Live report Ages of Metal IV Zaterdag 29 september 2012, Oostrozebeke zaal ‘t Ipperste

Ik kreeg van organisator Bart Calis een accreditatie voor dit geweldige old school festival en was heel enthousiast om er dit jaar een mooi verslag met foto’s van te maken. Ten eerste omdat het een festival is dat overloopt van de sfeer en er veel goede bands aantreden. Maar de grootste reden voor mij persoonlijk was de volgende: vorig jaar werd ik op die dag geopereerd aan mijn discus hernia en om hier te kunnen aantreden was toch wel een statement van mezelf dat ik dit euvel heb overwonnen.

We vertrokken in de voormiddag richting West-Vlaanderen en toen we in de zaal aankwamen was de eerste band al begonnen. Het Franse Infinite Translation speelt old school thrash metal en heeft zijn thuisbasis in Lille (Noord Frankrijk). De heren die luisteren naar de namen: Jon Whiplash, Fish Killer, Max Maniac en Guillautine (kan het nog meer old school) brengen een stevig potje uiterst strak gespeelde thrash. Die hadden de moeilijke taak om al voor de klok van 12 uur het reeds aanwezige publiek op te warmen. Ze slaagden daar gemakkelijk in en dit kwam grotendeels door hun jeugdig enthousiasme. De band bracht in 2006 hun eerste demo uit en in 2010 volgde dan hun eerste volwaardig album “Impulse Attack” en op de dag van dit concert werd hun tweede langspeler “Masked Reality” uitgebracht via Emanes Metal.

Tweede op de bill was het Britse Salem. De band ontstond in 1980 uit de assen van de ‘Methal for Muthas’ band Ethel the Frog. Ade Jenkinson (bas) en Paul Macnamara (gitaar) werden in 1981 bijgestaan door nieuwe zanger Simon Saxby. Toen Mark Allison de rangen vervoegde vond men de tijd rijp voor de release van hun eerste single “Cold As Steel/Reach for Eternity”. Het favoriete nummer van de fans “The Keeper of the Keys” belandde uiteindelijk op een demo. Spijtig genoeg bleef het bij die ene single en een drietal demo’s. In 2010 benaderde High Roller Records en Pure Steel Records Salem om hun materiaal van het begin van de jaren 80 op vinyl en CD uit te brengen. Dit album kreeg de titel “In The Beginning…”. Hierdoor werd Salem heropgericht en deed veel concerten. In 2011 bracht men zelfs 3 nieuwe nummers uit op een EP. De band begon onmiddellijk met hun nieuwer werk en knalden “Retribution” door de PA. Deze band was een ontdekking voor mij, want hun melodieuze metal kon me meer dan bekoren. Vervolgens werd “Cold As Steel” van hun eerste demo (en enige single) vanonder het stof gehaald.  We kregen dus een bloemlezing te horen van hun ganse repertoire met absolute hoogtepunt de integrale uitvoering van hun meer dan 17 minuten durende wereldnummer “The Keeper of The Keys”. Dit nummer bevat super gevoelig gitaarwerk en was een streling voor het oor. Zanger Simon Saxby lijkt wel de visuele samensmelting van Robert Plant met David Coverdale. Dit bewijst nog maar eens dat een totaal onbekende band (voor mij althans) je toch kan raken met hun muziek. Ik was duidelijk een instant-lover van de band.

Bij de ombouw van het podium weerklonk “Holy Diver” van Dio door de PA. Spontaan werd dit nummer door vele aanwezigen meegezongen en dit typeert de sfeer en de gezelligheid waarin dit festival is gehuld.

Vervolgens bestegen de mannen van Chariot het podium. Deze eveneens Britse band brengt traditionele metal en bracht in 1984 hun debuut “The Warrior” uit. Deze kreeg twee jaar later een vervolg met “Burning Ambition”.  Nadien stierf de band een stille dood. Tot ze plots in 2006 hun derde plaat “Behind the Wire” uitbrachten. De band was al op een Belgisch podium verschenen in 2012. Hun doortocht in Dieze te Roeselare was bij vele aanwezigen in goede aarde gevallen en ik vermoed dat ze daardoor een plaatsje hebben kunnen bemachtigen op de vierde editie van dit festival. De band dook meteen in hun repertoire door met “When the Moon Shines” uit hun debuut te starten. Het spelplezier droop werkelijk het podium af. Bekkentrekker, zanger en gitarist Pete Franklin kwam meerdere malen het publiek opzoeken op de eerste rijen. De man kwam zelfs zo dichtbij dat je hem kon ruiken. Gelukkig voor mij had hij net voor de show een douche genomen en rook de man naar geurende douchegel. De vrolijke bassist met de naam John Smith ( over een  cliché gesproken) bleef steeds mooi lachen naar de verschillende fotografen en gitarist Paul Lane had uiterst vreemde podiumbewegingen. De man leunde constant voorover. De band werd door het publiek op handen gedragen en zowel de band en de aanwezige metalheads hadden een reuze tijd. Een echt fun optreden.

