Alcatraz Metalfestival – dag 2

 

Alcatraz Metalfestival DAG 2 – zaterdag 9 augustus

De tweede dag in Kortrijk zou vooral een toppertje zijn voor de wat oudere metalhead, aangezien de meeste bands al heel wat jaren meegaan! Ook was er veel variatie tussen de verschillende acts! Het weerbericht klonk alvast stukken beter die morgen en vol van verwachtingen betraden we het terrein al om 10u35!

4byFate-07Om 11u stond de eerste band al klaar. Het uit Amerika afkomstige Four By Fate. Aangezien deze band nog geen albums had uitgebracht onder deze naam was het voor vele bezoekers een raadsel wat ze zouden brengen! Gitarist/zanger Tod Howarth zat een tijd in Ace Frehley’s Comet en was later ook te zien met Cheap Trick en Ted Nugent. Bassist John Regan zat ook in de band van Ace! De Canadees Sean Kelly is gitarist bij Nelly Fortado en is ook een veel gevraagd sessiemuzikant. Drummer Stet Howland heeft zijn sterren verdiend bij een hele schare aan bands waaronder: Killing Machine, Belladonna, Impellitteri en W.A.S.P. Dit ervaren clubje muzikanten ontpopte zich echter tot het ideale recept om op dit vroege uur de aanwezige bezoekers klaar te stomen voor wat komen zou! We kregen een stel nummers uit de eerste twee albums van Ace Frehley’s Comet! Nummers als “Calling To You”, “Something Moved”, “Into The Night” en “Time Ain’t Running Out” hebben de tand des tijds goed doorstaan en doen vele vroege vogels een brede glimlach op hun gelaat verschijnen! Ook de klassieker van Cheap Trick “I Want You to Want Me” komt voorbij! En met “I Am The Walrus” wordt een ode gebracht aan hun grote voorbeelden The Beatles! Dankzij drummer Stet kregen we nog “I Don’t Need No Doctor” van W.A.S.P. over ons heen! Diezelfde drummer mocht zijn talenten tonen als vellenklopper tijdens een solospot! Hij etaleerde met brede glimlach en met het grootste gemak zijn trucjes. Een stuk van zijn solo deed hij met de blote vuisten. In de bio las ik dat hij beïnvloed was door Animal van The Muppets en dat verklaard uiteraard veel! Afgesloten werd er met het Ace nummer Breakout en als uitsmijter de KISS song “Rocket Ride”. Dit is een band om in de gaten te houden, geloof me! Het enthousiasme waar ze mee speelden vloeide zo over op het publiek. Deze kerels waren stuk voor stuk geweldige muzikanten en hebben ongetwijfeld vele aanwezigen bekoort. Hoe organisator Filip dit voor elkaar gekregen heeft blijft me een raadsel. Maar dit is zonder enige twijfel DE meest aangename verrassing van het ganse festival! Wie trouwens een T-shirt kocht van de band kreeg er gratis een meet & greet bovenop! Ik kijk nu al uit naar het album van deze ‘fab four’! Geluidstechnicus en ex-zanger Peter De Wint (Crossfire, Mystery, Affair) zorgde voor een formidabele geluidsmuur.

Toxik-03Ik steek niet onder stoelen of banken dat mijn geliefkoosde genre AOR en melodic rock is (zie band hierboven). Maar vanaf de start dat ik naar metal begon te luisteren zijn er altijd buitenbeentjes geweest, waartoe ik mij om de een of andere reden enorm aangetrokken voelde. Slayer’s “Show No Mercy” is daar een goed voorbeeld van. Maar ook Toxik’s “World Circus” doet nog geregeld rondjes in mijn CD-speler. Ik keek dus enorm uit naar deze New Yorkers. Alhoewel ik een beetje schrik had hoe de stem van Mike Sanders zou klinken na al die jaren (debuut kwam uit in 1987). Maar mijn bezorgdheid bleek volledig ongegrond. De ene na de andere hoge gil ontsnapte uit de zangers strot. De technische thrash klonk hemels. Deze jongen waande zich terug als een jonge twintiger en nummers zoals: “Heart Attack”, “Social Overload”, “False Prophets”, “Door To Hell”, “Victims” en titeltrack “World Circus” van hun debuut deden me spontaan mijn kwaaltjes vergeten. Ik heb tijdens hun set een aantal snaren van mijn luchtgitaar aan flarden gespeeld! Maar ook hun meer gebalanceerde (lees minder explosieve) album “Think This” kwam aan bod met “Greed” en “Spontanious”. Onder de vorm van “Too Late” en “Breaking Glass” kregen we zelfs nummers van hun in wording zijnde nieuwe album “In Humanity”. Gitarist Josh bezit de gave om snelheid en melodie op een sublieme wijze te combineren. Mijn stoutste dromen werden hier vervuld en voor mij was deze dag al geslaagd!

