ALCATRAZ METAL FESTIVAL 2013 – 6de editie 10 augustus 2013, Kortrijk

ALCATRAZ METAL FESTIVAL 2013 – 6de editie 10 augustus 2013, Kortrijk

Na vijf edities als een indoorfestival te hebben doorgegaan in de Brielpoort te Deinze, vonden de organisatoren dat het tijd werd voor verandering.

Er werd gekozen voor een andere locatie. De terreinen van de Katholieke Hoge school te Kortrijk werden vastgepind als nieuwe stek en daarmee werd ook het indoorgebeuren vaarwel gezegd. Alcatraz stond gekend voor een programmering die steeds enkele gevestigde namen bevatte maar ook enkele die op menig verlanglijstje stonden en die niet op de lijst stonden van andere zomerfestivals!Door het aantrekken van Nightwish dit jaar hoopte men om de grote aanhang van de band naar daar te kunnen lokken. De zaterdagmorgen voerde onze wagen ons richting Kortrijk.

We werden door duidelijke wegwijzers naar de ruime parking van de Expo geleid en voor een luttele 1,50 kon je daar 24 uur parkeren. Op nog geen vijf minuten wandelen arriveerde ik aan de ingang. Daar stond al een flinke rij aan te schuiven aan de press en VIP kassa. Tot mijn grote verbazing zat er in mijn omslag een VIP armbandje. Het was toen net 12:00 uur geworden en ik holde dus het terrein op naar de fotopit. Door een misverstand kon ik nog niet in de ‘pro’ zone om foto’s te nemen en dus ging ik tussen het publiek staan. De eerste band FOZZY rond WWF worstelaar Chris Jericho had ik dus gemist. Maar achteraf hoorde ik van talrijke mensen dat de band meer dan okay was en vooral de samenzang werd door velen gesmaakt! Net op tijd voor de tweede band SATAN. Sinds hun wederopstanding na een optreden op het Keep It True festival keek ik verlangend uit naar nieuw werk van de heren. Eind april werden mijn wensen vervuld en leverden de kerels een knaller van formaat af. De band vloog er meteen in door een tweeluik uit hun debuut “Court In The Act” op ons los te vuren. “Trial By Fire” en “Blades Of Steel” werden dan ook geweldig onthaald! Zanger Brian Ross was goed bij stem en kondigde aan ook nummers van hun nieuwe schijf “Life Sentence” te brengen. Na de nummers “Time To Die” en “2025” was de tijd rijp voor wat ouder werk en werd: “Oppression” van stal gehaald. Ook “Break Free” kon rekenen op veel backup zang van het publiek. Bij de intro van het eveneens nieuwe “Incantations” kan je niets anders dan toegeven dat Russ Tippins en Steve Ramsey toch twee wonderbaarlijke snarenplukkers zijn. Wat een perfectie op het podium. Ook het geluid was pico bello! Hun zegetocht werd afgesloten met het langere “Alone In The Dock”. Hoewel Satan heel vroeg op de bill stond zetten ze toch een zeer puike prestatie neer en dit werd dan ook meer dan beloond met een geweldig applaus.

Het tijdschema werd stipt gevolgd en de volgende Amerikaanse band VICIOUS RUMORS kwam op tijd ten tonele. De band behoort min of meer tot de Bay Area thrash beweging, maar hun album “Digital Dictator” kan toch als een klassieker beschouwd worden. Persoonlijk vind ik dat de band vooral melodieus klinkende metal produceert. Zoals het moet volgens mij, besloot de band meteen met de deur in huis te vallen en gunde het publiek maar liefst vier tracks na elkaar van die wereldplaat. Het titelnummer gaf de aftrap en werd op de hielen gezeten door “Minute To Kill”, het geweldige “Towns On Fire” en het onvermijdelijke “Lady Took A Change”. Maar het nieuwe werk werd niet geschuwd en zo stonden “I Am The Gun” en “Electric Punishment” al vooraan op de setlist. Maar het waren vooral de eerste albums die songs aanleverden en dat kon deze jongen wel appreciëren! Afgesloten werd er met “Hellraiser” en het titelnummer van hun al even legendarische debuut “Soldiers Of The Night”. De band kreeg om een dan nog onbekende reden nog extra tijd. De band maakte er gretig gebruik van en bezorgde ons een formidabele hattrick van het “Vicious Rumors” album. Die drieling bestond uit: “World Church”, “Down To The Temple” en de meezinger “Don’t Wait For Me”. Wat ook opviel was het enorme plezier dat de band leek te hebben op het podium. Oudgedienden Geoff Thorpe en drumbeest Larry Howe gaven zich tot het uiterste. Maar de nieuwelingen waaronder gitarist Copka en bassist Teelen stalen ook geregeld de show en zanger Brian Allen maakte enkele grappige grimassen. Vicious Rumors was erin geslaagd door met een ongelooflijk sterke setlist het publiek naar hun hand te zetten.

