Live report: Alcatraz Metal Festival Dag 2 – Kortrijk, 14-08-2016

Live report: Alcatraz Metal Festival Dag 2 – Kortrijk, 14-08-2016.

Na een zonovergoten eerste dag met een breed scala aan genres was het tijd voor een dag met een hoger thrashgehalte. We hadden die dag al ruimschoots geproefd van de aangeboden spijs aan drank. Zoals beloofd werd, was die in een ruim assortiment te kopen en te nuttigen.

AlcatrazAls opener van deze dag kwam Flotsam & Jetsam aandraven. De twee eerste albums die ze uitbrachten in de tweede helft van de jaren 80 worden aanschouwd als klassiekers in de metalgeschiedenis. Ze gooiden er bij de start met ‘Seventh Seal’ meteen een kersvers nummer tegenaan. Eric A.K. was sterk bij stem en haalde met gemak de hogere noten. Later bleef de man nog langdurig in de persruimte om bij te praten en biertjes te drinken met fans.

Maar bij deze power thrash band uit Arizona draait het allemaal om de riffs en zowel Michael Gilbert als Steve Conley bedelven ons met formidabele geluidsgolven die ontstaan door het simpelweg aanslaan van zes ‘metalen’ draden (ja in ben een wetenschap-nerd!). Natuurlijk komt de reeds talrijke meute echt in beweging wanneer ‘Dreams Of Death’ en ‘Hammerhead’ in hun richting worden gesmeten. Om de massa zo in beweging te krijgen, terwijl de meeste duidelijk nog last hebben van slaapoogjes, moet het eten wel lekker zijn, denk ik! Als bommetje wordt ‘No Place For Disgrace’ tot afsluiter gepromoot. De sfeer is duidelijk gezet en wat een start van de dag!

Alcatraz-2De thrashwave werd voortgezet met de Bay Area gasten van Exodus. Wie kent niet de nummers uit hun weergaloze debuut “Bonded by Blood”. Natuurlijk wordt gestart met wat nieuwere nummers zoals ‘The Ballad Of Leonard and Charles’ en ‘Blood In, Blood Out’. Kwestie van het kruit niet meteen verschieten! Maar wanneer ‘A Lesson In Violence’ wordt aangekondigd starten de eerste circle-pits en krijgen we golven van crowdsurfers te zien. Alle durvers worden met de nodige hulp van de security-dudes en dudette zonder morren op de begane grond gebracht. Ja, ook die kerels verdienen hier vermeld te worden!

Het Alcatraz festival laat nog maar eens blijken dat het er in de eerste plaats is om de fans te plezieren. Steve ‘Souza’ daagt de menigte uit tot actie en zijn uitdaging krijgt een immense respons. Het middaguur breekt pas aan en de weide staat in beweging tot aan de PA toren! Geweldig beeld is dit om te zien! En dit terwijl de zonnestralen opnieuw lustig prikken op de hoofden!
Het slotoffensief is moordend met nummers zoals ‘Bonded by Blood’, ‘The Toxic Waltz’ en afsluiter ‘Strike of the Beast’.

Alcatraz-3De uit Santa Barbara afkomstige binken van Devildriver behoren tot de nieuwere lichting en veel van de aanwezigen dragen shirts van de band. Hun melodieuze death metal is echter geen spek voor mijn bek, maar als je weet dat mijn voorliefde uitgaat naar melodieuze rock en AOR, kan je de uitspraak beter plaatsen. Het is vooral zanger Dez Fafara die mijn aandacht trekt met zijn voorkomen en zijn old school microfoon. De band straalt een enorme hoeveelheid energie uit en de metalheads slorpen die uit om ze daarna terug te geven met hun moshpits en crowdsurfing activiteiten! We krijgen vooral werk van hun eerste drie albums te horen en die werden aangevuld met twee kakelverse deuntjes.

Alcatraz-4Het brute geweld moest plaats maken voor de Finnen van Korpiklaani. Ik ben totaal niet bekend met hun materiaal, maar als je deze bonte bende alleen maar ziet, word je al vrolijk. Het olijke trio bestaande uit violist Tuomas (in een soort van judo-outfit gehuld), accordionspeler Sami en de flink uit de kluiten gewassen ‘pater’ en bassist Karkko bezorgt elke toeschouwer een ‘instant good feeling’. Hun folk metal wordt lustig gesmaakt en is een verademing na al die energieke metal die we bij de start over ons heen kregen. Zanger Jonne Järvelä blijkt ook een echte spring in het veld te zijn en krijgt het zelfs voor elkaar om de crowd-surfers opnieuw aan het werk te zetten. Best grappig om zien eigenlijk. Hun folk bezorgt de aanwezige metalheads een goed gevoel en zo komt de rust wat terug op de weide. Een goede zet van de organisatie om zo’n band er tussen te plaatsen.