Xentrix-07Het materiaal van Xentrix was me ook totaal onbekend! Toen deze Britten het podium bestormden en hun instrumenten beroerden was mijn aandacht onmiddellijk getrokken. Dit lijkt wel sterk op hoe de wijze waarop ik Metallica had willen horen tegenwoordig! Superstrakke riffs, donderende drums en vooral oerdegelijke zang. Zanger/gitarist Chris Astley klinkt zoals James Hetfield toen hij nog ballen aan zijn lijf had! Zelfs zijn podiumprestatie is bijna een kopie. Deze Britten mogen dan niet bijster origineel zijn (veel gelijkenissen met oude Metallica en Testament), maar ze brengen toch vele aanwezigen in beweging met hun geoliede thrashmachientje! De heren tapten enkel deuntjes uit hun eerste 2 albums “Shattered Existence” en “For Whose Advantage?”. Het zijn ook hun beste releases, dus er heeft niemand te klagen gehad. Integendeel zelfs, ik heb vele blije gezichten gezien. Het valt ook op dat de festivalweide nu al goed volgelopen is.

 

Prong-04Op het sterk gevarieerd menu stond nu de crossover thrash metal van de New Yorkse band Prong geprogrammeerd! De band leek wat opgefokt, maar al vlug kwam ik te weten dat een deel van hun bagage niet op tijd was aangekomen. Zo beschikten ze niet over hun backdrop. Die verscheen dan wel op het einde van de set op het podium! Het trio zette wel een puike en vooral energieke set neer. Zanger/gitarist Victor en bassist Jason gebruikten het volledige podium. De band schoot meteen van wal met het krachtige, agressieve “Beg To Differ”. Ze genoten zichtbaar van hun show en porde het publiek steeds opnieuw aan tot beweging en participatie. Mikey van Channel Zero is een fan en stond duidelijk genietend te kijken aan de zijkant! Maar tijdens de kraker “Snap Your Finger, Snap Your Neck” kwamen hij en drummer Antonopoulos het refrein meezingen op het podium. De band liet een goede mis van de klassieke oudjes en nieuw werk horen. Hun groovy metal sloeg duidelijk aan bij de massa.

 

ArchEnemy-07Met een tiental minuten vertraging werd de groovy thrash van Prong afgewisseld met de melodieuze death metal van het Zweedse Arch Enemy. Meest opmerkelijk feit bij deze band was het gegeven dat brulboei bij uitstek Angela Gossow de band verliet in 2013 en dat het nieuwe album “War Eternal” verscheen met de flamboyante Alissa White-Gluz als zangeres. Ikzelf ben absoluut geen fan van dit genre en ook grunters, screamers en brullers kunnen me niet echt bekoren. Ik hield mijn hart of beter gezegd mijn oren vast voor de aanvang. Maar toen de band eenmaal van start ging hoorde ik uiterst melodieus gitaargeweld. Gitarist Michael Amott zit ook in de hard rock – stoner rock band Spiritual Beggars en zijn inbreng in het totaal geluid is bijzonder. De met blauwe lokken voorzien en knap ogende Alissa weet me tot mijn grote verbazing ook op vocaal gebied te overtuigen! Het geluid dat deze jongedame uit haar keelholte laat ontsnappen  spreekt tot de verbeelding! Arch Enemy is ook de eerste band waar het publiek ‘en mass’ op reageert! De nadruk van hun set ligt grotendeels op de laatste twee releases, maar er worden ook enkele oudjes van stal gehaald.  Alissa is ook een full metal girl te noemen. Ze rent over het podium, ment het publiek aan, headbangt tijdens de instrumentale stukken en steekt herhaaldelijk de vuist en/of the metal horns in de lucht. Een zeer strakke set werd hier neergezet!