De Belgische band Black Widow had me meer dan aangenaam verrast tijdens hun vuurdoop op The Metal Legacy in april te Genk. Hun enige plaat “Streetfighter” uit 1984 is voor mij nog steeds een pareltje. Met de toevoeging van gitaarkunstenaar Marcel Coenen en drumbeest Spike Meulders aan de line-up hebben ze uiteraard een sterke bezetting die live niet te versmaden is. Net voor ze aan hun set begonnen kon ik zanger Rick Rex nog strikken om mijn vinyl te signeren. Bassist Henny Tangelder had deze reeds versierd na hun debuut wederopstanding in Genk. De band speelde nog strakker en nummers als “To You Who Kept Rockin’ “, “Blade Runner” en “Heaven is Yours, Hell is Mine” gingen er bij het publiek in als zoete broodjes. Het was verbazingwekkend om te zien tot menige jonge bezoeker de teksten stond mee te brullen. Wetende dat de meeste daarvan niet eens geboren waren als deze plaat via het befaamde Rave-On Records verscheen. Marcel zette een zeer knappe prestatie neer en de man is niet alleen een fenomeen op zijn gitaar maar kan tijdens het spelen de raarste snoeten trekken. Tijdens afsluiter “Streetfighter” ontstond er zowaar een kleine moshpit voor het podium.

Na het Belgische sentiment was het opnieuw de beurt aan de NWOBHM onder de vorm van Tysondog. De band ontstond ook in het begin van de jaren 80. Hun debuut “Beware of the Dog” verscheen in 1984 en werd geproduceerd door Venom bassist/zanger Cronos. Twee jaar later verscheen de opvolger “Crimes of Insanity” maar de band splitte reeds in 1987. In 2008 herrees ook deze band en in het begin van dit jaar bracht men een EP “Hammerhead 2012” uit met vier herwerkte nummers uit hun debuut. Toen de band op het podium aantrad leken de twee getatoeëerde gitaristen als rasechte bodybuilders hun zessnaar te martelen. Daarbij komt nog dat de bassist visueel veel gelijkenis vertoont met ex-Survivor toetsenist Jim Peterik. En als je er nog rekening mee houdt dat zanger Clutch zo in een hardcore band kon stappen met zijn diep naar beneden getrokken baseball-pet op het hoofd. Maar de band zette een immense gitaarmuur neer en we kregen met o.a. “Hammerhead”, “Dog Soldiers”, “Dead Meat”, “Hotter Than Hell” en “Don’t Let The Bastards” alle krakers van hun beide platen te horen. Persoonlijk vond ik hun geluid te weinig variatie hebben en dit was dus het ideale moment om de innerlijke mens te sterken. Na een bakje friet met samurai saus van de plaatselijk frituur konden we er weer tegenaan en maakte we ons klaar voor de volgende aanval. Tijdens de opbouw sprak ik nog met wat mensen die de volledige show van Tysondog hadden gezien en velen waren in de wolken met hun prestatie!

Ook de Noorderburen werden niet vergeten en mochten hun paradepaardje Vengeance delegeren naar Oostrozebeke. Van de originele bezetting is enkel nog zanger Leon Goewie overgebleven. Dat de man nog steeds de tijd neemt voor zijn fans bewees hij door braafjes mijn CD boekjes en vinyl van hun debuutplaat te signeren. Op het podium wordt Leon bijgestaan door de jonge gitarist Timo Somers. De twintigjarige knapperd is naast gitarist van Delain ook de zoon van de vorig jaar overleden Jan Somers. Jan was gitarist bij Vengeance op de populaire  “Arabia” plaat. Achter de drumkit zit trouwens ex-AC/DC drummer Chris Slade. Wie Vengeance ooit live heeft gezien, weet dat Leon een echt showbeest is. Wel de oude vos heeft nog niets van zijn trucjes verloren en gaat nog steeds als een gek tekeer op het podium. Zo komt hij soms op met een hoge hoed tijdens “Soul Collector” zet hij een biertje omgekeerd op zijn hoofd tijdens het zingen en ga zo maar door. De nadruk van de songs komt te liggen op het nieuwere werk. Zo kregen we vijf nummers van hun laatste “Crystal Eye” waaronder de aanstekelijke partynummers bij uitstek “Barbecue” en “Whole Lot of Metal”. Ook vorige schijf “Soul Collector” was met vier nummers ruim vertegenwoordigd. Maar de oudjes maakten dit euvel grotendeels goed! Want krakers zoals “Dreamworld” en “May Heaven Strike Me Down” uit ‘ We Have Ways To Make You Rock” en het titelnummer van “Take It Or Leave It” waren voor velen een feest van herkenning. Maar de uitvoering van hun bekendste nummer “Arabia” heeft bij mij toch het meeste old school gevoel losgemaakt. Afgesloten werd er met een uitgesponnen versie van “Rock & Roll Shower”. Leon trakteerde zichzelf met een douche van echte Jack Daniels. Qua entertainment verdient de band (en vooral Leon, op de hielen gezeten door bekkentrekkende Timo) een volle 100%. Alleen had ik wat meer oud materiaal willen horen zoals “Down and Out”, “Get Out” van hun debuut en het geweldige “Cry of the Sirens” en “Wallbanger” uit ‘Arabia’.