Na de set werd op het podium de aandacht gevraagd voor een mededeling. Daar kregen de meesten onder het publiek voor het eerst te horen dat de Belgische metaltrots Channel Zero niet kon optreden omdat hun drummer deze morgen dood was aangetroffen. Vele toeschouwers konden hun emoties niet te baas en begonnen te wenen! Ter nagedachtenis van Phil Baheux werd een minuut stilte gevraagd! En wat werd het stil op het festivalterrein. Dit uiterst emotioneel moment werd afgesloten met een geweldig applaus. Omdat dit bericht pas in de late voormiddag bekend was geworden kon er uiteraard voor geen adequate vervanging meer gezocht worden. Maar niemand die daar over zeurde.

Ondanks deze donkere wolk boven het festival moesten we toch verder met het programma en zoals Freddy Mercury ooit zong: “The Show Must Go On” voegde men de daad bij het woord en was de ombouw van het podium al begonnen. Het tijdschema werd lichtjes aangepast om de ontstane opening door het wegvallen van Channel Zero op te vullen. Zodoende kreeg ik ook de kans om mijn oog te laten vallen op de aankleding van het festival. De nieuwbakken mascotte van het festival ‘Officer Nice’ was talrijk aanwezig. Zo ging de man in groot formaat naast de beide zijden van het podium en was zijn smoelke ook te zien op verscheidene bedrukte vlaggen op het festival. Ik kreeg van vele toeschouwers te horen dat de sanitaire voorzieningen ook heel verzorgd waren. Iets wat op meerdere festivals wel eens de wensen overlaat. De bediening aan de dranktenten en eetwagens verliep redelijk vlot zodat de wachttijd zich tot een minimum beperkte.

Na een wat langere break mocht de tweede band uit de Bay Area zijn ding komen doen. DEATH ANGEL kent ook de klappen van zweep en gooide retestrakke versies van “Evil Priest” en “Voracious Souls” uit hun debuut “The Ultra-Violence” in het gezicht van het publiek. Hoewel de band gecatalogeerd staat als een thrashband pur sang toveren de bij vlagen melodieus klinkende gitaren een brede glimlach op mijn gelaat. Na deze oudjes uit hun klassieker uit 1987 was de tijd aangebroken voor werk uit hun jongste plaat “Relentless Retribution”. “I Chose The Sky” en “Claws In So Deep” werden door het gretige publiek verorberd als zoete broodjes. Alle platen, uitgezonderd “Act III” kwamen aan bod. De opener van hun “Frolic Through The Park” album “3rd Floor” was voor velen meer dan een schot in de roos. Ook Death Angel mocht wat langer spelen en hierdoor kregen we een geweldige versie van Black Sabbath’s “Heaven and Hell” te horen. Natuurlijk mocht het instrumentale meesterwerk “The Ultra-Violence” niet ontbreken en afgesloten werd er met “Thrown To The Wolves”. De derde band op rij die ik zag ‘delivered the goods’. Zanger Mark Osegueda deed nogmaals een brede glimlach op mijn gezicht verschijnen door één van mijn idolen te quoten, Prince. Hij haalde het in zijn hoofd om door de micro: “Shut up – Already…damn” te scanderen. You’re the man, Mark!

