Live report: Dynamo Metal Fest 2018 – IJssportcentrum Eindhoven, 14-07-2018

Live report: Dynamo Metal Fest 2018 – IJssportcentrum Eindhoven, 14-07-2018.

Het Belgische Elephant, de winnaar van de DMF Bandbattle, mag deze editie van Dynamo Metal Fest aftrappen. Op de bandbattle liet de band zich al van hun beste kant zien en ondanks de positie als opener gaat de band energiek van start. Met name gitarist Jochen staat geen moment stil, maar ook zanger Jonas, wiens stem me bij vlagen wat doet denken aan de stem van de zanger van Nuclear Assault, laat zien een goeie frontman te zijn die het aanwezige publiek toch al aardig kan opzwepen om mee te doen. De post hardcore band speelt met een akelig slecht geluid, dat gedurende het festival nooit heel erg goed wordt, maar de zuiderburen slaan zich er goed doorheen, chapeau!

Het Amerikaans vijftal Iron Reagan is een band waar veel fans naar uitkijken. De band, die zich zelf niet al te serieus neemt, bestaat uit leden die allemaal in andere bands spelen of speelden. Zo spelen zanger Tony Foresta en bassist Phil “LandPhil” Hall bij Municipal Waste, was gitarist Mark Bronzino lid van A.N.S., speelde drummer Ryan Parrish bij Darkest Hour, en was Rob Skotis bassist bij Hellbear. Het hele voorkomen en ook de crossover thrash van de band doet me vooral denken aan S.O.D. Titels zoals ‘Fuck the Neighbours’ en ‘Your Kid’s an Asshole’ zijn dan ook niet gek. De Cannibal Corpse cover ‘A Skull full of Maggots’ mag uiteraard ook niet ontbreken. Tony geeft aan dat de band na het optreden nog een signeersessie geeft en waar je zelfs, indien gewenst, zijn tepels mag aanraken.

Door de afzegging van superband Sons of Apollo rondom voormalig Dream Theater drummer Mike Portnoy wordt het speelschema grotendeels op zijn kop gegooid en mag VUUR rond hetzelfde uur aantreden als vorig jaar. Ondanks de vele negatieve reacties op social media en het redelijk vroege tijdstip staat het toch behoorlijk vol vooraan. Ik vind Anneke elk jaar beter worden , maar ze komt dit keer niet erg lekker uit de verf. Maar haar mede bandleden, die de sporen al lang verdiend hebben, compenseren dat voortreffelijk. Het optreden wordt visueel nog wat aantrekkelijker door het gebruik van de nodige pyrotechnieken vooraan op het podium en doet de band haar naam eer aan. De setlist bevat naast eigen nummers ook nummers van The Gentle Storm en The Gathering. Afsluiter is dan ook de klassieker ‘Strange Machines’, van laatstgenoemde band, die het altijd goed doet bij het publiek.

I Am Morbid is de band van voormalig Morbid Angel leden David Vincent en Tim Yeung. De band speelt nummers van de albums van Morbid Angel waarop David de vocalen voor zijn rekening nam. Voor de echte fans is het dan ook een feest der herkenning met nummers zoals ‘Maze of Torment’ van “Altars of Madness”, ‘Fall From Grace’ en het titelnummer van “Blessed are the Sick” en ‘Rapture’ en ‘Pain Divine’ van “Covenant”. David is zichtbaar wat kilootjes aangekomen, maar heeft qua charme en stem niet veel ingeboet en speelt zich moeiteloos door de set. Het geluid is vooraan redelijk goed, maar verder naar achteren op het terrein zijn de nummers pas na een paar minuten herkenbaar.

