Live report: Alcatraz Metal Festival – Sport campus Lange Munte, Kortrijk – 13 augustus 2021.

Live report: Alcatraz Metal Festival – Sport campus Lange Munte, Kortrijk – 13-15 augustus 2021.

Voor sommigen onder ons is vrijdag de dertiende een dag om jezelf op te sluiten in je woning, zodat je weinig kans hebt om onheil tegen te komen. Maar voor mij en duizenden andere metalheads was dat nu juist de dag van de verlossing. Velen keken er na meer dan anderhalf jaar naar uit om zonder remmingen van hun geliefkoosde klanken te genieten. Het zag er in het begin van de zomer niet zo rooskleurig uit voor de festivals en één na één kondigden ze aan dat het opnieuw werd uitgesteld voor een jaar. Maar de ‘prison guards’ van Alcatraz hielden voet bij stuk en zouden alles in het werk steken om toch een groot feest te kunnen realiseren. Iedereen was wel benieuwd hoe dat zou verlopen!

Check in en het krijgen van een ‘GO’

Iedere festivalbezoeker moest zichzelf inchecken via hall 3 van de expo te Kortrijk. Dat was ook de parking waar je het voertuig diende achter te laten. Met het uiteraard zwarte mondmasker op de snoet en de fototas op de rug stapten we de hall binnen. Meteen viel op dat alles perfect was voorbereid en leden van de security lieten duidelijk weten waar je moest aanschuiven. Je kreeg enkel groen licht als je op de covidsafe app op je smartphone kon tonen dat je reeds 14 dagen volledig gevaccineerd (of vier weken indien je het Johnson vaccin had gekregen) was. Ook was je welkom indien je kon aantonen dat je de ziekte al had doorgemaakt. Het laatste redmiddel was het bewijs van een negatieve coronatest die minder dan 48 uur oud was. Enkelen konden geen geldig bewijs voorleggen en dienden ter plaatste een test te ondergaan. Als die negatief was, waren ze ook welkom. Alles verliep buiten mijn verwachting heel vlotjes en al snel kregen we het bandje rond de arm dat we safe waren. Deze procedure moest wel elke dag doorlopen worden en bij elke dag was het kleur van het bandje verschillend. Na de check in werden we geleid naar de shuttlebus haltes. Die bus stond al netjes te wachten en na een korte rit van vijf minuten werden we afgezet aan de ingang van het festivalterrein. Na het verlaten van de bus verdwenen de meeste mondmaskers dan ook in de achterzak.

Na enkele honderden meter stappen, kreeg ik de fotopas en het weekendfestival bandje aan de press-stand. Het voelde toch wat raar aan om met honderden op elkaar zonder masker aan te schuiven. Maar dat gevoel verdween in een tiental minuten als sneeuw voor de zon.

Welcome to the prison grounds

Met een brede glimlach op het gezicht zetten we de eerste stappen op de heilige grond van het festivalterrein. Quasi onmiddellijk kon je gekende gezichten spotten en werd er handje geschud en sporadisch zelfs geknuffeld. Het typische samenhorigheidsgevoel dat zo typisch is op een metalfestival was duidelijk voelbaar. De bazen van Alcatraz hadden voor deze editie de kaart van bands uit eigen land getrokken. Toegegeven, vele buitenlandse (lees overzeese) bands kondigden aan dat ze niet kwamen en het toevoegen van vele Belgische bands was een pluspunt voor de lokale scene. Daarom besloot ik ook om op de eerste dag mezelf te concentreren op die Belgische bands.

België boven

Het festival had naast het immense Prison stage, dat de vertrouwde aankleding toonde ook twee tenten. De Swamp was een grote tent en de kleiner La Morgue was de stek voor de meeste Belgische bands op vrijdag. Gewapend met mijn camera’s om de schouders vertrok ik naar het kleine tentje waar Eternal Breath de spits mocht afbijten. Deze West Vlaamse power metalers timmeren al 25 jaar aan hun metalen pad en brachten enkele demo’s en twee volwaardige albums uit. Frontman Andy Polfliet heeft er duidelijk zin in gebruikt het volledige podium. Ondanks het vroege uur (start 12u15) liep de tent goed vol en het publiek reageerde met veel positieve reacties. Een uitstekende start als je het mij vraagt.