Alcatraz-5Ikzelf zag Lita Ford voor het eerst aan het werk op Belgische bodem tijdens het befaamde Heavy Sound festival te Poperinge midden in de jaren tachtig, zo’n dikke dertig jaar geleden. Tante Lita kroop in een strak zwart lederen pak en startte haar set met ‘Gotta Let Go’ uit 1984. De blondine zag er nog steeds geweldig uit en gitaarspelen had ze blijkbaar ook nog niet verleerd. Ze kreeg het publiek op dreef met ‘Living Like A Runaway’ en het aan Lemmy opgedragen (en door de man meegeschreven) furieuze ‘Can’t Catch Me’. Lita’s stem vertoonde wat slijtage, maar ze kent gelukkig haar grenzen. Meesterdrummer Bobby Rock krijgt een solospot en de Runaways cover ‘Cherry Bomb’ bleek ook een shot in de roos.
De afsluiters, beide afkomstig van haar beste album “Lita”, zorgden voor kippenvel. Zo kregen we de powerballade ‘Close My Eyes Forever’ te horen (waarbij de gitarist de stukken van Ozzy Osbourne op een voortreffelijke manier bracht) en haar grootste hit ‘Kiss Me Deadly’ te horen. Waarom Lita 10 minuten te vroeg stopte was voor velen een groot vraagteken! Best jammer, want op vroegere datums speelde ze zelfs het titelnummer ‘Out For Blood’ van haar debuut en nog enkele nummers van Lita. Een beetje een gemiste kans, maar we zien dit door de vingers omdat dit en haar optreden op Sweden Rock de enige plaatsen waren waar men Ms. Ford kon bekijken en aanhoren.

Alcatraz-8Na de melodieuze rock van ‘ons’ Lita was het hoog tijd om de agressiefactor wat op te drijven en daar moesten de Finnen van Children of Bodom voor zorgen. Hun melodieuze death/power metal is daar uitermate geschikt voor. De band koos er voor om hoofdzakelijk te tappen uit hun wat oudere vaatjes (van hun debuut uit 1997 tot “Are You Dead Yet?” uit 2005) . De band gooit er bij de start meteen het oudje ‘Everytime I Die’ tegenaan. Dit bleek een schot in de roos, want het publiek beantwoordde dit met een stortvloed van respons. Dit was wel een band waar een toetsenist (luisterend naar de naam Janne Wirman) op het podium stond. Zijn toetsen zorgden inderdaad voor de melodieuzere toets, maar mij konden ze echter niet volledig overtuigen. Maar smaken verschillen nu eenmaal en het publiek lustte er wel pap van!

Alcatraz-9Met het uit Brazilië afkomstige Soulfly onder leiding van ex-Sepultura man Max Cavalera werden de harde tonen verdergezet en kreeg het publiek geen rust door hun ongebreidelde mix van groove- thrash en death metal. De band bracht een bloemlezing uit hun albums (het debuut werd wijselijk overgeslagen) waarbij hun laatste album “Archangel” met onder andere de opener ‘We Sold Our Souls To Metal’ vertegenwoordigd werd. Natuurlijk konden de Sepultura nummers niet ontbreken. Als tweede nummer kregen we al ‘Refuse/Resist’ over ons heen. Het was duidelijk te zien dat vele thrashfanaten daar naar uitkeken. Gitarist Marc Rizzo kreeg ook zijn solospot midden in de set.

De band zelf gooide een snippet van Metallica’s ‘Master of Puppets’ in de menigte. Toen het drieluik ‘Arise/Dead Embryonic Cells’ (Sepultura), ‘Iron Man’ (Black Sabbath) en het onvermijdelijke ‘Roots Bloody Roots’ (Sepultura) voorbij kwam werd het publiek compleet wild en gingen meerderen volledig uit de bol. Het feit dat Max gehuld was in de Belgische driekleur was ook mede de aanleiding van die explosie van energie. Tot slot brachten ze nog een vet gespeeld instrumentaal stukje van Iron Maiden’s ‘The Trooper’ om daarna van het podium te verdwijnen. Een meer dan geslaagde set was dit!