De Noorse prog rock/metal formatie Leprous is een wat vreemde eend in de bijt. Al voordat het optreden begint zijn er al wat problemen met het geluid van de keyboard dat ineens spontaan weg is. Na de nodige checks is dat er ineens toch weer, maar dat gaat wel ten koste van de speeltijd van de band. Veel metalheads lijken in het begin niet goed te weten wat ze aan moeten met de prog metal/rock van de band. Dat komt waarschijnlijk omdat het begin behoorlijk ingetogen is en de redelijk hoge stem van zanger/toetsenist Einar Solberg werkt ook niet echt in het voordeel. Naarmate de set vordert, en het publiek wat begint te wennen aan de toch wat complexe muziek van de band, komt er wat meer bijval.

Het Canadese Annihilator met frontman, en al een tijdje eveneens zanger, Jeff Waters windt er wat dat betreft geen doekjes om en brengt ons een potje pure thrashmetal zoals we dat al bijna 35 jaar van ze gewend zijn. De band stond 25 jaar geleden ook al op Dynamo Open Air, maar toen niet op deze kunstijsbaan, maar voor het eerst op vliegveld Eindhoven. Leuk om te weten dat op de dag dat Annihilator speelde 25 jaar geleden, drummer Fabio Alessandrini net elf dagen op de wereld was. Aan Jeff is niet te zien dat hij dit al zo lang doet, hij oogt nog steeds jeugdig en shred er op los als in zijn tienerjaren. Hij en ook zijn veel jongere bandleden, bassist Rich Hinks en gitarist Aaron Homma, laten zien met ontzettend veel lol en passie te spelen. Dat heeft ook zo zijn wisselwerking met het publiek en de crew vooraan heeft het maar druk met al de crowdsurfers. Er worden de nodige nieuwe nummers gespeeld, maar klassiekers zoals ‘Alison Hell’, ‘WTYD’ en ‘Phantasmagoria’ mogen natuurlijk niet ontbreken.

Een band die al net zo lang bestaat en ook uit het thrashvaatje tapt is het uit New Jersey afkomstige Overkill. De gemiddelde leeftijd van deze heren is echter wel wat hoger. Zanger Bobby en bassist D.D. zijn mannen van het eerste uur, maar ook de beide gitaristen Dave Linsk en Derek Tailer doen al mee met de band vanaf 2000 en drummer Ron Lipnicki vanaf 2005. Aan energie in ieder geval geen gebrek bij deze “oudjes”, daar kan menig jonge band nog een puntje aan zuigen. Waar menig zanger zijn hoge noten niet meer haalt bij het ouder worden, heeft Bobby Ellsworth daar niet zo heel veel problemen mee en krijst zich moeiteloos door de nummers. Hij heeft ook genoeg spraakwater gehad en praat tussen de nummers door honderduit en dan voornamelijk in het Nederlands. Ook niet gek als je weet dat hij getrouwd is met een Nederlandse. Nederlands spreekt hij niet perfect , Engels ook niet, maar gebarentaal wel, zijn beide middelvingers de lucht in stekend, gevolgd door het grotendeel van het publiek. Dit wordt heel toepasselijk gevolgd door de Subhumans cover ‘Fuck You’. Verder is de set een goeie doorsnee van de bands carrière.

En dan Ministry, aangekondigd als de band die betere nummers gaat maken met de komst van elke nieuwe Amerikaanse president. Op de laatste plaat “AmeriKKKant”, heeft Al Jourgensen het dan ook voornamelijk voorzien op Donald Trump. Uncle Al had de stekker eigenlijk al lang uit Ministry getrokken na het overlijden van Mike Scaccia, maar besloot toch om de band nieuw leven in te blazen. Aan beide kanten van het podium staan twee enorme opblaaskippen met een Donald Trump kapsel. Op de buiken van de kippen een verbodsbord met een swastika erin. Al trapt tijdens ‘Antifa’ meerdere malen tegen de kippen aan. Het mindere geluid heeft dit keer niet echt vat op het ritme van de industrial metal en de nummers zijn ook van verder achter op het terrein herkenbaar. De band doet haar uiterste best en komt bijzonder energiek over, maar het lijkt alsof hun frontman dit ziet als één van de vele gigs die afgewerkt moet worden.