Op hetzelfde tijdstip gaven de mannen van Channel Zero een set op de mainstage. Later op de dag zouden ze in de Swamp nog een old skool set brengen. Ja frontman Franky De Smet Van Damme kent natuurlijk de klappen van de zweep en vanaf de eerste noot was het publiek mee. Een pakkende tribute aan de 8 jaar geleden overleden drummer Phil Baheux, liet niemand onberoerd. Nummers als ‘Suck My Energy’ en ‘Hot Summer’ zijn live echte pottenbrekers en doen de temperatuur duidelijk stijgen op de weide. De weergoden konden blijkbaar ook een weekend metal appreciëren, want na weken van regen en eerder fris weer, was de temperatuur van 22° op vrijdag eigenlijk ideaal festivalweer.


Volgende in de Belgische tent was het Waalse Drakkar. Hun mengeling van heavy en speedmetal op het debuut ‘X-Rated’ van 1988 kreeg goede kritieken. De band verdween van het podium na 1990 en in 2012 stonden ze er plots terug met een heropgenomen versie van dat debuut. Zanger Leni slaagde er gemakkelijk in om het publiek warm te maken. De man had er duidelijk plezier in maar had zichtbaar toch moeite met bewegen op het podium. De set werd afgesloten met het alom bekende ‘We’re Not Gonna take It’. Begin deze maand kwam ook de mededeling dat hij en zijn compaan gitarist Richy er mee ophielden, grotendeels door gezondheidsproblemen. Maar de groep gaat verder met andere leden.


Ik repte me vlug naar het hoofdpodium om nog wat van de set van de meidengroep Thundermother mee te pikken. Na een tweetal albums viel de bezetting uiteen en bleef alleen Filippa Nassel over als zangeres gitariste. De grote doorbraak kwam er in 2020 met het album ‘Heat Wave’. De meiden staan garant voor een flinke portie hard rock met ballen. Er werd grotendeels materiaal uit dat laatste album gebracht en de meiden brachten ook wat hulde aan hun idolen door snippets van Hendrix’ ‘Purple Haze’ en Iron Maiden’s ‘The Trooper’ in een nummer te verwerken.


Ik bracht ook een bezoekje aan de Swamp stage voor het concert van Vintage Caravan. Deze drie kerels zijn werkelijk een lust voor het oog en het oor. Ik was onbekend met hun muziek maar ik zat meteen in de flow van hun met blues doorspekte rock met elementen van psychedelische rock. De band is duidelijk beïnvloed door Led Zeppelin, Cream en Mastodon. Maar het is vooral een vrolijk trio om te bekijken. Gitarist zanger Oskar is kampioen bekkentrekken.

De kerels zetten de tent in vuur en vlam en ik had spijt dat ik niet de volledige set kon bekijken want na vlug een alcoholvrij biertje naar binnen te werken, moest ik mij reppen voor de set van Fireforce. Hun laatste album ‘Rage Of War’ kon ik meer dan smaken en het aantrekken van gitarist/zanger Matt Asselberghs heeft hen zeker geen windeieren gelegd. De man heeft een sterke podiumpresence en hun set neemt een ziedende start met het beukende titelnummer van hun laatste album. Tof ook was het nummer ‘Coastal Battery’ van hun debuut van 10 jaar geleden nog eens te horen. Het publiek en ondergetekende genoot met volle teugen van hun typische ‘war’ geïnspireerde nummers en met het wervelende ‘Firepanzer’ werd de set met een knal (letterlijk en figuurlijk – door de confettibom) beëindigd.


De maag begon wat de protesteren en een snelle hap met ja opnieuw een biertje verdween in de innerlijke mens. Terug naar La Morgue voor de set van Thorium. De band ontstond eigenlijk bij het uiteenvallen van een vorige bezetting van Ostrogoth en als zanger werd David Marcelis (Lord Volture) aangetrokken. Ze tappen wel degelijk uit een ander vaatje en bewandelen meer het pad van technisch gebrachte power metal. Ze schoten meteen van wal met het titelnummer van hun laatste album ‘Empires In The Sun’. Daarbij kwam vooral het geweldig gitaarwerk van Dario en Tom in mijn vizier. Tel daarbij de immer vrolijk ogende bassist Stripe en als klap op de vuurpijl krijg je er de imposante podiumact van David bovenop. Ik onthoud van hun set vooral het vakmanschap van de muzikanten en de avontuurlijke composities.


