Interview met Andy Whale van Memoriam

Interview met Andy Whale van Memoriam.

Onlangs is het nieuwe album “The Silent Vigil” van Memoriam uitgekomen. We kregen de mogelijkheid om Andy Whale hierover aan de tand te voelen. Het werd een mooi interview over het album, Karl’s zang, muziek uit Birmingham en de vervloekte Brexit!

Als ik het album beluister, hoor ik veel speelvreugde. Hadden jullie een goede tijd in de studio? En hoe verliepen de opnames?
“We proberen altijd redelijk ontspannen te zijn tijdens de opnames en niemand op te jagen. We vinden het gewoon gaaf om nieuwe nummers te schrijven en ze goed opgenomen te krijgen. Het opname gedeelte is makkelijk, het mixen dat is meestal iets meer stressvol. Dat evenwicht tussen weten waar je naar streeft en het daadwerkelijk krijgen … Alles wat we opnemen, is een momentopname, je luistert het terug en je denkt altijd dat dit, of dat nou net iets beter kan. Je moet het zo goed mogelijk krijgen en dan op tijd stoppen …!”

Jullie gitarist Scott, komt van Benediction en heeft een stortvloed aan riffs waar jullie allemaal samen de Memoriam-songs mee brouwen. Ik hoor de ‘Benediction sound’ erdoor, het heeft een nogal ‘gentleman’s death metal-geluid’, waarvan ik denk dat dit hét typische geluid van Benediction is. Je kunt de ‘Bolt Thrower roots’ echter niet ontkennen, de muziek verpulvert je als een Leopard Tank. Hoe krijg je dat Memoriam geluid?
“Scott heeft Benediction slechts op één tour geholpen .. Hij heeft veel geweldige riffs geschreven die hij gewoon op een harde schijf heeft staan. Ik denk dat iedereen zijn eigen geluid naar de band heeft gebracht, we hebben onze eigen manier van doen, dus je krijgt altijd een beetje invloed van de bands waar we ooit in zaten. Ik denk nog steeds dat ons geluid van ons is.”

Op diverse internetfora struikelde ik over kritiek op Karl’s stem, het zou niet dezelfde Karl zijn als op “Warmaster” (natuurlijk niet, dat is ongeveer vijfentwintig jaar geleden). Maar naar mijn mening past het perfect bij Memoriam. Hij heeft deze rauwe, Lemmy-achtige stem met dit kenmerkende Birmingham-accent. Het is alsof je een mengeling hoort van Lemmy en Ozzy die de nummers gromt. Het is ook heel goed verstaanbaar, je hebt de teksten niet nodig om te weten wat hij zingt. Hij is geen jonkie meer en dat hoor je. De tekenen van de tijd lieten een litteken achter op zijn brutale, alles verpletterende stem. Maar wat doe je met die kritiek?
“Karl heeft altijd al gewild dat mensen de teksten verstaan die hij heeft geschreven. Met Memoriam heeft hij de vrijheid om enigszins verschillende ideeën en stijlen in zijn zang te proberen. Karl is nog steeds een groot vocalist in de studio, en vooral live. We houden niet echt rekening met de mening van mensen, je hoeft alleen maar vooruit te blijven gaan.”

Het hele album heeft een soort punkgeluid. En daarmee bedoel ik niet het geluid van The Clash, maar eerder het geluid van Motörhead en Venom, Britse metalbands met een punkattitude. Kun je je hierin een beetje vinden, of denk je dat ik een soort gek ben die niets van muziek afweet?
“Ik begrijp wel een beetje wat je bedoelt, het album heeft een bepaalde rauwheid dat op een bepaalde manier is ontstaan ​​uit het verleden van de Britse metal- en punkmuziek. Bands zoals Venom en Motörhead waren grote inspiraties toen we jonger waren. Ik denk niet dat ik het 100% met je eens ben, maar ik begrijp je wel een beetje.”

Laten we het over het album hebben. Mijn favoriet is ‘We Bleed the Same’. Het bevat die ‘Leopard Tank’-riffs die ik gaaf vind en de tekst hiervan is erg goed. Corrigeer me als ik het mis heb, maar ik denk dat dit nummer gaat over het verschil (en de problemen) tussen hogere klasse en lagere klasse. De rijken en de armen, over discriminatie en antiracisme in het algemeen. Wat vind je van dit nummer?
“‘Bleed the Same’ is een geweldig doom-achtig nummer, typisch iets dat we graag doen. Het gaat over de sociale onverschilligheid in de wereld. Er zijn veel mensen geweest die zeiden dat politiek niet in metal thuis hoort, waarom niet ? Als je het er niet mee eens bent, gooi het dan op tafel en hopelijk zullen mensen erover praten, met een biertje of tien! Als ik eerlijk ben, komt de video niet echt overeen met het nummer. Mijn persoonlijke favoriete nummer op het album is ‘No Known Grave’.”

