Alcatraz Hard Rock & Metal Festival Dag 1 – Kortrijk, 08-08-2015

Alcatraz Hard Rock & Metal Festival 2015– Lange Munte, Kortrijk, 08-08-2015.

Na twee achtereenvolgende jaren de terreinen en gebouwen van de VIVES Hoge School gebruikt te hebben moest de organisatie noodgedwongen uitwijken naar een nieuwe locatie. De school ging in het zomerverlof hun terrein herinrichten en was bijgevolg niet bruikbaar. Al vlug liet Officer Nice (de mascotte van het festival) zijn oog vallen op het terrein aan de Lange Munt te Kortrijk. Het aldaar gelegen bietenveld werd door de cipiers van Alcatraz in recordtempo omgetoverd tot een festivalweide. Wie de voorbije jaren naar Kortrijk was afgezakt weet dat het terrein toen aangekleed werd met in het achterhoofd de beruchte gevangenis Alcatraz. Dit jaar deed men er een enorme schep bovenop en werd dit concept nog verder uitgewerkt.
Wolf Dag1-3Midden op het terrein staat daar de wachttoren om de eventuele gevangenen die zich misdragen op te sporen en om alle ontsnappingen onmogelijk te maken. Maar de echte blikvanger dit jaar was het vijftig meter brede podium dat twee flink uit de kluiten gewassen zijbeuken bevat die geheel in de ‘Alcatraz’ stijl werden opgetrokken! Dit is een ware streling voor het oog en ik zie dit concept nog uitbreiden de komende jaren. De gevangenismuren werden opgesmukt door tientallen grote canvasdoeken met foto’s van de artiesten die de afgelopen jaren te zien waren op het podium. Alle foto’s zijn afkomstig van bevriende fotografen van de gevangenisdirecteur!
Door mijn bewezen diensten de afgelopen jaren kreeg ik als medewerker van Livereviewer van de perscipier van Alcatraz ook dit jaar een vette accreditatie voor het volledige weekend! Dit jaar was er zelfs een afzonderlijke parking voorzien voor de persmensen en Very Important Prisoners (ook wel VIP’s genoemd). De rest van de bezoekers kon zijn wagen voor een peulenschil parkeren op een parking niet ver weg van het terrein. Officer Nice zorgde er voor dat de mensen netjes met een shuttlebus werden afgezet aan de ingang van het terrein. Dit jaar verliep het verkrijgen van de felbegeerde fotopas heel vlotjes en kon ik het terrein op. Het concept werd ook doorgetrokken naar de verkoopstanden van drank, eten en de merchandise. Ook de uiterst ruime persruimte werd mooi en passend aangekleed. Een leuk detail waren de oude kerkstoelen die nu een zwarte kleur hadden. Hoor ik daar iemand zeggen: “Satan wint altijd!”.

Wolf Dag1-2De band die de moeilijke taak kreeg om het festival te starten was het Zweedse Wolf. Op 11 uur in de voormiddag is dit geen eenvoudige klus, maar met 20 jaar ervaring en zeven albums in de rugzak moet dit haalbaar zijn. Het viertal deed wat van hen verwacht werd en men opende met twee nummers uit hun laatste wapenfeit “Devil Seed”. Ondanks de reeds prikkende zon werd het publiek gemakkelijk meegetrokken en vlogen de eerste vuisten in de lucht! De hongerige wolven putten uit alle albums (behalve hun debuut) en stoomden de al talrijk aanwezige metalheads klaar voor wat nog komen zou!

Armored Saint Dag1-2Tweede op de bill was het Amerikaanse Armored Saint, dat zijn thuishaven heeft in het zonovergoten Californië. Om die reden stond de band waarschijnlijk ook op het middaguur geprogrammeerd. De mannen hebben net een geweldige nieuwe plaat afgeleverd en het titelnummer “Win Hands Down” was meteen de knallende opener van hun set. Wat een power straalde deze band uit en John Bush is precies als Franse wijn. Hij wordt beter en krachtiger met de jaren. De man bezit een enorm krachtige strot en zingt de sterren van de hemel met het grootste gemak. Wanneer men verder gaat met het titelnummer van hun volwaardige debuut “March Of The Saint” ga ik net als vele aanwezigen uit de bol. Een mens zou zo vergeten dat hij eigenlijk foto’s moet nemen! We krijgen een resem vette klassiekers over ons heen in een verpulverend ritme. De rest van de band lijkt ook even vergeten te zijn dat ze geen dertigers meer zijn en bewegen als overjaarse pubers over het podium. Vooral bassist Joey Vera en gitarist Phil Sandonal zijn in prima forma! De prijsbeesten “Can U Deliver” en “Madhouse” (beide van het debuut) sluiten deze stevige adrenalinestoot af. Voor velen was dit de beste band van de eerste dag.