Ik verplaatste me naar de VIP-ruimte (ja de pers mocht daar binnen) en op weg er naartoe werden mijn oren getriggerd door het geluid dat van de Prison stage kwam, waar Unleash The Archers aan het werk was. Het gebruik van toetsen weerklonk als een hemels getrommel op de hamer en aanbeeld van mijn binnenoren. Dit was één van de weinige overzeese bands die erin geslaagd waren om toch op te treden. De Canadese frontvrouw Brittney Slayes beschikt over een krachtige strot en staat meer dan haar mannetje tussen de kerels op het hoofdpodium. De band komt eind dit jaar terug voor een clubshow naar België en ik probeer zeker om daar aanwezig te zijn!


Na een snelle wandel terug naar de pit van de Swamp om Suicidal Angels te bekijken. Deze Grieken brengen wervelende thrash en vallen niet onmiddellijk in mijn vaarwater. De reden van mijn bezoek was dat een oude bekende van mij Gus Drax enkele jaren in de bezetting zit. Ik leerde de sympathieke kerel kennen door zijn progmetal band Sunburst (en ook zijn subliem solo album) in 2013. De kerel ontpopte zich als een echt gitaarbeest op het podium die superstrakke riffs naar het publiek wierp. De band straalt gewoon agressie uit (positief bedoeld uiteraard) en velen beantwoorden dit door lustig te crowdsurfen. Vooral materiaal van hun laatste twee albums werden gebracht en er werd afgesloten met het oudje ‘Apokathilosis’. Thrash or die was duidelijk het motto hier.

Terug naar de kleinere tent voor de reïncarnatie van het legendarische White Heat. Ze brachten tussen 1982 en 1985 drie albums uit die eenvoudige maar uiterst herkenbare en aanstekelijk hard rock lieten horen. In 1986 viel de band echter uit elkaar. Begin dit jaar werd de band heropgericht door de oerleden Stan (bas) en Rob (gitaar). Men trok zanger Flype Lemmens (ex-Fireforce, Beyond The Labyrinth) en gitaarwizzard Sam Lemmens (ex – Evil Invaders) aan als bandleden. Vanaf de eerste noten bracht hun old school hard rock het publiek in een nostalgische bui en de band oogstte veel succes.


Ik kon de set niet volledig volgen, want ik wou absoluut de Duitsers van Kissin’ Dynamite zien, die op het laatste nippertje als vervangers van Gloryhammer (later zou blijken dat ze hun zanger de laan hadden uitgestuurd) werden toegevoegd aan de affiche. Wie de band als gezien heeft weet dat ze steeds een feestje bouwen. Ik vreesde wel even dat hun melodic rock niet zou aarden op het hoofdpodium, maar mijn vrees werd totaal vernietigd door de zelfzekerheid die de band uitstraalde. Ik murwde me tot de voorste zesde rij en kon zo van het opzwepende ‘Sex Is War’ genieten. Hannes Braun ontpopte zich tot ideale frontman en bewerkte het publiek met gemak. Er viel ook een primeur, want we kregen het nieuwe nummer ‘Not The End Of The Road’ te horen van het nog te verschijnen nieuwe album. Tijdens ‘I Will Be King’ werd het acteertalent van Hannes in de verf gezet. Deze wervelende set werd afgesloten met het wondermooie ‘Flying Colors’. Voor mij was dit de verrassing van de dag en ik liet het feestje tot het einde over me heen gaan.

