CIVILIAN – THE SECOND – EIGEN BEHEER – RELEASE: 12-12-2014

CIVILIAN – THE SECOND – EIGEN BEHEER – RELEASE: 12-12-2014

Een dikke twee jaar geleden ontdekte ik deze Belgische band op het podium. Ik was toen danig onder de indruk van het gitaarwerk van Peter Vrancken. Nu, twee jaar later komen ze op de proppen met een vervolg. Toen ik zag dat Peter Vrancken niet meer in de band zat, hield ik mijn hart vast. Toen ik “The Second” liet spelen wist ik initieel niet goed wat ik van dit schijfje moest vinden. Ik besloot de volgende dag het album opnieuw te beluisteren. Ik was benieuwd hoe ik het dan zou ervaren! Jullie ook?

Civilian is:

Christophe Beliën – bass
David Dejeneffe – guitars, backing vocals
John Thijs – guitars, backing vocals
Johan Van Den Berghe – drums, backing vocals
Mark Van Luijk – lead vocals

THE SECOND

Dit album bleek dus een groeier te zijn. Bij een derde luisterbeurt sloeg de vonk over en begon ik hun stijlverandering te waarderen.

Opener “Zusammen” knalt uit de speakers en de vaart zit er meteen goed in. Het nummer heeft een soort van punky attitude. Duidelijk andere koek dan op hun debuut! De gitaren eisen het grootste gedeelte van de aandacht op. Een pompend ritme ondersteunt “Wrong Side Of The Road”. Beide gitaristen David en John maken steeds opnieuw het mooie weer met hun schitterend snaarwerk. “Love In The Moshpit” doet zijn naam eer aan, want we krijgen een ware party-mosher voor onze kiezen. Leuke twist is de toch wel grappige tekst. De hip hop flirt in het middenstuk vind ik persoonlijk geniaal gevonden! Mark laat op dit album ook horen een uiterst veelzijdige zanger te zijn. Het gevoelige “Dead Man Walking” is daar een uitstekend voorbeeld van. Let vooral op het agressieve refrein! De baslijn treedt hier ook sterk op de voorgrond. Een vintage gitaargeluid domineert “Stars Tonight”. Alle nummers zitten vol groove en je ontsnapt niet aan een knikkend of bangend hoofd en wild om zich heen slaande ledematen bij het beluisteren. Opvolger “Break The Chain” kan zelfs onder de noemer ‘wild’ gecatalogeerd worden. Maar ik bespeur toch enkele ‘vroege’ Iron Maiden riffjes voorbij komen tussen al dit geweld. Het titelnummer is met zijn één seconde momenteel het kortste nummer aller tijden. De band is momenteel bezig om dit als wereldrecord te laten registeren.

“The Second” heeft echter verschillende betekenissen. Dit is het tweede album en het nummer duurt één seconde! Maar het verwijst ook naar 6 augustus 1945 toen de wereldgeschiedenis op één seconde veranderde in het Japanse Hiroshima. “Digging A Hole” kent een lekker smerig geluid en Mark doet me hier meermaals denken als een combinatie van Franky De Smet- Van Damme (Channel Zero) en Soundgarden’s Chris Cornell (luister naar het refrein). Dit nummer bevat ook het hardste gitaarwerk. Een ziedend basloopje waar Steve Harris jaloers zou op zijn opent het flitsende “C.E.O.”. Ook enkele gitaarriffs doen opnieuw denken aan de beginperiode van Iron Maiden. Heerlijk nummer met veel klassieke metal invloeden! Mijn favoriete track van het album is “Tarantula”. Deze lange track klinkt melodieuzer en kent enkele tempowissels. Het middenstuk bevat twingitaren, rustige passages en enkele klassieke Judas Priest riffs en Oosters getint gitaargeluid. Het gevoelige “Closed Door” kan gezien worden als de afscheidsbrief die Kurt Cobain nooit geschreven heeft. Hier laat Mark op sublieme wijze horen hoe je gevoel en emotie in de zang moet leggen. Daarnaast vangt mijn hamer en aambeeld in beide binnenoren de warme klanken op van de cello (ik hou enorm van de emotie die dit instrument opwekt). Het album wordt afgesloten met een verkorte en licht bewerkte versie van het beste nummer van hun debuut. “Hallelujahland” bevat één van de betere energieke refreinen die ik de laatste jaren heb gehoord.

Conclusie:
Dit tweede album van het Limburgse Civilian is volgepropt met prima gitaarwerk en de veelzijdige zang van Mark. De veranderde stijl is zonder meer geslaagd en zorgt ervoor dat dit album een deftige score krijgt. De tijdsduur van 36 minuten is wat aan de korte kant, maar als die gevuld is met kwaliteitsvolle muziek kan dit euvel door de vingers worden gezien. Het risico dat ze namen om hun stijl drastisch te veranderen draagt ook bij tot hun eindscore. Deze Limburgers mogen trots zijn op hun tweede schijfje en ik zal het nog meermaals met veel plezier rondjes laten draaien.

Score: 4 out of 5       

Track list:

  1. Zusammen
  2. Wrong Side Of The Road
  3. Love In The Moshpit
  4. Dead Man Walking
  5. Stars Tonight
  6. Break The Chain
  7. The Second
  8. Digging A Hole
  9. E.O.
  10. Tarantula
  11. Closed Door
  12. Hallelujahland

Links:

www.civiliantheband.be

 Tekst door Rik Bauters

Related posts

Review: Thy Catafalque – Geometria – Season Of Mist – Release: Out now

LiveReviewer

Review: Memoriam – Requiem For Mankind – Nuclear Blast – Release: 21-06-2019

LiveReviewer

Review: Memoriam – The Silent Vigil – Nuclear Blast Records – Release: 23-03-2018

LiveReviewer
UA-17622028-3