Death Angel Dag1-2Alcatraz staat bekend voor zijn thrash op de affiche. Dit jaar mag Death Angel een eerste portie over de menigte gooien. De nadruk ligt sterk op hun laatste album “The Dream Calls For Blood”. Het hakkende “Left For Dead” zorgt ervoor dat het publiek meteen weet wat hen te wachten staat. Een vertoon van krachtpatserij, dat hongerig verorberd wordt door de veelvuldige thrashers! Mark Osegueda laat er opnieuw geen twijfel over bestaan dat hij een echte volksmenner is en vuurt de toeschouwers aan op mee te brullen en te laten zien dat thrash goed is voor alle spieren in het menselijk lichaam. Maar de beide gitaristen Rob Cavestany en Ted Aguilar gooien de ene na de andere flitsende solo in de menigte. Ook de mannen uit San Francisco brengen een bloemlezing uit hun catalogus met “Mistress Of Pain” als de ultieme uitsmijter. Thrash or be trashed was duidelijk het motto hier. Eerlijkheidshalve moet ik bekennen dat Mark soms wat schreeuwerig overkwam, maar geen haan die daar om kraaide!

Moonspell Dag1Na de Amerikaanse uitstap werd er terug getapt uit een Europees vaatje. Het Portugese Moonspell stond vervolgens op het podium. De heren brengen een bizarre mengeling van dark gothic metal met keyboards. Ik hoor er de nodige new-wave invloeden doorsijpelen. De nadruk lag op het splinternieuwe album “Extinct”. Zanger Fernando is een opmerkelijke verschijning op het podium en heeft iets mysterieus over zich. Ik moet toegeven dat ik hun muziek niet kende, maar ze konden mij toch raken met hun eigenwijze vorm van metal. Een tweede album dat in de verf werd gezet was het uit 1996 stammende “Irreligious”. De fans van de band waren alvast in de wolken met deze setlist en ondergetekende was dolgelukkig om een dergelijke band eens in het zonlicht te mogen fotograferen!

Queensrychel Dag1Het werd stilletjes aan tijd dat we wat progressiever materiaal te horen kregen en wie kan ons beter verwennen dan Queensrÿche? De herrezen band met zanger Todd La Torre aan de microfoon zou ons een echte old school set voorschotelen. Ik vreesde echter dat de zang van Todd het wat zou laten afweten. De man had de afgelopen dagen wat last van een verkoudheid en had enkele dagen voordien niet zo’n goede doen in Eindhoven. Toen hij op het podium kwam met een wollen muts op vreesde ik voor het ergste, maar toen hij eenmaal de zang inzette van de klassieker “Nightrider” werden alle twijfels van het podium geveegd.
De nadruk lag op hun meesterwerk “Operation Mindcrime”, maar ik raakte in de zevende hemel toen men ook het schromelijk ondergewaardeerde “The Warning” met drie nummers vertegenwoordigde. Een aangename verrassing was het eerder mysterieus en Oosters klinkende “The Whisper”. De snelheid schoot de hoogte in met “The Needle Lies”. Onder de vorm van “Arrow Of Time” mochten we ook eens proeven van hun nog te verschijnen “Condition Hüman” album. Dit smaakte alvast naar meer en ik ben benieuwd naar de rest van de songs. Maar de finale met nummers zoals “Eyes Of The Stranger”, “Queen of The Reich” en afsluiter “Take Hold Of The Flame” gaf iedereen de meeste voldoening!

