Live report: Dynamo Metalfest – Kunstijsbaan Eindhoven, 15-07-2017

Facebooktwittergoogle_plusredditpinterestlinkedinmail

Live report: Dynamo Metalfest – Kunstijsbaan Eindhoven, 15-07-2017

Voor deze derde editie van Dynamo Metalfest heeft de organisatie een leuke variëteit aan muziek weten te programmeren met grote namen zoals Exodus, Testament en Devin Townsend Project. Dat maakt dat deze editie dan ook uitverkocht is. Het publiek is al vroeg op pad gegaan want bij aankomst staan er al meerdere grote rijen voor de ingangen van de IJsbaan.  Gelukkig mag ondergetekende via de persingang naar binnen en kan zodoende dan toch nog de eerste band meepakken.

White Boy Wasted,  een speedrockband uit Eindhoven, is de band die het festival mag openen omdat het de Band Battle heeft gewonnen en doet dat voor toch al een behoorlijk groot publiek. Eén van de voordelen van een thuiswedstrijd wellicht. De driemansformatie liet op de Band Battle een verpletterend optreden zien, maar op dit grote podium lijken de heren toch een beetje verloren. Het geluid staat ook veel te hard en het geheel komt daarom ook wat rommelig over en haak ik al snel af. Vanaf een afstand hoor ik dan toch nog de Herman Brood cover ‘Dope Sucks’.  Voor de liefhebbers van White Boy Wasted is te melden dat de band dit jaar zijn eerste album zal opnemen.

Daarna is het de beurt aan Anneke van Giersbergen en band, oftewel VUUR. Naast haar akoestische folk optredens is er bij Anneke blijkbaar nog steeds behoefte om haar liefde voor het hardere werk te uiten. Waar The Gentle Storm meer een project was, is dit toch echt een band met bandleden uit o.a. Hail of Bullets, My Propane, Ayreon en Stream of Passion. De ervaring straalt duidelijk van de bandleden af. Ondanks dat de band nog niet zo lang bij elkaar is loopt het toch al als een geoliede machine. Naast vijf eigen nummers krijgen we nog een nummer van The Gentle Storm (‘The Storm’) en twee The Gathering nummers te weten ‘On Most Surfaces’ en afsluiter ‘Strange Machines’. Het debuutalbum staat gepland voor oktober dit jaar.

Toxik heeft eerder op dit terrein gestaan en wel op Dynamo Open Air in 1988, samen met onder andere Exodus. Aan het enthousiasme van de heren ligt het niet, maar het geheel komt op mij wat rommelig over. Zanger Charlie Sabin is niet altijd even zuiver bij stem, maar het zij hem vergeven. Hij doet de nodige moeite om op dit vroege tijdstip het publiek toch wat in beweging te krijgen en dat lukt ook wel enigszins. Naast eigen nummers zoals ‘Heart Attack’ en ‘World Circus’ wordt er ook nog de Black Sabbath cover ‘Symptom of the Universe’ uit de hoge hoed getoverd.

De eerste band waarbij het geluid wel minder hard en goed is, is het Amerikaanse Prong. De laatste keer dat ik de band zag was 25 jaar geleden op deze zelfde locatie. Frontman Tommy Victor oogt na al die jaren nog steeds behoorlijk fit en springt over het podium als een jonge hond. De crossover van New York hardcore, thrash en industrial klinkt heerlijk aanstekelijk en het publiek voorin pakt dat ook snel op. De setlist is een goeie doorsnee van de band’s carrière. Klassiekers als ‘Beg To Differ, ’Unconditional’ en Snap Your Fingers, Snap Your Neck’ worden afgewisseld met nieuwere nummers zoals ‘Divide and Conquer’ en ‘Turnover’. Veel nummers komen van het album “Cleansing” uit 1994. Prong is de eerst band die echt indruk maakt op mij zover.

Entombed A.D. werd in 2014 opgericht door voormalig Entombed zanger L-G Petrov. De naam Entombed mag dan niet meer gebruikt worden, maar dat mag de pret niet drukken. De death ’n roll van de heren wordt nog steeds met dezelfde overgave gebracht als voorheen. Petrov oogt bij het opkomen niet echt fit en zal zoals zo vaak al de nodige drank achterover hebben geslagen. Toch schreeuwt hij de hele boel lekker bij elkaar gedurende de 40 minuten durende set. Grotendeels wordt er materiaal gebracht uit de Entombed periode met klassiekers als ‘Wolverine Blues’ en ‘Left Hand Path’. De laatste is door het niet al te beste geluid pas halverwege te herkennen.

