Live report: Alcatraz Metal Festival – Sport campus Lange Munte, Kortrijk – 14 augustus 2021

Live report: Alcatraz Metal Festival – Sport campus Lange Munte, Kortrijk – 14 augustus 2021.

De zaterdag toch nog vroeg uit de veren geraakt, maar enkele vlugge boodschappen zorgden ervoor dat ik niet vanaf de eerste band op het terrein was. De zon was al vroeg van de partij en toen ik rond 13:00 uur op het terrein wandelde bedroeg de temperatuur zo’n 23 graden. Heerlijk om die zon in je nek te voelen. Maar van de warmte krijg je natuurlijk dorst en die kon je gemakkelijk lessen aan één van de vele bars, waar je verschillende biertjes, frisdranken en de fel begeerde sportdrinks kon bestellen.

Op dag twee stonden een viertal voor mij onbekende Belgische bands op het programma (in La Morgue) aangevuld met een paar sets op de Prison stage.

De eerste band die ik aan het werk zag was het uit Brugge-Wingene afkomstige Atomic Vulture. De muziek van dit drietal kan je omschrijven als instrumentale stoner rock met spacy en psychedelische zijsprongen. Vanaf de eerste noot was ik eigenlijk verkocht en genoot met volle teugen van hun wervelende grooves, krachtige beats en vette baslijnen. De band ontstond een kleine tien jaar geleden en bracht enkele EP’s en albums uit. Onlangs werd hun nieuwste ‘Moving True Silence’ op de mensheid losgelaten. Gitarist Pascal en basmeester Kris gebruikten het volledige podium en hun visuele samenwerking was mooi om zien. Ik werd door hun ritmes meegesleurd op een reis door tijd en ruimte. Ik kon echter hun volledige set niet bekijken aangezien er tegelijkertijd op het hoofdpodium heksen aan het werk waren.

Ik verplaatste me naar het hoofdpodium in lichte galop om de Zwitserse meiden van Burning Witches bezig te zien. Deze heksen brengen typische power metal maar met de komst van Nederlandse covenleidster Laura Guldemond is hun populariteit nog gegroeid. Ik zag Laura voor het eerste aan het werk in het Epic Rock Choir tijdens The Theater Equation concerten in 2015. Voor haar rol als zangeres bij Burning Witches heeft ze zich een andere manier van zingen moeten aanleren. Hierdoor bezit ze meer kracht, wat uiteraard perfect past bij deze vorm van metal. Naast zingen bespeelt ze ook het publiek schijnbaar met gemak. Jammer genoeg was mijn vochtpeil opnieuw gezakt tot bijna in de gevarenzone en moest dit aangevuld worden, maar deze keer met een ‘peach’ sportdrink!

Ik repte me dan naar The Swamp stage om enkele momenten van het Belgische punkcollectief Funeral Dress mee te pikken. Sommigen vonden dit een rare keuze, maar geef toe punk bezit toch raakvlakken met het metalgenre. Veel attitude, fun on stage zijn toch gemene delers. De band ontstond zelfs in 1985 en bracht een pak albums uit en toerde onder andere met The Exploited, GBH en Sham 69. Bij aanvang werd meteen duidelijk dat hier een feestje zou gebouwd worden. Boegbeeld Dirk bleek de ideale volksmenner te zijn en door ‘de flikken’ te kakken te zetten had hij het publiek volledig in zijn macht. Ja dat hoort nu eenmaal bij de OI! Punk beweging. De kerels (vooral de bassist) zien er ook best gevaarlijk uit met hun gekleurde hanekam. Met hun hitsingle ‘Party On’ zorgde voor een kleine aardschok in de tent en was het perfecte bewijs dat de organisatie van Alcatraz een goede zet hadden gedaan om hen op de affiche te plaatsen. Punk’s NOT dead.

