Live report: Between the Buried and Me – Patronaat Haarlem, 19-09-2019

Live report: Between the Buried and Me – Patronaat Haarlem, 19-09-2019.

Naar voorbeeld van een aantal andere progressieve metalbands heeft Between the Buried and Me er voor gekozen om een dubbele set te spelen, zonder voorprogramma. Het eerste optreden is Haarlem, wat betekent dat de band er naar eigen zeggen wat spanning bij voelt. Dit is echter niet nodig voor een band met zoveel jaar ervaring. Ik heb ze nog nooit slecht of zelfs maar ongeïnspireerd zien spelen. De spanning zorgde er wel voor dat het een half nummer (in hun geval ongeveer 25 minuten) duurde voordat ze een beetje losjes durfden op te treden. Ook het geluid van sommige instrumenten stond in het begin wat laag, maar dat was op een gegeven moment verholpen. Desondanks (of misschien dankzij) de startproblemen met de mix, is wel gelijk duidelijk hoe ontzettend mooi het gitaarspel van leadgitarist Paul Wagonner is.

Wat ook heel mooi is en iedere tour beter lijkt te worden, is de cleane zang van Tommy Giles. Gecombineerd met de krachtige grunts zou hij al reden genoeg zijn om deze band te bekijken, maar dat geldt eigenlijk voor iedereen in de band. Helaas hebben veel mensen dit nog niet door, het Patronaat is lekker druk maar zeker niet uitverkocht. Ik snap dat hun hyperactieve, complexe muziek vol uitstapjes naar andere genres niet naar ieders smaak is, maar het is gewoon een belevenis. Het publiek kan er in ieder geval geen genoeg van krijgen, of het nu oudere, op metalcore gebaseerde songs als ‘Alaska’ betreft, of pure prog metal als ‘The Coma Machine’. Ik denk dat hun muziek zo boordevol herkenbare, sterke stukjes zit, dat een publiek dat de muziek kent wel moét reageren. Uiteraard is alles afhankelijk van de kracht van de performance, maar BTBAM is krachtig, dynamisch en nauwkeurig.

Hoe dan ook, ik heb nog nooit een metal publiek acht minuten lang uit hun dak zien gaan op een jazz song, zelfs al zit de song ook vol metal. Dit betreft natuurlijk ‘Voice of Trespass’ van hun meest recente album, de laatste song voor de toegift. Uiteraard had de band al een pauze ingelast middenin de set, zodat ze niet echt hun best doen om het toegift-spelletje overtuigend te spelen. In no time zijn ze weer terug. Deze toegift is wel heel overtuigend en BTBAM gooit nog even alles wat ze overhebben in drie songs, te beginnen met ‘Selkies: The Endless Obsession’, het beste nummer van “Alaska”. Deze song is, samen met ‘The Coma Machine’ en ‘Voice of Trespass’ voor mij het hoogtepunt van een geweldig concert. Nogmaals, als je er niet was, moet je ze een keer gaan zien.

Tekst : Marcel Bergervoet
Foto’s: Jeroen Gest

Related posts

Live report: Wolfmother / Soviet Grass – Patronaat Haarlem, 19-08-2017

LiveReviewer

Live report: Soen – Q-factory Amsterdam, 23-03-2019

livereviewer

Feuerengel – Metropool Hengelo, 29-11-2014

LiveReviewer
UA-17622028-3