Als co headliner stond Holy Moses geprogrammeerd. Een band die volledig buiten mijn persoonlijke voorkeuren valt. Maar dat mag ons oordeel niet beïnvloeden en we besloten toch meer dan een half uur mee te pikken van deze vreemde Duitse band. Holy Moses speelt harde thrash en heeft een vrouw achter de microfoon. Een gegeven dat uiterst uniek is in de thrashwereld. Maar als je de vrouw bezig ziet en hoort heb je onmiddellijk door dat dit een kip is die gouden eieren legt. Niet alleen beschikt Sabina Classen over een bulldozer stem, maar heeft ze ook een podiumattitude om U tegen te zeggen. Zo trakteert ze de eerste rijen geregeld met bierdouches en verleidt ze de mannen op de eerste rijen met haar moves. Sabina weet het publiek duidelijk aan te pakken en geregeld verschijnen er crowdsurfers in de zaal. Dus degene die vertrouwd waren met het werk van de band hadden de tijd van hun leven en de band kon hun publiek dan ook anderhalf uur boeien als geen ander. Velen waren zelfs speciaal afgezakt naar dit festival om Holy Moses aan het werk te zien. Ikzelf ben echter niet bezweken voor haar charmes en zocht heil achteraan de zaal!

Als headliner kregen we Satan voorgeschoteld. Hun debuutplaat “Court in the Act” werd door mezelf letterlijk grijs gedraaid nadat ik hem in 1983 had aangeschaft. De plaat wordt tot op vandaag aanzien als misschien wel het beste album uit de ganse NWOBHM periode. Na die wereldplaat werd  dit nog eens overgedaan met de band Blind Fury op “Out Of Reach”. Maar hier liet men een ietjes commerciëler geluid horen.  Nadien volgde nog enkele platen onder de noemer Pariah, maar de meeste bekendheid verwierven gitarist Steve Ramsey en bassist Graeme English  toen ze toetraden tot het folkmetal project Skyclad. Er werd echter aangekondigd dat er enkel oud materiaal zou gespeeld worden. Dit weetje maakte van deze “Court in the Act” lover een meer dan blij man. Toen de intro “Into The Fire” uit de boxen knalde geraakten vele aanwezigen in extase. We kregen daarna zowaar de bijna integrale uitvoering van hun weergaloze debuut te horen. Enkel mijn favoriet “Broken Treaties” werd weggelaten. Het geluid van Satan was af en het vele twingitaar werk voerde ons naar de metalheaven. Alhoewel je met een bandnaam als Satan eerder zou verwachten dat je in de hel zou belanden! De reactie die de band ontving van het uitzinnige publiek was overweldigend. De band was na afloop zelfs duidelijk aangedaan door zo’n warme ontvangst. De reactie van het aanwezige publiek was zelfs van die mate dat ik als fotograaf mijn plaatsje op de eerste rijen na drie nummers verliet omdat ik al een paar keer benen en andere ledematen in mijn nek had gekregen en het nemen van foto’s niet meer mogelijk was. Maar niet getreurd, ik had al wel een paar goed foto’s geschoten en op die manier kon ik eens op oude getrouwe manier naar een concert kijken. Ik moet zeggen dat ik genoot met volle teugen. De uitvoering van “Court In the Act” werd onderbroken door het spelen van een nieuw nummer “Time To Die”. Een klassenummer dat me doet smachten naar die nieuwe plaat die er staat aan te komen. Ik hoorde zelfs elementen uit hun Blind Fury periode terug en dat kan ik alleen maar toejuichen. Het einde van deze vierde editie van Ages of Metal werd afgesloten met een oeroud drieluik van deze trots uit de NWOBHM. We kregen achtereenvolgens “Heads Will Roll”, “Oppression” en eerste single “Kiss of Death” als ongelooflijke uitsmijters te horen.

Als een meer dan tevreden man verliet ik de zaal en op de terugweg naar huis liet ik nogmaals “Court in The Act” knallen in de wagen. Deze vierde editie was duidelijk de beste tot nu toe en dit zowel qua sfeer als qua de programmatie.  Hopelijk kunnen we volgend jaar opnieuw zo’n feestje meemaken. Ik ben benieuwd welke bands er volgend jaar op de affiche zullen staan. Eén ding is zeker, ik en vele anderen zullen er bij zijn.

 Geschreven door Rik Bauters

 

Related posts

Interview met Bob Bagchus van Soulburn

livereviewer

Live report: Feuerengel – Metropool Hengelo, 07-04-2017

LiveReviewer

INTERVIEW WITH JON OLIVA

livereviewer
UA-17622028-3