal hoor! De solo’s van Jon King waren steeds iets om naar uit te kijken. Ik kon zelfs wat invloeden van Iron Maiden bespeuren in het meer melodieuzer gitaarwerk. Enkel jammer dat de zaal niet zo opging in hun muziek. Maar het was duidelijk dat die allemaal kwamen voor Accept.

Accept-18Na het vrijmaken van het podium was het wachten begonnen op de hoofdact ACCEPT. Om 21u20 kwamen de heren op en onmiddellijk stonden ze in een zee van licht. Dit is vooral praktisch om leuke beeldjes te maken, maar voor het publiek is het ook aangenaam om hun idolen te kunnen bewonderen. De heren beukten meteen de deur in met de stamper “Stampede” van hun nieuwste album. Dit werd op de hielen gezeten door het duo “Stalingrad” en “Hellfire” van het “Stalingrad” album. Meer dan de helft van de gespeelde nummers waren afkomstig van hun drie laatste albums. Je hoort mij zeker niet klagen hier en het bewijst ook dat ze zelf volledig achter hun nieuwe materiaal staan. “Blind Rage” is met zes nummers zelfs heel ruim vertegenwoordigd. De keuze om het melodieuze “Dark Side Of My Heart” te brengen vind ik persoonlijk geweldig en toont aan dat de heren onder vakkundige leiding van gitarist Wolf Hoffman ook op deze wijze kunnen overtuigen. De oudjes komen uit het tijdperk 1981 en 1985. De nadruk ligt vooral op hun best verkopende albums “Restless & Wild” en “Balls To The Wall”. De volgorde van de nummers op de setlist is gewoon perfect, want als niet-kenner kun je de nieuwe tracks niet van de oude onderscheiden. Maar na “London Leatherboys” (met die herkenbare dreunende baslijn) komt met “Starlight” één van de hoogtepunten voor mij. Dit nummer is afkomstig van hun “Breaker” album en klinkt 33 jaar later nog steeds up to date!  Alhoewel de heren al wat jaren op hun teller hebben staan, bewegen ze zich op het podium als jonge twintigers. Hun spelvreugde vloeit ook van het podium af. Vooral bassist Peter Baltes en hofnar Wolf vermaken het publiek met hun podiumact. Wolf is daarenboven een meester in het grimassen trekken. Echt leuk om die kerel op het podium bezig te zien. Naast bekkentrekker is Wolf ook duidelijk de leadgitarist van het gezelschap. Maar zo nu en dan kwam ook Herman Frank in de spotlicht te staan. De twingitaren tijdens de break van “Starlight” vormden  een ware lekkernij. Het geluid was bijzonder goed afgesteld. Zo was de bas van Peter zeer duidelijk hoorbaar. Hun typische meerstemmige achtergrondzang kwam op die manier extra in de verf te staan. Natuurlijk werd er om medewerking van het publiek gevraagd en soms werd de band zelfs spontaan getrakteerd op een portie handengeklap. Maar nummers zoals “Restless & Wild”, “Princess Of The Dawn”, “Fast As A Shark” en de eindklappers waaronder “Metal Heart” en het onvermijdelijke “Balls To The Wall” smeken om medewerking van de fans! Het publiek zelf had ook een geweldige tijd en zong naar hartenlust mee met de klassiekers en iedereen verliet na “Balls,,,” met een brede glimlach de zaal.

Ikzelf heb een emotioneel moeilijke periode achter de rug en had eigenlijk niet zo’n zin om naar Trix af te zakken. Maar toen Accept eenmaal aan zijn overwinningstocht begon kwam ik ‘in the mood’ en smolten mijn zorgen als sneeuw voor de zon. Het zien van een band waar je in je prille jeugd door werd gebeten heeft een helende werking op de metalhead. Wie zei daar dat rock ‘n’ roll dood was? Ik zeg alvast: ‘Metal will never die’! Een grote dank gaat ook uit naar de heren van Accept om mij een reuze opbeur kuur te bezorgen. Mijn ‘metal heart’ is voorzien van een upgrade en ik kan er opnieuw tegen aan! HELL YEAH!

Tekst en foto’s Rik Bauters

 

Related posts

Live-Report: Stonehenge Festival – 20th Anniversary

livereviewer

Live report FIREFEST 2012 FRIDAY

livereviewer

Live report: Vader / Entombed A.D. / Inferum / Hellavista – Gigant Apeldoorn, 07-11-2018

livereviewer
UA-17622028-3