Live report: Evergrey / Need – Gebroeders de Nobel, 21-09-2017

Live report: Evergrey / Need – Gebroeders de Nobel, 21-09-2017.

Evergrey is één van de oudere progressieve metalbands, maar heeft nooit de bekendheid bereikt van bands als Queensryche of Dream Theater. Net zoals bij Queensryche is complexiteit niet het hoofddoel van de band. Ze richten zich voornamelijk op sfeer, in hun geval een vrij donkere. Ik was dan ook erg benieuwd hoe deze sfeer zich vertaalt naar een live podium.

Het voorprogramma is de mij onbekende Griekse band Need, die blijkbaar al een tijd bestaat en een handvol albums heeft uitgebracht. De band begint met twee technisch uitstekend uitgevoerde songs die een beetje weg hebben van Persefone, maar dan met voornamelijk heldere zang. De zanger heeft een heerlijk vol en helder stemgeluid en zingt ook fout- en moeiteloos. Op sommige momenten wordt hij bijgestaan door screams en grunts van de keyboardspeler. De aandacht van het publiek wordt desondanks getrokken door de gitarist die de voortdurend complexe gitaarpartijen overtuigend speelt. Zijn belangrijkste aantrekkingskracht op het podium is echter dat hij zeer bewegelijk is en de nummers ondersteunt met telkens veranderende gezichtsuitdrukkingen, een soort Jack Black die goed gitaar kan spelen. De band heeft de kunsten van de gitarist echter niet nodig, ze maken genoeg indruk met de muziek. Na de eerste paar nummer laten ze de Persefone stijl gedeeltelijk los en laten ze zien goed op eigen benen te staan. Ze weten het publiek goed te bereiken, het is één van de betere voorprogramma’s die ik in tijden gezien heb.

Na dit voorprogramma vraag ik mij af hoe Evergrey hier overheen gaat. De band blijkt echter een geoliede prog metal machine te zijn die speelt met een intensiteit die je uit hun studiowerk niet vermoedt. Het openingsnummer ‘Solitude Within’ is weliswaar uitermate geschikt hiervoor, met zijn knallende riffs, maar de power van dit begin blijft de hele set bewaard. De gitaren klinken tegelijkertijd agressief, laag en heel vol. Daarnaast is ook de drum scherp van geluid en strak gespeeld. De keyboards echter staan minder op de voorgrond, zowel qua geluid (aanwezig, maar dienstbaar), positie (achteraan) en zichtbaarheid (voortdurend in de mist). Zelfs de bassist staat meer op de voorgrond, deze heeft op een gegeven moment zelfs een bas-solo.

Direct na het riff-feest van ‘Solitude Within’, gaat het tempo omlaag, maar de sfeer naar 11 met het intro van ‘Mark of the Triangle, een nummer dat alles heeft. Ondanks wat gepraat tussendoor laat de band de flow niet los en blijft gedreven spelen. De band is ook niet bang om hun geoefende setlist los te laten. Op verzoek van een meisje uit het publiek om ‘I’m Sorry’ (niet het Bieber nummer) te spelen, geeft Tom nog een waarschuwing (If I sing like a dick it’s your fault), maar zet de song echt goed neer.
Na dit rustiger nummer gooien ze de set weer in de hoogste versnelling. Verdere hoogtepunten voor mij zijn ‘Words Mean Nothing’, ‘Missing You’ en eigenlijk de complete toegift. Evergrey blijkt één van die bands te zijn die live nog beter is dan in de studio. Het is een geweldige avond geweest.

Tekst: Marcel Bergervoet
Foto’s: Jeroen Gest