Live report: Dokk’em Open Air 2019

Dokk’em Open Air 2019

Op donderdagavond 27 juni komt uw verslaggever aan in Dokkum, om na wat heen en weer gereden te hebben om een goede parkeerplaats te vinden, met het lawaai van Damage Justice onthaald te worden op het festivalterrein van Dokk’em Open Air. Of eigenlijk: Monsters Of Rock’em op deze avond natuurlijk. Het was een tijdje geleden dat ik een festival bezocht heb, en zeker in mijn uppie was het anders als anders. Ik had besloten om het mezelf makkelijk te maken en had een Festitent geboekt. Geniaal concept eigenlijk, een tentje met alles erop-en-eraan dat al klaar stond bij het betreden van de camping! Door het latere tijdstip van aankomst had ik geen last van vertraging bij het betreden van de camping, maar ik hoorde van andere campinggasten dat het nou niet bepaald soepel ging. Het feit dat je eerst bij de reguliere kassa én bandjes voor de camping én bandjes voor het festival moest scoren was wellicht niet de gelukkigste keuze.

Na mijn spullen gedropt te hebben in het tentje, even de aanwezige bekenden op de camping gedag te hebben gezegd, was de tocht naar het festivalterrein maar een korte, erg fijn opgezet zo!

Damage Justice was al klaar met spelen op de Partystage, maar de verwaaide flarden die ik meegekregen had, klonken goed! Nu was het de beurt aan The Ultimate Guns n’ Roses, goh, wat zouden die nu spelen? Getooid met een bandana en een zonnebril lijkt blijkbaar iedereen op Axl Rose, maar goed, als je ook nog zo’n strot kan opzetten als de zanger, ja dan begint het er wel op te lijken! Alle klassiekers komen voorbij, met op het laatst November Rain, wat toch wel gewaagd is zo zonder koor…. Maar het moet gezegd worden, met behulp van de achtergrondzangeres komt het toch goed aan. Dat de gitarist die Slash nadoet af en toe wat minder soepel de solo’s ten berde brengt mag de pret niet drukken, het is een feestje met ook veel mensen uit Dokkum en omgeving die vanavond op bezoek zijn op het terrein.

Na de nodige speciaal biertjes (persoonlijk vind ik Amstel nou niet echt een lekker biertje, dus ging ik maar voor de alternatieven) werd de tent opgezocht voor een heerlijk nachtje slapen.

Vrijdagochtend was het tijd voor ontbijt. BBQ op de camping is altijd goed! Deze dag stond voor mij vooral in het teken van de Rock’em Stage, wat gek genoeg weer een andere stage is dan waar Rock’em werd gehouden. Het sfeertje op het terrein was direct al erg goed, mede door het mooie weer. Het deed mij een beetje denken aan de Wâldrock edities die ik vanaf de jaren 90 heb mogen meemaken.

Overruled thrashte de dag enthousiast open zoals ze al vaker bewezen hebben, strakke thrash, beukend, goede muzikanten, en…. Een goed geluid! Dat goede geluid was eigenlijk het hele festival wel constant, wat het feest alleen maar groter maakte.

Manticora maakte een muzieksoort die niet aan mij besteed is, symfonische metal met een zanger waar je van moet houden. Op zich was het een goede show, maar een iconisch nummer als Paranoid op de manier coveren waarop zij dat deden, sja, dan ben ik weg, dat vond ik echt niet om aan te horen. Jammer.

Daarna was het lomp rocken geblazen met Tankzilla, een duo dat gezamenlijk al honderden stoner / rock riffs op hun naam heeft staan. Ex- Peter Pan Speedrock gitarist en zanger Peter van Elderen heeft zijn sporen al dik verdient en het is weer heerlijk aan het raggen. Mooi om deze combi met Marcin Hurkmans live te zien!

De volgende band die ik meemaakte was MaYaN, de All-Star band uit Nederland. Men had al aangekondigd dat men ook covers van de diverse (ex-) bands van de leden zou spelen, en ja, onder andere After Forever, God Dethroned en Orphanage passeren tussen de eigen nummers door de revue. Die momenten zijn dan ook direct het hoogtepunt, wat wel te denken geeft. George Oosthoek is weer heerlijk aan het beesten als zanger op het podium, de gitaristen, met name Frank Schiphorst, zijn érg goed, er drumt een van de beste drummers van Nederland, maar 11 man op het podium, met steeds wisselende leden, sja, daardoor werd de aandacht er niet bijgehouden bij het publiek. Men heeft zichtbaar veel plezier op het podium, maar ik blijf het overkill vinden. Met 5 á 6 personen zou dit nog ruiger overkomen lijkt mij.

Daarna mag Demons & Wizards het veld plat spelen met fantastisch slaggitaarspel. Strak, doeltreffend, perfect geluid, ja, dit rost! Het sfeertje is perfect op de festivalweide, en men geniet van wat Demons & Wizards allemaal voorbij laat komen. Technisch gezien is Jon Schaffer fantastisch op gitaar, ik ben wat minder fan van de van Blind Guardian bekende zanger, maar toch. Heerlijk.

Daarna nog een band die ik op de donderdag had gemist: The Troopers. Iron Maiden covers op de Partystage, strak gespeeld, het geluid was niet super maar de zanger was goed te doen. Live echt wel een feestje!

Vortex

En dan Cradle Of Filth. Een band die ik al vaak (beroerd) live heb zien optreden. Ik ben geen fan van de band, en had geen hoge verwachtingen van het aanstaande optreden. Die verwachtingen kon ik al bijstellen na het eerste nummer! Dani heeft nu eens een goede band huurlingen om zich heen geformeerd. Strak, goed geluid, zelfs Dani was goed bij stem deze avond. De show was erg vermakelijk en de nummers van het album uit 1998 Cruelty And The Beast gingen er in als zoete koek. Mooi om te zien dat deze band mij kon verrassen.