Alcatraz-10Met het Duitse Kreator was de tijd aangebroken voor oerdegelijk old school thrash! De band onder leiding van zanger/gitarist Mille bracht nummers uit hun volledige oeuvre. Hun laatste wapenfeit “Phantom Antichrist” kreeg met drie nummers wel de meeste aandacht. Maar met nummers zoals ‘Endless Pain’, ‘Pleasure To Kill’, ‘Terrible Certainty’ en ‘Awakening Of The Gods’ werden de fans van het eerste uur op hun wenken bediend. Het podium werd extra opgesmukt met een rasterconstructie waarop bijkomende verlichting was aangebracht. Of dit de reden was van het uitvallen van de elektriciteit tijdens het nieuwe ‘From Flood Into Fire’ is wat onduidelijk. Maar dit euvel werd door de crew in een mum van tijd opgelost. Hun krachtige thrash kon me wel bekoren en hun energieke set werd afgesloten met een killer versie van ‘Pleasure To Kill’.

Alcatraz-11Voor velen was het uitkijken naar de show van Tobias Sammet’s Avantasia. Tijdens de opbouw werd al meteen duidelijk dat het visueel dik in orde zou zijn. Er werd ook gebruikt gemaakt van twee niveaus. Na de tweede thrashgolf was de tijd aangebroken voor een pakket van melodieuze power metal met een progressief tintje. De opener ‘Mystery of a Blood Red Rose’ van het laatste album “Ghostlights” werd integraal gezongen door Tobias. Hij werd wel bijgestaan door de warme stem van Amanda Sommerville en de krachtige strot van Herbie Langhans (Beyond The Labyrinth). De snaren werden beroerd door Oliver Hartman en manusje van alles Sascha Paeth. Het sterk ondersteunende toetsenwerk was afkomstig van Michael Rodenberg.

Het was vooral uitkijken welke gastzangers de vrolijk gezinde Duitser zou laten opdraven op het podium. Michael Kiske was de eerste die zijn kunsten mocht tonen en vooral laten horen. Onbegrijpelijk dat de man door opgelopen frustratie het metalwereldje bijna voorgoed vaarwel had gezegd! De man blijft overtuigen met zijn hoge stem en vadertje tijd heeft nog steeds geen invloed gehad op zijn kracht en kunde. De Viking Ronnie Atkins (Pretty Maids) maakte een zeer goede beurt en bleek ook over het nodige ‘acteertalent’ te beschikken om het verhaal in beeld te brengen. De vocale duels met Tobias waren daar het ultieme voorbeeld van. Elk album kwam aan bod en er was een lichte voorkeur voor het debuut en het laatste album vast te stellen.

Alcatraz-12Powerzanger Jorn Lande kon niet ontbreken en van hem is geweten dat hij over een immens krachtige stem heeft. De man haalt uit met schijnbaar het grootste gemak en doet meerdere hoofden goedkeurend positief knikken. Vele melodieuze rock liefhebbers konden hun geluk niet op toen ook nog Bob Catley (Magnum) ten tonele verscheen. Zijn stem klinkt iets rauwer dan vroeger, maar dit past wel bij dit soort van muziek. Met Eric Martin (Mr. Big) haalde Tobias zijn laatste troef naar boven en de man mocht de prestatie van Klaus Meine imiteren tijdens ‘Dying For An Angel’. Hij had voor die gelegenheid ook een sjaaltje rond de hals gedaan. Maar het beste moest nog komen en dat kregen we onder de vorm van het lange meesterwerk ‘Let The Storm Descend Upon You’, waar Jorn Lande het beste van zichzelf liet horen. Tobias had de indruk dat de metalheads vooral interesse hadden voor de extremere metal en had initieel wat schrik dat zijn melodieuzere aanpak niet geapprecieerd zou worden. Maar met de geweldige reactie die hij kreeg van het publiek werd het tegendeel bewezen.

Na een korte pauze kregen we met ‘Sign Of The Cross/The Seven Angels’ het slotstuk te horen en te zien. Het was werkelijk overweldigend om alle gastzangers tegelijk op het podium te zien en te horen. Dit vormde het slot van een formidabel concert. Toch moet ik vermelden dat het geluid niet optimaal was afgesteld, maar mij stoorde dat eigenlijk niet omdat er zoveel te zien en te horen was.
Tobias beloofde volgende keer wel België aan te doen met een full show!