En het titelnummer ‘The Silent Vigil’, dat is ook zo’n sterk nummer. Het is kort, het duurt minder dan twee en een halve minuut, maar ontzettend sterk. Het bevat twee riffs, de begin riff, de riff op het vocale gedeelte en de reprise van de begin riff. Bij het vocale gedeelte hoor ik wat variatie van de begin / eind riff (dat denk ik, ik weet het niet zeker). Dat is hoe een nummer moet klinken. Geen tonnen riffs in één nummer, slechts twee, drie … oké misschien vijf, maar dat is een solide basis voor een nummer. Probeer je al je nummers op deze manier te schrijven, slechts een minimum aan riffs en dat is het dan? En wat vind je van bands die nummers maken met tonnen riffs en het vervolgens op een soort ADHD-manier vermengen?
“‘The Silent Vigil’ is eigenlijk een intro, dat meer een volledig nummer is geworden. Het is simpel en sfeervol en dan opeens, zoals bij veel van onze nummers, grijpt het je bij de strot en schopt je de deur uit. Het is gewoon hoe wij onze muziek maken. Andere bands doen dingen op hun manier, en dat is geweldig als het voor hen werkt.”

Ik weet dat jullie het niet zo hebben op de Brexit. Is het nu, vanaf het begin, al één en al negativiteit? En wat is het effect voor bands?
“Brexit werd het Britse volk opgedrongen door verkeerde informatie van politici die vervolgens wegliepen met hun enorme pensioenen. Wie weet wat er zal gebeuren. Ik denk dat we sterker zijn als één Europa, in plaats van te proberen het alleen te doen. We zitten er nu aan vast, laten we eens kijken wat de toekomst brengt.”

Birmingham is een stad met veel industrie en met veel bands die eruit voortkomen. Black Sabbath, UB40, Judas Priest en natuurlijk Benediction (en Bolt Thrower uit Coventry, in de buurt van Birmingham). Ik denk dat in zo’n omgeving de beste bands zullen ontstaan. Hoe is jouw mening hierover? Is de arbeidersklasse-omgeving de perfecte geboorteplaats voor goede, eerlijke muziek?
“De jaren 80 waren een slechte tijd voor Birmingham en het Verenigd Koninkrijk. Er waren veel stakingen en massale werkloosheid. Birmingham was voor mij in die tijd een geweldige plek. Er waren heel veel bands aan het spelen. In de vroege jaren 80 had je bands als Crass en Discharge. Na verloop van jaren, had je locaties als The Mermaid. Het was geweldig, er speelden veel bands, meestal samen met Napalm Death. veel bands begonnen daar. En ik heb vandaag nog steeds veel vrienden in bands, die destijds zijn ontstaan. Ik denk dat muziek een geweldige manier is waarop mensen hun frustraties kunnen uiten met het leven om hen heen. We hebben een aantal geweldige tours door de jaren heen gedaan. The Grind crusher tour en de Blood Brother tours waren geweldig. We hadden geluk dat we er deel van uitmaakten.”

En nu terug naar Memoriam. Zijn jullie van plan om een tour op te zetten ter promotie van het nieuwe album, of ga je naar de grote zomerfestivals en misschien een paar optredens in het najaar? Ik weet dat jullie naast Memoriam allemaal banen en/of kinderen hebben, dus het plannen van een tour zou moeilijk zijn!?
“We hebben shows in heel 2018, zowel festivals, als clubshows. Een complete tour is niet aan de orde, zoals we al vaak hebben gezegd, geven we er de voorkeur aan om 3 a 4 shows te doen gedurende een weekend. Maar wie weet wat de toekomst kan brengen. Bekijk onze Facebook of website voor meer informatie.”

En tot slot is de marteling voorbij. De laatste vraag. En een makkelijke! Of misschien niet. Bedankt voor je tijd en voor dit interview. Het is tijd voor de beroemde laatste woorden.

“Cheers for the interview. And thanks to everyone who supports Memoriam! We Appreciate it!”

Interview en vertaling: Frank Joustra

Related posts

Interview with Scorpios from Melechesh

livereviewer

INTERVIEW WITH JON OLIVA

livereviewer

Interview with Paul from Cannibal Corpse

livereviewer
UA-17622028-3