Met de volgende band Exodus heb ik op de plaat niet zo veel , maar live is het altijd een genot om naar te kijken. Nu ook zanger Steve Souza op het oude nest is terug gekeerd straalt de band nog meer enthousiasme uit en dat heeft natuurlijk ook zijn wisselwerking met het publiek dat als een dolle tekeer gaat in de moshpits. Gary Holt is er ook dit keer weer niet bij vanwege verplichtingen met Slayer, maar weigert om Exodus vaarwel te zeggen omdat het tenslotte ook zijn kindje is. Vervangend gitarist Kragen Lum is niet zo enthousiast als Gary maar doet zijn werk goed en laat het opjutten van het publiek over aan mede-gitarist Lee Altus. Tijdens de klassiekers ‘Bonded By Blood’, en ‘The Toxic Waltz’ krijgen we maar liefst twee walls of death.  Met ‘Strike of the Beast’ besluit Exodus een sterke set waar menig jonge band nog een puntje aan kan zuigen.

Het optreden waar ik zelf erg naar uit heb gekeken is dat van Devin Townsend en zijn Devin Townsend Project. De band heeft er voor gekozen om er qua nummers een ruige set van te maken. Begonnen wordt er met ‘Rejoice’  van “Z²” en ‘Stormbending’ van de laatste plaat “Transcendence”. Devin is zeer goed bij stem en het lijkt hem weinig moeite te kosten om de nummers te zingen. De beste man heeft een enorm expressief gezicht en dat alleen al is een genot om naar te kijken. Hij kan het ook niet laten om tussen de nummers door contact te zoeken met het publiek en deze met zijn gevatte opmerkingen op zijn hand te krijgen. Zoals verwacht mag Anneke van Giersbergen ook nog acte de presence geven en wel bij de meeste nummers van het tweede gedeelte zoals ‘Supercrush’ en ‘Grace’ .  Het was het wachten meer dan waard want wat zetten de heren en dame een strakke set neer.

Na een ruime ombouwtijd van een half uur is het nog steeds een drukte van jewelste op het podium. Testament had om kwart over acht moeten beginnen, maar ik zie nog steeds mannetjes met checklisten rondrennen. De band heeft een beetje een patent op technische problemen en na nog een half uur komt de band dan eindelijk op en Chuck maakt gelijk duidelijk dat niet de hele set gespeeld gaat worden. Wat we krijgen is een soort van ‘best of’ set met alleen maar oudjes beginnend bij ‘Over The Wall’. Zo jammer dat de set wordt terug gebracht naar een half uur want de band is in goeie vorm.  Wat voor mij het hoogtepunt had moeten worden eindigt dan ook een beetje in een domper.

Met afsluiter Gojira heb ik persoonlijk niet veel, maar toch is de band de laatste jaren goed bezig met verschillende optredens op main stages op festivals en een gestaag groeiende aanhang. De technische progressieve metalband ontstaat in 1996 in Ondres. Tot 2001 staat de Franse act bekend als Godzilla, maar de naam wordt naar Gojira gewijzigd voordat er een album op de plank ligt. Vanaf opener ‘Only Pain’ staat het geluid gelijk goed afgesteld.  De line up is nooit gewijzigd in al die jaren en dat is te merken want de heren zijn perfect op elkaar ingespeeld. De nummers aan het begin zijn van het zesde en recentste album “Magma”.  De band maakt er niet alleen muzikaal een feestje van ,maar ook wordt er visueel het nodige uit de kast getrokken met de nodige rookpluimen en pyrotechnieken. Helaas kan ik de set niet uitzitten, maar van wat ik gezien heb mag de band zich ondanks de nodige kritiek toch wel een waardige afsluiter noemen.

Volgende jaar is de vierde editie en er is inmiddels al één naam bekend en dat is Annihilator. De organisatie kennende gaan daar vast en zeker nog een aantal grote namen aan toegevoegd worden. Tot dan!!

Tekst en foto’s: Marcel Klaster