Dat één van de organisators Filip een zwak heeft voor thrash-metal is geen geheim, maar velen keken uit naar de komst van de heren uit Phoenis, Arizona: Sacred Reich.

SacredReich-10

De band kende zijn glorieperiode bij de overgang van de 80 naar de 90 jaren en hield het in 2000 voor bekeken. In 2006 kwamen ze echter terug als tourband. De flink uit de kluiten gewassen zanger/bassist Phil Rud had er blijkbaar zin in, want de brede glimlach op zijn gezicht verdween niet gedurende het concert. Hun groovy thrash werd gretig verorberd door het hongerige publiek en er ontstond een mooie wisselwerking tussen beide. De nadruk van het concert kwam te liggen op hun album “The American Way” en de EP “Surf Nicaragua”. Phil moest tijdens het concert even zijn luchtwegen vrijmaken met zijn puffer, omdat zijn astma hem parten begon te spelen. De band genoot met volle teugen van de uitbundige reactie van het publiek en ze zullen hun doortocht in Belgenland niet zo vlug vergeten, denk ik! Tijdens de Black Sabbath cover “War Pigs” kregen ze er zelfs gratis een luidruchtig samenzangkoor bovenop!

CHannelZero-15Ikzelf was op de festivalweide vorig jaar toen er werd aangekondigd dat de Belgische trots Channel Zero niet kon spelen omdat hun drummer plotseling overleden was. Dit nieuws sloeg toen in als een bom en de emoties laaiden toen hoog op bij vele aanwezigen en bij de organisatie zelf. Bij de aanvang van hun set vroeg zanger Franky DSVD een minuut stilte als eerbetoon voor Phil Baheux. Het werd opnieuw ijzig stil op de weide, die doorbroken werd door een langzaam aanzwellend applaus. De band trok meteen hard van leer met de opener “Suck My Energy”. Later volgden nog “Dark Passenger” van het nieuwe album “Kill All Kings” en de single “Hot Summer” van de vorige schijf. Maar het was het Nederlandstalige “Duisternis” dat op een massale reactie kon rekenen. Die reactie werd enkel nog overtroffen tijdens het klassenummer “Help”. Op het einde bedankte Franky iedereen voor de steun die ze het afgelopen jaar ontvangen hebben. Alcatraz zal altijd een speciale band hebben met Channel Zero en zelf hopen ze er nog vele malen te mogen spelen. Wat dit concert ook speciaal maakte en wat het publiek ook voelde was de nog steeds voelbare pijn van het verlies bij de andere bandleden (en vooral bij zanger Franky).

 

WASP-06Ik keek ook uit naar het concert van het L.A. kwartet W.A.S.P.! Hun vijf eerste albums vind ik persoonlijk nog steeds geweldig. Ik had echter geruchten opgevangen dat bandleider Blackie Lawless de laatste tijd nogal statisch op het podium stond. Toen de zotte bende van start ging met het duo “On Your Knees” en “The Torture Never Stops” werden mijn twijfels meteen van de kaart geveegd. Rond dit tijdstip was de zon al aan het zakken en konden we ook ten volle genieten van de aangename lichtshow! Gitarist Doug Blair bewoog als een lenige kater op het podium en ook Blackie zelf had blijkbaar aan de energiedrank gezeten. De band speelde heel strak en vele (waaronder ikzelf) genoten duidelijk van het aangeboden menu met hoog meezinggehalte! Tijdens het verplichte “I Wanna Be Somebody” werden de beide helften van het terrein aangepord om zo luid mogelijk het refrein te zingen. Een leuk moment ook al is het enorm cliché! Na een eerder rustige instrumental etappe kwam het “Crimson Idol” luid voorbij en met een meesterlijke versie van “Blind In Texas liet Blackie het publiek nogmaals uit de bol gaan. De zeer talrijk aanwezige metalheads waren op die manier perfect klaargestoomd voor de hoofdact.