In La Morgue stond Powerstroke uit het Meetjesland op het podium. Al bijna vijftien jaar brengen ze een mengeling van thrash en hardcore, die door ingewijden ook tot death pop wordt omgedoopt. Ikzelf ben niet direct fan van het genre, maar zanger Bavo Coene weet me met zijn facepaint en mouwloze hoodie te verbazen door de agressie die hij weet te leggen in zijn vocalen. Een ware vloedgolf van rauwe riffs daalden over me heen en de dreunende ritmesectie deed nog een extra portie in de lading. De kerels oogsten veel bijval bij het publiek, alhoewel ze moesten opboksen tegen de steeds populairder wordende Fleddy Melculy op het hoofdpodium.


Na een korte drank, eet en vooral babbelintermezzo was ik terug paraat om het trio Feed te aanschouwen. Gitarist Peter Iterbeke speelde lang geleden nog bij Channel Zero en ook bij de stoner rockers van Cowboys & Aliens was hij ooit actief lid. Ik kon op het internet enkel vinden dat Feed in 1995 een demo uitbracht. Maar wat deze kerels lieten horen was magisch. Ik zou het kunnen omschrijven als een groovy vorm van stoner rock. Peter en de grimastrekkende bassist namen me ondersteund door de krachtige drums mee op een ware psychedelisch aanvoelende trip van vooral melodie, ritmes en veel groove. Ook het publiek deinde lekker mee op de beat. Enorm tof om te zien en vooral te horen dit trio.

In hetzelfde tijdslot als Feed stonden ook de Amerikanen van het heropgerichte Seven Witches op de Prison stage. Bekendste lid is ongetwijfeld zanger James Rivera. De man had blijkbaar geen last van de brandende zon, want de ganse set droeg hij een dikke rode lange jas. Net als bij zijn Helstar liet hij stem geregeld de hoogte in schieten en er zat blijkbaar nog geen sleet op. Daarnaast is gitarist Jack Frost (ex Lizzy Borden, ex-Savatage, ex-Metallium) ook geen onbekende en liet geregeld horen waarom hij door hiervoor vermelde bands werd ingelijfd. Er werd vooral geplukt uit het album ‘Passage to the Other Side’ en op het einde kwam Wade Black (ex- Crimson Glory) meezingen op het nummer ‘Metal Tyrant’, terwijl de UFO cover ‘Lights Out’ deze set onder de brandende zon afsloot.

Op mijn terugweg naar de VIP-ruimte kwam ik een bekende tegen die me aanraadde om Bizkit Park te bekijken. Ik was eerder sceptsch want dit is een coverband die nummers brengt van voornamelijk nu-metal bands. Maar toch ging ik frontstage en wat ik daar meemaakte was overweldigend. De bands kwam op gehuld in zwarte trainingspakken met gouden strepen (van Adidas), maar toen de eerste tonen van Disturbed’s ‘Down With the Sickness’ weerklonken, dacht ik bij mezelf: ‘Dit kan nog leuk worden!’. En ik kreeg meer dan gelijk! De ene kraker na de andere werden vocaal opgeluisterd door Bart en Niko en het publiek begon te transformeren naar een kolkende massa. ‘Last Resort’ (Papa Roach), ‘Falling Away from Me’ (Korn), ‘One Step Closer’ (Linkin Park) en ‘Rollin’ ‘ (Limp Bizkit) deden de tent veranderen in een stoomdouche. De grootse finale met het duistere ‘Wait and Bleed’ (Slipknot), het hard-zachte van ‘In The End’ (Linkin Park), het breek het kot af nummer ‘Break Stuff’ (Limp Bizkit) en de meedogenloze afsluiter ‘Chop Suey!’ (System of a Down) maakten dit tot een hoogtepunt van de dag voor velen. Het nu-metal genre werd in het verleden (en nu nog) door velen verguisd, maar wat ik hier te zien en vooral te horen kreeg was werkelijk een loslaten van veel opgekropte agressie (die zich tijdens die Coronaperiode had opgeslagen). Laat ik afsluiten met de wijze woorden: ‘Keep on rollin’ baby, you know what time it is’.

