Live report: Anaal Nathrakh / Teethgrinder – dB’s Utrecht, 10-08-2017

Live report: Anaal Nathrakh / Teethgrinder – dB’s Utrecht, 10-08-2017.

Het, volgens ondergetekende, leukste en meest underground podium van Utrecht, dBs, had vanavond een grootheid in het extreme blackgrind genre gepland staan, namelijk het Britse Anaal Nathrakh.
Deze band trad voorheen weinig op, de laatste jaren wat meer, maar wou hier de openingsgig doen voor een exclusief tourtje i.v.m. met hun nieuwe plaat.

‘Uitverkocht’ Mocht dB’s trots melden over deze avond.

TeethgrinderOpener Teethgrinder had meteen een volle bak en een aardig aantal aanwezigen waren duidelijk puur voor hen gekomen. Na een opbouwend tempo knalden de heren hun crustgrind uit over de zaal, die steeds losser kwam en bij het derde nummer een pit deed losbarsten. Het volvette geluid knalde goed door en de band was beweeglijk. Het materiaal bewoog zich tussen groove en blastbeat en de dubbele zang, krijs en diepe grunt, wisselden elkaar regelmatig af. Tussen de nummers door hadden ze nihilistisch gesproken samples draaien, die het concert aan elkaar regen. De band kweet zich met verve van hun taak, vol inzet. Maar mijn aandacht verslapte halverwege de set door de, in mijn oren, eentonigheid van het materiaal.

Hoewel deze band de laatste jaren het vaste voorprogramma van Anaal Nathrakh lijkt te zijn, is de muziek wel dermate verschillend dat lang niet alle mensen beide bands willen meemaken.
Een deel van het publiek ging er vandoor en een ander deel diende zich weer aan. Een aanzienlijk deel sprak Engels dus die waren mee komen vliegen. Relaxed zo’n verschuivinkje, want zo stond je toch niet in de gevulde zaal als een haring in een tonnetje.

Anaal NathrakhAnaal Nathrakh had ik voor het laatst in de Buze op Stonehenge gezien, dus het werd wel weer eens tijd. Na de aankondiging moesten er nog even wat podiumpuntjes op de I worden gezet en toen kon het hoogtepunt van de avond van start. Een superintens optreden was het gevolg. Bikkelhard en kneiterluid doch zuiver, werd het gehoor en de rest van het gestel op de proef gesteld. Ondersteund door een vette en afwisselende lichtshow werd er een boeiende bloemlezing van de latere discografie op de zaal afgevuurd. Het publiek reageerde met volop crowdsurfen en slampitten.

Absolute blikvanger was zanger V.I.T.R.I.O.L. (Dave Hunt, ook van Benediction), die zowel keihard krijsen, brullen, gillen als cleane zang, krachtig de microfoon in joeg. Zelfs spontane Britse gein was aan deze sympathieke frontman besteed. Leuk contrast met de intens misantropische muziekthema’s.
Zijn medegrunter/gitarist bleef echter buiten de spotlights. De fijne leads van de andere gitarist kwamen goed uit de verf en de drummer ratelde als een gattling gun door de set. Enkele nummers werden van het nieuwe album “The Whole of the Law” gespeeld, waaronder ‘Hold Your Children Close’ en ‘Pray for Oblivion’. Afsluitend kregen we ‘The Joystream’ en ‘Between Shit and Piss We Are Born’ voorgedragen, waarbij het publiek qua geluid en beweging voor het laatst nog alles van diep eruit gooide.

Ik kwam voldaan naar buiten gelopen, hoorde meer positieve geluiden (was blij dat ik überhaupt nog wat kon horen) en zag meerdere, druipend zwetende, personen rondlopen. Al met al kan ik wel concluderen dat dit een fantastisch geslaagde concertavond was. Alles klopte, waarvoor grote dank aan de bands, de mensen van dB’s en het publiek.

Met dank aan Marzia Cosenza van http://www.marziacosenza.com/ voor de foto’s.

Tekst: Maurice Egbers
Foto’s: Marzia Cosenza