De jaren op mijn teller vragen hun tol en ik moet wat meer pauzes (vooral drinken met een flinke babbel) inlassen en zo wat gas minderen. De rest van de avond ging ik enkel nog naar de ‘eigen’ bands kijken. Eerste in de rij was de legendarisch Gentse band Ostrogoth. Ik mijn jeugdjaren groeide ik op met hun EP ‘Full Moon’s Eyes’ uit 1983. De groep was wereldberoemd in België en een patch verscheen ook op de jas van Metallica’s James Hetfield tijdens één van hun concerten. De band heeft een periode non actief geweest, maar probeerde in verschillende bezettingen terug te slaan. Maar drumbeest Mario ‘Grizzly’ Pauwels gooide de handdoek niet in de ring en met zijn laatste bezetting met bassist Gerry Krenryg, gitaristen Fré Ost en Bram Engelen samen met zanger Josey beloofde hij voor vuurwerk te zorgen. Met ‘Victory of Faith’ begon men met een kakelvers nummer dat erin ging als een zoete koek. Zanger Josey heeft aan kracht gewonnen ten opzichte van vroeger want zowel ‘Shoot Back’ als ‘Samurai’ klonken vet. Van de band zal binnenkort een box met demo’s verschijnen en daarvan werd het nummer ‘God’s Final Touch’ gebracht. Alle klassiekers werden gebracht en met de oudjes ‘Full Moon’s Eyes’ en ‘Heroes Museum’ kwam deze nostalgische set tot een gepast einde.


Ik wou absoluut de set van cultband Cyclone meemaken vanop de eerste rij. Ik stond ook bijna een half uur voor de aftrap op post. Vooral hun debuut uit 1986 ‘Brutal Destruction’ wordt aanzien als een echte thrashklassieker, die internationale allure uitstraalde. De tent liep volledig vol en bij de intro ‘Prelude To The End’ kon ik enkele beeldjes schieten. Maar toen ‘Take Thy Breath’ eenmaal losbarstte brak de hel los. Ik zag velen over mijn hoofd heen op het podium belanden en terugspringen in het publiek. Mijn nieuwe camerabody was niet opgewassen tegen dat enthousiasme en ik besloot me terug te trekken vooraleer ik onder het podium terecht kwam. Frontman Guido Gevels moest het publiek zelfs wat kalmeren omdat ze vreesden voor hun apparatuur op het podium. Maar dit kon de pret niet drukken en er werd naar hartenlust gemosht, gecrowdsurft, gestagedived, geheadbangd en soortgelijke bezigheden. De ganse set leek het publiek op een kolkende massa en deze set kan je het best omschrijven als een wervelwind. Op zijn minst kan je zeggen dat dit een geslaagde set was!


Als afsluiter van de eerste dag verscheen Killer op het podium. Dit trio kent Shorty als origineel bandlid en ik beleefde mijn eerste hardrock momenten met hun tweede (en volgens mij beste) album ‘Wall Of Sound’. Bijna de helft van de set bestond uit nummers van die plaat. Vooral ‘No Future’ en ‘Kleptomania’ waren voor mij hoogte punten van de set. Ik stond versteld dat je zo’n gitaarmuur kon opbouwen met slechts één gitaar. Zowel Shorty als bassist Jakke namen een deel van de zang voor hun rekening. Alhoewel op hetzelfde tijdstip topband Epica op het hoofdpodium stond was de tent afgeladen volgestouwd met fans van het eerste uur, want de nummers werden lustig meegebruld. Met de verplichte nummers ‘Walls of Sound’ en ‘Ready For Hell’ werd de Belgische tent tot op de laatste minuut opgeluisterd door een band op dreef en een zichtbaar tevreden publiek.



Moe maar voldaan vertrok de reis naar huis. Eerst werden we met de shuttle bus netjes afgezet aan de parking van het Expo gebouw en onderweg deed ik ‘Wall Of Sound’ knallen in de wagen! Dan de batterijen opladen (van het fototoestel en mezelf) om opnieuw klaar te staan voor dag 2!

Tekst en foto’s: Rik Bauters

Related posts

Live report: Kreator / Dimmu Borgir / Hatebreed / Bloodbath – Mitsubishi Electric Halle Düsseldorf, 15-12-2018.

LiveReviewer

Sabaton, Delain, Battle Beast – 013 Tilburg, January 11th 2015

livereviewer

Live report: Anthrax / The Raven Age – Podium Victorie Alkmaar, 29-06-2017

LiveReviewer
UA-17622028-3