Na Cradle Of Filth weer de camping opgezocht, waar het bijzonder rustig was, dus slapen zonder oordoppen was goed mogelijk.

Zaterdag was warm. Heel warm. Na het ochtendritueel, wat mooi begeleid werd door een band op de camping die Roots Bloody Roots van Sepultura en Eaten van Bloodbath coverde, werd er aanstalten gemaakt om naar het festivalterrein te lopen. Langzaam aan, dat was wel het devies met dit weer.

Insurrection was de eerste band die ik zag, en zoals altijd was dit degelijke Death / Thrash gezelschap uit Friesland weer mooi op dreef, ondanks de hitte werd er een mooie, strakke show van gemaakt op het hoofdpodium.

Daarna was het tijd voor Insanity Alert, die een hilarische thrash show weggaven. De humor spat van deze band af, begeleid door heerlijke old-skool thrash deuntjes. De aanwezige lichtkrant braakte van allerlei onzin uit, en de geïmproviseerde borden lagen nog tot lang voor de monitorboxen.

Thrashmetal was sowieso goed aanwezig in het begin van deze dag, want na Insanity Alert was het tijd voor Evil Invaders, die, met weliswaar minder humor dan Insanity Alert, een retevette show neerzette. Gezien de almaar oplopende temperaturen een erg knappe prestatie. Het publiek is redelijk teruggetrokken in de schaduw van de aanwezige boom voor de bar, maar de band rost door met veel enthousiasme.

Atmoran zijn local heroes, en erg symphatiek. Men speelt op de Partystage death metal met een dikke metalcore rand, wat een leuke combinatie is. Deze band speelt overtuigend en weet het publiek goed te boeien.

Carach Angren heeft de taak om hun black metal in de brandende verschroeiende zon te mogen laten horen op het hoofdpodium, wat best pittig is. De sferische muziek wordt op een erg vakkundige manier over het aanwezige publiek gestort en Nederland mag eigenlijk best trots zijn dat het zulke kwaliteiten binnen de landsgrenzen heeft. Goed, professioneel, strak, heet.

Na de Zwolsche lolbroeken van Blaas of Glory, die iedereen een glimlach bezorgen, een machtig feestje te hebben zien bouwen was het tijd voor Dool. Een band die ik alleen van naam kende. Nou, dat is nu wel anders. Ik heb weinig op met hypes, maar als ze terecht zijn moet je ook mans genoeg zijn om dat te erkennen. Dool is gaaf. Postrock invloeden, metal, rock, het blijft boeien wat men speelt. Ik was prettig verrast! Men heeft een goede band bij elkaar die kundig de nummers aan elkaar rijgt, goed gedaan!

En dan… sja… na de wereldrecordpoging circle pit (geen idee of men dat gehaald heeft overigens) was For I Am King op de Partystage bezig. Brr, dit is zo niet mijn ding…. Ik kan hier helemaal niets mee, platgetreden paden nog platter treden is echt saai. Maar men had wel veel publiek op hun hand, dus blijkbaar ligt mijn aversie meer aan mij dan aan hun muziek.

Ondertussen was het Vivaldi Metal Project al begonnen. Ik dacht dat ik muzikaal kon schuilen voor de droefenis op de Partystage, maar ik had er niet op gerekend dat we een onsamenhangende, lafjes opgewarmde “metal” show voorgeschoteld kregen. Het was knap hoeveel gecombineerd talent zo weinig kan voorstellen. Nee, dit was niet best. Helemaal niet best.

Gelukkig was daarna de vaste waarde in death metal land Cannibal Corpse aanwezig om de nare smaakjes wat weg te spoelen. Als de geoliede machine die het al jaren is, met vervanger voor de geplaagde gitarist Pat O’Brien de legendarische Erik Rutan, rost het vakkundig alles kapot. De inmiddels grijze Alex Webster blijft een klasse apart als bassist en George Fisher bulkt als nooit tevoren. Na als logische toegift Hammer Smashed Face gespeeld te hebben is het wachten….

Wachten op een grote ombouw van het podium. Want King Diamond sluit het Rock’em podium af! En dan moet er qua podium wel aardig wat veranderen. Zodra het doek waarachter gewerkt werd valt, is te zien dat men een heel trappenhuis heeft gebouwd, met allemaal elementen uit de nummers van King Diamond. Ik kan snappen dat mensen de zangstijl van de man zelf niet kunnen waarderen, ik kan het persoonlijk goed hebben. En dan is het erg smullen geblazen! Er wordt een geweldige show neergezet met allerlei horror elementen, strak spel, gave setlist, erg goed geluid en uitzinnige fans. King Diamond heerscht! Een goede en waardige headliner voor een festival als dit.

Na het hoogtepunt ben ik nog even gaan kijken bij Player, een Slayer coverband. De band speelt erg goed, op de zanger na, waarvan ik de zang niet echt kan hebben op de een of andere manier, dus ben ik maar weer naar de camping gegaan.

Al met al was Dokk’em Open Air 2019 een prachtig feestje en een erg leuk weerzien van oude bekenden, een mooie sfeer en leuke en relaxte vrijwilligers, die ik vanaf hier erg wil bedanken voor alle moeite. Mooi gedaan, en een volgende editie ben ik er zeker weer bij!

Tekst: Mathieu
Fotograaf Ronald van de Baan

Related posts

Review:Primal Fear – Delivering the Black – Frontiers Records – Out Now

livereviewer

PERSUADER – THE FICTION MAZE – INNER WOUND RECORDINGS – OUT NOW

livereviewer

Anti – Mortem – New Southern – Nuclear Blast – Out Now

livereviewer
UA-17622028-3