Cryptex en Pain of Salvation @ Bosuil Weert

Spread the love

Na een autorit van 1,5 uur kwamen we aan bij de Bosuil te Weert.  Zowel de fotograaf als ik waren nog niet erg bekend met de muziek van Pain of Salvation of Cryptex.  Wij leken daarin één van de weinigen want de zaal was al snel gevuld met toestromende fans van met name Pain of Salvation. Dat is ook niet zo verwonderlijk voor een band die al sinds 1991 actief is. Met al een hele rij aan muzikale wondertjes ben je meestal  wel gegarandeerd van een mooie liveshow. Dus ondanks onze minimale bekendheid met de band, waren onze verwachtingen toch wel hoog. Maar dat bleek voor beide bands geen moeizame opgave.

De eerste band van de avond is het bijzondere Cryptex. Ik word oprecht blij bij het horen van de eerste klanken van deze Germaanse in woeste kleding gestoken rockende helden.  Er word een heel repertoire aan instrumenten tevoorschijn getoverd, die ook nog stuk voor stuk bijzonder goed gespeeld worden.  Ze beginnen met een piano, drumstel en gitaar. De aftrap van de set bevat voornamelijk opzwepende nummers die met name door zanger Simon Moskon energiek op het publiek worden overgebracht. Zijn stemgeluid is krachtig maar luchtig en bevat een hees rauw randje. Moskon stuitert over het podium met een twinkel in zijn ogen.

 

Alle drie muzikanten stralen overigens veel plezier uit.  Het sound van de band bevat vele invloeden, maar weet toch verfrissend origineel over te komen.  Het is niet moeilijk om je erin mee te laten slepen.  Naarmate de set vordert worden de nummers wat zwaarder. Met name wanneer Moskon zijn piano inruilt voor een bass krijgt het sound een flinke Metalboost. De afwisseling zit er dan ook goed in. Een hoogtepunt is het nummer “It’s mine”. Deze word ingezet met een sansula, dit instrument weet een hele aparte sfeer te creëren. Na afloop zegt Simon Moskon dan ook dat dit kleine instrument een groots applaus verdient. En daar geef ik hem helemaal gelijk in. Na de intro neemt de gitaar het over in tokkel gecombineerd met een cajon. En als toefje slagroom krijgt het publiek ook nog een solo met een mondharmonica.  Wat een bijzonder goede band.

Pain of Salvation maakt een stuk minder opzwepende muziek, en valt meer onder het dromerige. Het melancholische stemgeluid van Daniel Gildenlöw in combinatie met stevige rockelementen is overigens bijzonder te noemen.  Dit in combinatie met de vocalen van nieuwste aanwinst  gitarist/ zanger Ragnar Zsolberg is een erg goede keuze geweest. De stemmen vullen elkaar feilloos aan.

 


Gildenlöw weet de muziek met veel compassie over te brengen. Je wordt ongemerkt meegetrokken in de belevingswereld van de teksten en muziek.  De set bevat  een breed scala aan nummers uit de verzameling albums die zij op hun naam hebben staan. Het valt mij op dat sommige meteen pakkend in het gehoor liggen, maar anderen dusdanig technisch in elkaar zitten, dat je ze even op je in moet laten werken. Halverwege de set wordt er gebruik gemaakt van de zoals de band het zelf noemt: kleine instrumenten. Er wordt een knus kringetje gevormd waarna de band begint te tokkelen. Als één van de afsluiters wordt het nummer “Sisters” gespeeld. Wat een geweldig mooi nummer. Ook wordt er als toegift nog een nummer van Kiss gecoverd, en wordt er een ware instrumentenruil gedaan. Een leuke en originele zet. De band klinkt hier echter als enig moment op de avond niet volledig toonvast. Maar het is ze vergeven, elk eigen nummer is met overtuiging en perfectie gespeeld en dan is dat eigenlijk niet noemenswaardig.

Het was een bijzondere avond, met een staaltje hoogwaardige muziek.  Het is zelden een feit dat beide bands op een gelijkwaardig niveau presteren en dat je getrakteerd wordt op twee hoogvliegers. Vanavond was zo’n avond. Beide bands behoren onder de “must see sectie” 

Geschreven door Taggi Eenstroom
Foto’s door René Wouters