Zoals op elk festival worden eindtijden strak gehanteerd om aan het einde niet enorm uit te lopen. Ministry had een half uur ombouwtijd en dat is normaal gesproken toch ruim, maar de band heeft meer tijd gebruikt en dat gaat dan van de speeltijd af. Na een seintje van de crew ”einde speeltijd “ betreden Al Jourgensen en band toch nog het podium voor ‘Just One Fix’. Daarna is het op dringend verzoek toch einde verhaal. Waar hebben we dat toch eerder meegemaakt!? Al kan het niet nalaten om nog even heel ongepast te roepen dat het een stelletje nazi’s zijn omdat ze niet mogen doorspelen.

Nadat het podium is omgebouwd tot een soort van witte kathedraal is het dan tijd voor de headliner van vandaag, het Zweedse Ghost. De populariteit van deze band is de laatste jaren als een komeet omhoog geschoten, wat ze, zoals vaker in de undergroundscene, ook tegenstanders oplevert. Maar als het intro ‘Ashes’ van het nieuwe album over het terrein klinkt is daar niets meer van te merken en zit de sfeer er meteen goed in als de Nameless Ghouls het podium betreden.

Met oorwurm ‘Rats’ wordt afgetrapt en verschijnt de “nieuwe” frontman Cardinal Copia ten tonele. Deze keer geen flamboyante priesterlijke gewaden, maar een zwart pak met een soort van slipjas, waar het nieuwe alter ego van Tobias Forge ook de rest show in gehuld blijft. Nadat de meeste bands vandaag last hebben gehad van de galm in het stadion, verbaast het mij dat het geluid vanaf het eerste nummer erg goed is. De band klinkt helder, maar speelt ook ontzettend strak. Als een goed geoliede machine zet Ghost een feilloze set neer, waardoor ook meteen duidelijk wordt waarom Ghost hier vandaag als headliner staat.

Na ‘Absolution’ wordt het oudje en publiekslieveling ‘Ritual’ van stal gehaald die de handen tot ver achterin in de lucht krijgt. En tijdens het instrumentale ‘Miasma’ van het recente album verschijnt Papa Nihil ook nog even op het podium voor een saxofoon solo! De setlist is een mooie samenstelling van recent en ouder werk en de meeste nummers worden dan ook luidkeels meegezongen. Het tamelijk heavy ‘Mummy Dust’, het meer poppy ‘Dance Macabre’…..de nummers gaan er stuk voor stuk in als koek. Het enige minpuntje aan de set is de korte duur ervan. Met ‘Square Hammer’ sluit de band, na knap 75 minuten z’n reguliere set af, om nog een maal terug te keren voor afsluiter ‘Monstance Clock’. En daarmee is de koek dan echt op voor vanavond. Ghost was een waardig headliner en heeft het merendeel van het publiek in het ijsstadion laten genieten op deze zwoele warme avond.

Dit was de vierde editie van Dynamo Metal Fest en wel weer een geslaagde mag ik zeggen. Een minpuntje vind ik toch wel het geluid, maar in zo’n enorme galmbak als de ijsbaan kan dat waarschijnlijk ook niet veel beter. Petje af voor het toch nog massaal toegestroomde publiek dat ondanks de warmte en de diversiteit aan bands toch alle bands goed gesupport heeft. Volgend jaar DMF nummer vijf. Daar zijn al wel early bird kaarten voor te koop, maar helaas zijn er nog geen bands bekend.

Tekst en foto’s: Marcel Klaster
Tekst Ghost: Alwin Schnoing

Related posts

Live report: Schoonebeek Death Fest – De Boo Schoonebeek, 01-09-2018

LiveReviewer

Live report: Feuerengel – Metropool Hengelo, 13 en 14-04-2018

LiveReviewer

Live report: Sabaton / Alestorm / Bloodbound – 013 Tilburg, 11-03-2016

LiveReviewer
UA-17622028-3