Alcatraz-13Dan was het wachten op de absolute headliner van deze editie. Twisted Sister kreeg die eer te beurt. Dit was het laatste concert van de ‘40 and Fuck it’ tour op Europese bodem. Ik was dan ook benieuwd of ze hun prestatie van twee jaar geleden konden evenaren. Toen ‘It’s A Long Way To The Top’ van AC/DC uit de boxen knalde maakte iedereen op de festivalweide zich al klaar om er samen met de ‘zusters’ een ferme lap op te geven. Zoals gewoonlijk start de set met het harde ‘What You Don’t Know’. Dee Snider toonde zich in prima forma en had er duidelijk zin in. Het eerste vuur op het podium kwam er letterlijk met ‘Burn In Hell’. We kregen een vernietigende versie van ‘Destroyer’ uit hun debuut. Dee laat hier de kracht van zijn stem horen.

Een leuke verrassing was de toevoeging van ‘Like A Knife In The Back’ aan de setlist. Het optreden was een volledige aaneensluiting van klassiekers en megameezingers. Dee liet het publiek alles doen wat hij maar wou. Zo vond hij de uitspraak ‘Hell Yeah’ niet krachtig genoeg en liet het volledige publiek ‘Fuck yeah’ roepen met opgestoken middelvinger. Hilarisch gewoon!

Alcatraz-14Na een beenharde versie van ‘Under The Blade’ was de tijd aangebroken om volmondig ‘We’re Not Gonna Take It’ mee te zingen. Het uitzinnige en onverzadigbare publiek kreeg het voor elkaar om de band tot vijf maal toe het slotrefrein te doen herhalen. Dee rijkte dan ook de figuurlijke gouden medaille uit aan het publiek. De volledige band had er duidelijk zin in en één van hun grootste fans zat zelf achter de drumkit. Mike Portnoy was de vervanger van de vorig jaar overleden A.J. Pero. Het nummer ‘The Price’ werd trouwens opgedragen aan de overleden drummer en aan enkele groten uit de metalgeschiedenis die we verloren hebben zoals Ronnie James Dio en Lemmy Kilmister.

Als bisnummers kregen we nog ‘Come Out And Play’, ‘Tear It Loose’ en ‘S.MF.’ te horen. Dee Snider bewees nog maar eens dat hij zich ontpopt tot een echt beest op het podium en het publiek gewoonweg alles kan laten doen. Het concert ging duidelijk over de tijdlimiet en oversteeg nog een vorige doortocht. Een uitstekend einde van een geslaagd weekend dat nog een vervolg kreeg met een vuurwerksalvo.

Na de security verdienen alle medewerkers een dikke pluim om dit weekend alles in goede banen te leiden. Dit festival wordt elk jaar groter en dit jaar werd de kaap van 15.000 bezoekers overschreden. Dit is bij uitstek mijn favoriete festival. Alhoewel er op andere festivals dikwijls meer bands geprogrammeerd staan die me beter liggen (lees: melodieuzer zijn), heeft de uitstekende sfeer altijd de bovenhand. Hier kan je altijd een uit het oog verloren vriend of vriendin tegen het lijf lopen en herinneringen ophalen bij het nuttigen van een biertje. Het aanbod van eten en drinken was dit jaar stevig uitgebreid. Ik had graag nog eens het streekbierencafé bezocht, maar ben er niet geraakt. Tenslotte nog een dikke duim voor de organisatie om er elk jaar wat onverwachte acts in de affiche te proppen. Zoals dit jaar Thundermother, Avantasia en Lita Ford. Ikzelf vond de set van Metal Church alleen al een reden om af te zakken.
Benieuwd waar ze volgend jaar mee op de proppen zullen komen en hopelijk zijn we dan opnieuw toegelaten tot dit feestje.

Tekst en foto’s : Rik Bauters

Related posts

Live report: Big Ass metalfest # 20: Thanatos / Gizah / Iron Harvest / Black Decades – dB’s Utrecht, 17-03-2018

LiveReviewer

Live Report: Heavy on Sunday – Neushoorn Leeuwarden, 28-11-2017

livereviewer

Live report: Avatar / Hellzapoppin Circus Sideshow / Old Kerry McKee – Ronda Tivoli Vredenburg Utrecht, 14-03-2018

LiveReviewer
UA-17622028-3