Schenker Dag1-2Als ik een gitarist moet noemen waar ik naar opkeek in het verleden roep ik zonder enige twijfel Michael Schenker. De man gaat deze dagen door het muzikale leven als Michael Schenker’s Temple Of Rock. De blonde rocker kreeg zelf het predicaat van ‘special guest’ op de affiche, wat me doet vermoeden dat Officer Nice ook een fan is! De heer Schenker kiest er tegenwoordig voor om zijn MSG periode achter zich te laten. Persoonlijk vind ik dit een beetje jammer, want hij heeft toch een hele resem parels afgeleverd onder die noemer. Maar als de set wordt ingezet met de UFO kraker “Doctor, Doctor” kan mijn pret al niet meer op en is het voorgaande al vergeten. De man heeft er duidelijk zin in, want hij beweegt met brede glimlach en op zijn typische manier over het podium. Hij schiet als het ware zijn solo’s en de tot de verbeelding sprekende riffs het publiek in. Sedert 2011 is zijn partner in crime de steeds goedgemutste Doogie White. De Schot is in goede doen en staat de meester op een ongelooflijke wijze bij. Zonder enige moeite voorziet hij de songs van passende vocalen. Dit is niet zo eenvoudig daar de songs door verschillende zangers werden gebracht in het verleden. Zijn laatste drie albums worden ook vertegenwoordigd en het nieuwe “Live And Let Live” van het “Spirit On A Mission” album staat als tweede op de setlist. Dit is een pure nostalgische reis door het verleden, want met nummer als “Lights Out” van UFO en het magistrale instrumentaaltje “Love Drive” van de Scorpions wordt iedereen vrolijk. Het publiek lust er (net als ik) pap van. De finale bestaat uit een stomende versie van Scorpions’ “Rock You Like A Hurricane” en UFO’s “Rock Bottom”. Het laatste nummer krijgt een minutenlange solo van Schenker. Hier laat hij horen wat hij allemaal in huis heeft. Schenker is altijd een gitarist geweest, die het moest hebben van melodie en niet van snelheid. Hij doet hiermee menig gitaarvirtuoos en shredder een poepje ruiken. Duidelijk tevreden verlaten Michael en zijn kompanen het podium en worden dan ook beloond met een daverend applaus.

Overkill Dag1De melodieuze klanken worden van het podium verbannen door de ‘full speed dirty thrash’ van Overkill. De mannen kiezen ervoor om hun set op te bouwen uit het oeroude materiaal van de jaren 80 aangevuld met het recentere werk vanaf 2010. Alcatraz is nog één van de weinige festivals waar crowdsurfen toegestaan is. De mannen van de security hebben het geweten, want meer dan honderd surfers hebben ze binnengehaald. Ik moet je niet vertellen dat de sfeer goed zat. De versplinterende versie van “Electric Rattlesnake” was de aanstook voor die marathon!
Met de metalhymne “In Union We Stand” werd wat gas terug genomen. Zanger Bobby gooit geregeld een “Dank u wel” naar het uitzinnige publiek. Overkill fans staan er trouwens voor gekend dat ze een feestje kunnen bouwen. Deze verwoestende thrashtrein komt uiteindelijk tot stilstand met het onvermijdelijke “Fuck You”. Voor degene die het niet wisten, thrash is still alive mensen! Tijdens de set van Overkill spuwde de wachttoren op het terrein voor de eerste maal letterlijk vuur!

WASP Dag1Na al dat geweld schakelen we over naar wat 80’ies rock met W.A.S.P. . Blackie verwende ons in de tweede helft van de 80’ies en aan het begin van de jaren 90 met enkele fantastische schijven. Wel dames en heren, Mr. Lawless putte enkel en alleen uit die schijfjes! De man stond vorig jaar ook op de affiche van Alcatraz en toen maakte hij er een feestje van. Hij herhaalde zijn magie van de vorige keer en wees eerlijk; met nummers als “The Real Me”, “Wild Child”, “LOVE Machine” is dat een koud kunstje.
De man is zijn looks wel verloren (en dat is een ‘understatement’), maar hij weet nog verdomd goed hoe hij een publiek moet entertainen. “I Wanna Be Somebody” werd dan ook door het volledige terrein meegebruld en deed ons de inspanningen van de voorbije uren onder de zon vergeten. Gitarist Doug Blair is een echte wervelwind op het podium en voorziet de nummers van de nodige panache! “Blind In Texas” maakt een einde aan dit meebrulgebeuren. Maar kan er iemand Blackie toch voorzichtig vertellen om volgende keer die zwarte spandex achterwege te laten! Want zowel de voor- als achterzijde was niet echt lensvriendelijk te noemen! 😉