 

Volgens het principe ‘three in a row’ bestormde de derde Bay Area thrash band het podium. EXODUS gaat momenteel door het leven met nog een resterend origineel banlid: drummer Tom Hunting. Gitarist van het eerste uur Gary Holt is namelijk tijdelijk verhuisd naar Slayer. In tegenstelling tot de andere bands start Exodus de set met twee nummers van hun laatste plaat “Exhibit B”. Maar het publiek werd wild van “The Ballad Of Leonard & Charles” en “Beyond The Pale”. Toen Rob Dukes hun klassieker “Piranha” uit hun debuut aankondigde en dit opdroeg aan de pas overleden Phil Baheux werd het publiek uitzinnig. Moshpits rezen uit de grond aan de beide zijden van het podium. Hiermee was de trend gezet en koos de band resoluut voor de klassiekers. “Fabulous Distaster”, “A Lesson In Violence”, “Bonded By Blood” volgen in een moordend tempo. Tijdens het slotstuk dat bestond uit “The Toxic Waltz” en “Strike of The Beast” werd zelfs een heuse wall of death uitgevoerd in het uitzinnige publiek. Een deel van dit optreden heb ik echter visueel gemist want het was de hoogste tijd om de innerlijke mens wat te versterken. Ik begaf mij dan naar het VIP restaurant en kon daar aanschijven voor een heerlijke maaltijd met een biertje en een lekker dessert. Ook hier valt er niets dan lof te zeggen. Zeer verzorgde catering, geen lange wachttijden en een gezellige accommodatie om wat bij te praten met wat bekenden.

Wie ook eens in de bloemetjes dient gezet te worden zijn de kerels van de security. Tijdens Death Angel en vooral Exodus hebben die een gans pak crowdsurfers opgevangen. Er waren zelfs individuen die meer dan 25 maal over de afsluiting zijn gehaald. En steeds werden die zonder morren veilig neer gezet.

Volgende op de bill was niemand minder dan de Duitse metal Queen DORO. Iedereen weet dat deze blonde dame steeds met de glimlach op het podium staat, springt en headbangde alsof het haar eerste keer is. Fraulein Doro ging ver in de tijd en gooide als opener “I Rule The Ruins” uit haar Warlock periode over de menigte. Ze deed daar nog een schepje bovenop door verder te gaan met de absolute klassieker “Burning The Witches”. Nieuwer werk kregen we ook met songs zoals “Rock Till Death” en “Night Of The Warlock” en het titelnummer van hun jongste plaat “Raise Your Fist”. Alhoewel Doro geen thrash ten hore brengt is het voor haar een koud kunstje om het publiek te bespelen, te laten meezingen of de vuisten in de lucht te krijgen. “Fur Immer” draagt ze op aan Ronnie James Dio en Phil Baheux. De set wordt afgesloten met de Judas Priest klassieker “Breaking The Law” en het verplichte nummer “All We Are”. De organisatoren delen haar mee dat ze nog wat tijd ter beschikking heeft en ze vult die op met de rocker “Earthshaker Rock”. Ze neemt uitgebreid afscheid van het publiek tot er iemand de micro van haar over neemt en die snoodaard doet zowaar een huwelijksaanzoek. De totaal verbouwereerde vriendin zegt toe en dit wordt natuurlijk met een extra applaus gevolgd.

 

Op dit tijdstip begint de zon onder te gaan en ja ook het weer was een meevaller! Af en toe zon met bij een temperatuur van 23°C is ideaal festivalweer!

Vorig jaar speelde ANTHRAX als voorprogramma bij Motorhead. Ik zag dit concert dat toen plaatsvond in de Brielpoort te Deinze (toevallig te vroegere locatie van dit festival) en was meer dan aangenaam verrast door deze moshers. Mijn verwachtingen voor de uitgebreidere set op deze lokatie waren dan ook uitermate hoog. De band kwam op en schoot onmiddellijk uit de startblokken met een trio uit hun “Among The Living” schijf! Het titelnummer werd gevolgd door “Caught In A Mosh” en “Efilnikufesin (N.F.L.)”.  De bezetting kende ook twee vreemde eenden in de bijt. Drummer John Dette kwam de nog steeds geblesseerde Charlie Benante vervangen en als tweede gitarist werd Jon Donais (Shadows Fall) binnengelijfd. Op het podium werden vervolgens de doeken van de versterkers gewisseld en hun logo werd vervangen door de hoofden van Ronnie James Dio en Dimebag Darrell. Hierna werd de tributesong “In The End” ingezet. Joey Belladonna is een echte wervelwind op het podium en in een moment van stilte kondigt hij aan “Deathrider” te zullen spelen en dit op te dragen aan de drummer van Channel Zero. De set werd vervolledigd met een aaneenrijging van hits en klassiekers. Het van de EP “Anthems” afkomstig AC/DC cover “T.N.T.” krijgt het gezelschap van “Indians”, “I Got The Time”, “Madhouse”, “I Am The Law” en “Antisiocial” fungeert als de ideale afsluiter. Anthrax heeft met deze set en podiumprestatie mijn stoutste dromen vervuld en de vraag is of de echte headliner Nightwish dit kan evenaren.

