Live report: Epica / Mayan / 3rd Machine – Patronaat, 21-10-2017

Live report: Epica / Mayan / 3rd Machine – Patronaat, 21-10-2017.

Eén van de grootste metalbands van Nederland, Epica, was geprogrammeerd in het middelgrote Patronaat. Op zich lijkt de zaal misschien wat klein voor een band als Epica, maar het zeer brede podium is zeer geschikt voor de stage show van Epica en ook voor Mayan vanwege de tien bandleden.

De eerste band van de avond is de lokale band 3rd Machine, welke een heel ander geluid heeft dan de andere twee acts. De band speelt een soort industriële groove metal afgewisseld met rustige proggy passages. 3rd Machine pakt echter het publiek in met geconcentreerd spel, een goede zanger en enthousiasme. Het goed afgestelde geluid hielp ook. Het viel me wel op dat de band wat vloeiender klonk in de hardere gedeeltes dan hun studiowerk. Misschien vanwege de fretloze bas? Het was in ieder geval heel vermakelijk

Mayan maakte vanaf het begin goed gebruik van het brede podium, wat ook wel nodig is om de drie zangers en twee zangeressen ruimte te geven. Het geluid van de band ligt in het verlengde van Epica, maar is wat harder. Daardoor, en door het feit dat diverse bandleden ook in Epica zitten, is het grootste deel van het publiek tevens hier voor Mayan. Dit zorgt ervoor dat het publiek vanaf de eerste noten van de opener ‘Devil in Disguise’, met lead vocals van de heel gevarieerde Henning Basse, enthousiast is. Het zijn fantastische muzikanten. Merel Bechtold is haar leadpartijen strak en geconcentreerd aan het spelen. De zangers leveren hun vocalen vol overtuiging. Daarnaast speelt de drummer Ariën van Weesenbeek zich letterlijk in het zweet. Ook de overige muzikanten leveren hun bijdrage vol overtuiging.

Grunter George Oosthoek krijgt bij de tweede song ‘Paladins of Deceit’ de kans zijn volume en expressie te laten horen en zien in een intense performance. De bewerking van het klassieke ‘Stabat Mater’ (van Pergolesi) laat horen wat Laura Macri kan en past goed in de set. Ondertussen is het heel duidelijk geworden dat Mayan veel plezier beleeft aan het optreden en elkaar graag opzoekt op het podium. Marcela Bovio en Mark Janssen mogen schitteren in songs als het nieuwe ‘Hate me as I am’. Zoals altijd was Mayan weer top en een plezier voor band en publiek.

Nadat het publiek goed opgewarmd is door Mayan, mag Epica de klus afmaken. Visueel heeft de band een hoop te bieden, met een lichtshow, veel gebruik van vuur en een keyboardspeler die het hele podium rond kan rijden met zijn keyboard. De band is ook heel bewegelijk en de bandleden zoeken elkaar voortdurend op. De band opent met ‘Edge of the Blade’, een perfect nummer om in dit geval als opener te dienen, omdat het publiek dat door Mayan al in de juiste stemming is gebracht gelijk een uptempo refrein voorgeschoteld krijgt. De set gaat vervolgens door met de ene na de andere met veel plezier gespeelde uptempo song. De lachende gezichten en onderlinge momentjes (harthandjes!) van de bandleden weerhouden ze er niet van geconcentreerd te spelen.

Pas bij de song ‘Dancing in a Hurricane’ is de eerste helft rustiger zodat het publiek wat op adem kan komen, voordat het tempo weer omhoog gaat. De kwaliteit blijft hoog totdat de normale set wordt afgesloten met publieksfavoriet ‘Cry for the Moon’. In de toegift wordt het publiek nog opgezweept tot een wall of death en diverse moshpits, wat sommige minder ervaren concertgangers wat afschrikt. Via drie extra songs en muzikaal en echt vuurwerk, sluit Epica af met een climax.

Tekst: Marcel Bergervoet
Foto’s: Jeroen Gest