 

TwistedSister-36Het wachten op de top of the bill Twisted Sister kon beginnen. De heren maakten het genre aanbod met hun glam-party rock nog ruimer en vele aanwezigen waren speciaal voor Dee en zijn gestoorde zusters afgezakt naar Kortrijk. Er was duidelijk flink meer volk aanwezig dan de dag voordien. De sfeer was de ganse dag al top geweest op het festivalterrein, maar toen “It’s A Long Way To The Top” van AC/DC uit de PA knalde begon iedereen spontaan mee te zingen. Ik kreeg een voorgevoel dat dit een onvergetelijk concert zou worden! Trouwens ALLE fotografen mochten het volledig concert foto’s nemen! De vijf ‘maffe’ zusters uit Long Island, New York bestormden het podium en gooiden meteen “Stay Hungry” richting de weide. De band viert momenteel het 30 jaar bestaan van dat album. De ene kraker na de andere volgde in een razend tempo. Frontman Dee bewijst nogmaals de ultieme volksmenner en entertainer te zijn. Met “Captain Howdy” en “Street Justice” kregen we zelfs nummers te horen die lang niet meer op de setlist stonden. Aan het onverwoestbare “We’re Not Gonna Take It” werd een uitgebreide sing-along toegevoegd, waaraan zo goed als iedereen deelnam (ja, ook in de fotopit!)! Ook de harde versie van “Under The Blade” verdient een aparte vermelding. Na de podiumvlammen in “The Fire Still Burns” was het tijd voor wat rust met het mooie “The Price”. Na dit nummer liet Dee zich op de grond vallen en doofden de lichten. Maar hij verrees als ‘The beast’ uit de witte rook en door rood licht aangestraald bracht hij het krachtige “Burn In Hell” in beweging. Met “I Wanna Rock” was het moment aangebroken om je schor te schreeuwen. Op aangeven van ringmeester Dee werd de chorus omgevormd tot “I Wanna Fuck”. Als toegift kregen we nog “S.M;F.” als eerbetoon aan alle aanwezigen. Het meegebruld refrein van “We’re Not Gonna Take It” maakte een einde aan dit fantastisch gebeuren. Met uitgebreide pyrotechniek nam de band uitgebreid afscheid en kreeg een oorverdovend applaus als reactie. Dee riep ook alle leden van de roadcrew op het podium om hem te bedanken op deze laatste dag van de Europese toer! Twisted Sister was zonder enige twijfel de absoluut beste headliner die Alcatraz ooit gehad heeft!

De weergoden waren de metalheads gunstiger gezind en dit werd trouwens ook door Dee Snider verkondigd. Hij herinnerde zich nog het concert op Graspop vorig jaar dat in de gietende regen doorging. De organisatie had ook gezorgd voor meer eettenten met een uitgebreider menu! Ook de toiletten waren voorzien van stromend water en dat zullen vooral de dames enorm gewaardeerd hebben! Zoals altijd verloopt dit festival foutloos en is tot in de puntjes georganiseerd. Alhoewel ikzelf slechts van vier bands die op de bill staan muziek thuis heb liggen, heb ik toch een reuze tijd gehad en wat ontdekkingen gedaan! Want op het Alcatraz festival draait het in de eerste plaats om de sfeer! En daar was zeker geen gebrek aan! Het lijkt wel één grote familiebijeenkomst! Ook tussen de fotografen onderlingen werden er nieuwe vriendschappen geboren!

De kans is echter groot dat er volgend jaar naar een nieuwe locatie uitgekeken moet worden aangezien het terrein van de school waar het festival nu doorgaat een andere bestemming zal krijgen! Maar de metalburgemeester Vincent Van Quickenborne wil Alcatraz in Kortrijk houden en ik hoorde dat er al opties waren voor een nieuwe lokatie! Wel ben ik benieuwd hoe die affiche voor 2015 er zal uit zien! Men heeft de sprong gewaagd om het festival te spreiden over twee dagen en ook werden er meer subgenres van de metal geprogrammeerd. Dit was blijkbaar een schot in de roos en ik hoop dat die lijn wordt doorgetrokken!

Tekst en Foto’s Rik Bauters

 

 

Related posts

Epica, Dragonforce – TivoliVredenburg, 07-12-2014

livereviewer

Live report: WILDFEST – CC De Spiraal Geraardsbergen, 25-05-2019

LiveReviewer

Firefest Saturday 2012

livereviewer
UA-17622028-3