Trivium Dag1-2Een mengeling van metalcore en thrash metal kregen we van de uit Florida afkomstige Trivium. Wat meteen opvalt is de mooie aankleding van het podium. Je kan niet ontkennen dat naast de muziek ook het decor deel uitmaakt van de totaalbeleving. Op dat gebied scoorden ze wat mij betreft meer dan behoorlijk. Alhoewel meerdere fotografen in de pit niet zo opgezet waren met het karig aanwezige licht en het nagenoeg ontbreken van frontlicht bij de start. Maar het draait hem uiteindelijk om de muziek, natuurlijk.
Alhoewel ik niet fan ben van het genre kon ik deze cocktail wel smaken en de jongere aanwezigen waren in hun nopjes! De afwisseling van de stemmen van zanger gitarist Matt Heafy (cleane vocals) en de semi grunt van Corey zorgden voor de nodige afwisseling. Zanger Matt legt zelfs even het concert stil omdat een vrouwelijke fan op de eerste rij flauw was gevallen! Of dit nu kwam door de beleving van de muziek of de verschijning van Matt zelf laat ik hier even in het midden. Maar dit bewijst nog maar eens dat metalbands wel degelijk instaan voor hun fans. De band liet ons ook al proeven van hun in oktober te verschijnen album “Silence In The Snow” met het nummer “Blind Leading The Blind”. Wegens tijdgebrek werd een nummer vroegtijdig afgebroken, want een tijdschema moet nu eenmaal aangehouden worden!

Nightwish Dag1-2De headliner op dag één was Nightwish. De band stond twee jaar terug ook op het podium. Toen was er bij velen een ‘love it or hate it’ reactie. De band brengt dan ook een speciale vorm van metal. Ik persoonlijk kon hun theatrale metal wel smaken. Met Floor als vaste zangeres werd er natuurlijk veelvuldig geput uit hun laatste werk “Endless forms Most Beautiful”. Naast de muziek draait het bij Nightwish ook om de omkadering. De band haalt meteen alles uit de kast door vanaf de start veelvuldig gebruik te maken van pyrotechnieken. De pit was dan ook verboden terrein bij de eerste twee nummers. Niemand wil trouwens met zijn haar in brand foto’s nemen! Floor ontpopt zich als een echte nachtegaal en haar stem sluit passend aan bij deze op klassieke muziek gestoelde melodieën.
Eerlijkheidshalve moet ik toegeven dat er maar één Tarja is! De manier waarop Floor zingt klinkt anders, maar er is toch enige vorm van symbiose waar te nemen. Dit was vooral duidelijk op het meer ‘poppy’ geluid van het laatste album. Naast haar enorme vocale capaciteiten is Floor zelf ook een oogstrelende verschijning en beweegt met flair op het podium. Met haar ‘hairbangen’ zorgt ze ook voor dat extra beetje metal tijdens de set.
Ik leerde de band kennen met hun doorbraakalbum “Oceanborn”. Toen ik de nummers “Sleeping Sun” en “Stargazers” hoorde voorbijkomen kon ik mijn enthiousiasme niet onder stoelen of banken steken. Dit geweldig spektakel werd met het duo “Ghost Love Score” en het toepasselijk “Last Ride Of The Day” met een bijna overdosis van pyro en visuele truukjes afgesloten in absolute schoonheid.
Nightwish bewees opnieuw een meer dan waardige afsluiter te zijn. Meer dan tevreden strompelen we naar de wagen en genieten we daarna van een korte maar deugddoende nachtrust! Benieuwd of dat twee van hetzelfde kaliber zou zijn viel ik in slaap!

Tekst en foto’s: Rik Bauters

Related posts

Report: The Poodles / Rebellious Spirit / Maverick – De Kreun Kortrijk, 22-10-2015

LiveReviewer

Firefest Saturday 2012

livereviewer

Live report: Avatar / Hellzapoppin Circus Sideshow / Old Kerry McKee – Ronda Tivoli Vredenburg Utrecht, 14-03-2018

LiveReviewer
UA-17622028-3