 

De zon was ondertussen volledig verdwenen en de festivalweide was gehuld in een lichte duisternis. De tonen van “Crimson Tide” maakten ons duidelijk dat NIGHTWISH aan de set zou beginnen. Onmiddellijk werd duidelijk dat de lichtshow perfect tot zijn recht zou komen op dit uur van de avond. De set begon met “Dark Chest Of Wonders” en werd onmiddellijk gevolgd door “Wish I Had An Angel”. Beide waren afkomstig van het succesalbum “Once”, dat trouwens met vijf songs vertegenwoordigd was die avond. Floor Jansen zette een puike prestatie neer, volgens mij! Haar krachtige heldere stem weerklonk duidelijk over de weide. Velen blijven er echter bij dat Tarja de enige zangeres is die de nummers ideaal kan brengen. Maar, wees nou eerlijk de kans dat de klassiek geschoolde zangeres op het nest zal terugkomen is wel heel klein denk ik. Dus is Floor voor mij het beste alternatief. Haar podiumpresence is ook een streling voor het oog. Op het podium zijn het daarnaast vooral bassist Marco Hietala en Tuomas die de show stelen. Het nieuwe album “Imaginaerum” is ook met vijf nummers vertegenwoordigd. De oudere albums worden ook niet vergeten en zo horen we “She Is My Sin” uit “Wishmaster en “Bless The Child” uit “Century Child” voorbijkomen. Natuurlijk ontbraken “Nemo” en “Amaranth” niet in de set! Naast de muziek viel er visueel ook veel te genieten. Zo was de lichtshow inderdaad gigantisch en werd er veelvuldig gebruik gemaakt van de vlammenwerpers. Die konden op het ritme van de muziek vlammen spuwen en dit in verschillende kleuren. Als afsluiter kregen we nog en knallend vuurwerk te horen en te zien op de laatste tonen van de toepasselijk getitelde afsluiter “ The Last Ride Of The Day”.

Nightwish kreeg geregeld het publiek met zich mee, maar als liefhebber van de eerste platen had ik toch graag een nummer als “Beauty And The Beast” (uit het debuut) of eender welk nummer uit “Oceanborn” gehoord. Maar dit was meer dan een geslaagd optreden en een waardige afsluiter voor deze eerste XL editie van het Alcatraz Metal Festival.

Ik kreeg te horen dat er zo’n 4700 bezoekers waren en dat moet toch een teken aan de wand zijn voor de organisatoren dat deze omschakeling duidelijk een goede zet was geweest.

Na de set van Nightwish verscheen er op het scherm naast het podium al de namen van twee bands die volgend jaar zullen aantreden. Met namen zoals Arch Enemy en WASP hebben ze alvast twee klappers van formaat binnen gehaald. Dus volgend jaar zijn we er ongetwijfeld terug bij!

Deze editie kan dan ook als uiterst geslaagd bestempeld worden. Een ruime parking dicht bij de weide, de mooie locatie, de algemene organisatie en het gevarieerde affiche hebben er voor gezorgd dat de toekomst verzekerd is voor Alcatraz. Officer Nice mag met een gerust gemoed terug naar Alcatraz versassen en ons volgens jaar opnieuw verwennen met misschien nog een betere editie. Een mens mag toch dromen niet waar!

Tekst en Foto’s : Rik Bauters
Extra dank aan ROCKTRIBUNE 

 

Related posts

Alestorm @ Doornroosje Nijmegen

livereviewer

Live report: Textures / Exivious / Extremities – Tivoli De Helling Utrecht, 04-11-2017

LiveReviewer

Live Report: Cityrock

livereviewer
UA-17622028-3