Een laatste keer zakte ik vervolgens af naar La Morgue waar Channel Zero’s en After All gitarist Christophe Depree als drummer te zien was bij Rawdriguez. Op het hoofdpodium was op dat moment Destruction aan het werk en daardoor was te tent niet volledig gevuld. In de bezetting zaten ook gitarist John Pollentier (Cowboys & Aliens), zanger Gunther Uytterhoeven (Damn Your Idol) en bassist Stefaan Bonte (Locus Control). We krijgen hier een combinatie van stonerriffs van John, een meer metalgeluid van de ritmesectie en de stem van Gunther die aan de nineties doet denken. Hun debuut album ‘Asylum Of The Arcane’ kwam net voor de lockdown in 2020 uit en zodoende heeft de band ook niet veel naambekendheid en was dit ook één van hun eerste live-optredens. Ik hoorde hier vooral veel grooves en wat subtiele grunge invloeden. Mijn maag begon echter te protesteren en ik moest richting de vele eetstandjes om de innerlijke mens te sterken. Ik vernam dat de set steeds beter werd en de kerels meer op elkaar ingespeeld raakten.

Na een uurtje pauze trok ik naar de mainstage om beeldjes te schieten van het Duitse Orden Ogan. Vreemd genoeg waren we maar tijdens het eerste nummer welkom in de fotopit. Dit vijftal onder leiding van frontman ‘Seeb’ Levermann staat steeds garant voor een potje vette power metal gehuld in grotendeels fantasie teksten. Ten tijde van hun albums ‘Vale’, ‘Easton Hope’ en ‘To The End’ uit 2012 was ik fan en ik zag de band ook een aantal keer live aan het werk in het verleden. Maar deze keer konden ze me echter niet volledig bekoren. Kwam het doordat de show in vol daglicht doorging, of zat de energieboost van Bizkit Park nog in mijn achterhoofd? De focus lag op de laatste drie albums met een voorliefde voor hun verse album ‘Final Days’. Maar de afsluiter ‘The Things We Believe In’ was echter een voltreffer en zo kreeg de set nog een perfect einde. Er was ook een soort van Sabaton-effect waar te nemen bij de fans, want vele nummers werden luidkeels meegezongen.

Ik keek die dag enorm uit naar de set van Dirkschneider. Want bij hun vorige doortocht op Alcatraz had ik last van een migraineaanval en ik moest noodgedwongen na vier nummers naar huis vertrekken. Toen speelden ze in de grote tent en nu stonden ze als semi-headliner op het hoofdpodium. Bij mij staat onze Udo in mijn geheugen gegrift als de zanger van Accept, die me vertrouwd maakte met een hele rits aan klassiekers. De stem van Udo is niet meer zo helder als vroeger, maar persoonlijk hou ik wel van een rauw randje, of dat nu smal of breed is maakt eigenlijk niet uit! Met een opener als ‘Starlight’ kan je uiteraard niks verkeerd doen en dit was de start van een waar nostalgisch feestje. ‘Midnight Mover’, ‘Restless and Wild’ en ‘Son of a Bitch’ zorgden voor een herbeleving van mijn jeugdjaren. Een eerste meezingmoment kwam er met het lang uitgesponnen ‘Princess of the Dawn’. Naast Udo stal ook gitarist Andrey Smirnov meermaals de show door zijn solo’s in de spotlight te geven met de nodige swung. Na het licht commerciële ‘Screaming for A Love-Bite’ naderden we het einde met de oerklassieker ‘Metal Heart’. Maar het alles in zijn pad verwoestende ‘Fast As A Shark’ (met zijn heidi-heido….intro) en het verplichte nummer ‘Balls to the Wall’ zorgden ervoor dat werkelijk iedereen meezong die aan de mainstage stond te kijken. Udo kwam, zag en overwon… voor deze fan van het eerste uur althans.

De vermoeidheid eiste opnieuw zijn tol (tja de leeftijd wellicht) en ik verkoos naar huis te vertrekken. Maar eerlijk gezegd waren Emperor en het op zijn minst vreemde te noemen Heilung geen spek voor mijn bek….

Tekst en foto’s: Rik Bauters

Related posts

Live report: Raven / Hirax / Kill Ritual – De Verlichte Geest Roeselare, 07-06-2017

LiveReviewer

Gloryhammer, Shear, Twilight Force – Biebob Vosselaar, December 14th 2014

LiveReviewer

Live Report: Heavy on Sunday – Neushoorn Leeuwarden, 28-11-2017

livereviewer
UA-17622028-3