Live report: Fortarock 2018 – Goffertpark Nijmegen, vrijdag 1 juni

Live report: Fortarock 2018 – Goffertpark Nijmegen, vrijdag 1 juni.

De festivalconcurrentie is internationaal groter dan ooit en na een jaar ‘sabbatical’ keert in 2018 het Fortarock festival gelukkig weer volledig terug. Was in 2016 Fortarock nog teruggebracht tot één dag met de Buma Rocks pre party de dag ervoor, nu pakt ‘s lands grootste open lucht metalfestival weer uit met twee dagen metalbreed vol bewezen en opkomend talent, gericht op jong en oud (en op de oosterburen).

Sidenote:  Dank aan Dirk van den Heuvel van www.metalfan.nl voor het leveren van foto’s van de laatste 4 bands nadat Ronald met voedselvergiftiging naar huis moest!

Vrijdag 1 juni

Fortarock 2018 wordt in de tent geopend met de Franse band Betraying the Martyrs. Meteen een moderne band op de bühne, die licht progressieve deathcore speelt en aftrapt met “Lost for Words”. De frontman doet hierbij de grunts, terwijl de keyboardspeler zowel cleane zang als screams doet. Tegenvallend vind ik dat hij gewoon over een tape van zijn eigen cleane zanglijnen heen zingt, en dat dit opvalt omdat hij stukjes overslaat. Foei! Wel is het visueel leuk dat hij een draagbaar keyboard heeft en dus al spelende van zijn plek kan en gaat. De band heeft al een prima lichtshow, een topgeluid en beukt de breakdowns zo zwaar mogelijk de tent in. Afgesloten word met ‘The Great Disillusion”. Al met al levert deze jonge band een goed optreden af, die de liefhebber zeker zal hebben bekoord.

Eindelijk gerechtigheid! Death Angel is met hun laatste twee topplaten een nieuwe jeugd begonnen met kickass fastpaced riffage, maar dan hebben we het wel alweer over 2016, want snellere muziek ten spijt, heeft de band de laatste jaren qua festivaloptredens volledig achter de feiten aangelopen door ze allemaal te missen. Havok opende bijvoorbeeld Fortarock in 2016, waar dat Death Angel had kunnen zijn.
Nu dus de inhaalslag als opener op het hoofdpodium. De band start met “Father of Lies” en raakt in de versnelling via de vette meezinger “The Dream calls for Blood”. En met het volgende “Claws in so Deep” zijn de laatste drie platen meteen aangestipt. Daarna duiken we het verleden in naar de debuutplaat met “Voracious Souls” en “The Ultra Violence”. Met “Thrown to the Wolves” wordt er weer richting heden toegewerkt.

Death Angel

Daarna houdt zanger Mark Osegueda een sympathiek praatje over dat ze blij zijn dat ze hier mogen spelen en dat er zo vroeg al zoveel mensen zijn gekomen. Leuk, maar daarna spelen ze “Lost”, wat een nummer is met veel minder energie dan de rest van de set. Hier had ik liever een nummer als “3rd Floor” gehad. Gelukkig sluiten ze af met “The Moth”, aangekondigd als “This is OUR moth song”, wat natuurlijk een pun is naar Metallica. Tof optreden van een sympathieke band die nu eindelijk het verloren terrein herwint.

Was Dying Fetus op de vorige editie de underground deathmetal klasbakkenband die mocht aantreden, vandaag is het Suffocation die in de tent de death metal vaandel mag hooghouden. Ondanks bezettingsperikelen heeft de band rondom bandveteraan Terrance Hobbs de afgelopen jaren continue door kunnen touren en tussendoor goeie platen uitgebracht. Dat betaalt zich uit in een plek op het grote Fortarock. Veel scheurende, maar altijd groovende tot aan slamdeath breakdown-achtige gitaarstukken, afgewisseld door heerlijke punishing breaks, kenmerkt de death metal stijl die deze band zo uniek maakt. Deze stijlpionier is oldschool en newschool tegelijk. Ricky’s diepe grunt maakt de brute sound compleet.

De setlist is grotendeels zoals we die al jaren kennen, met nummers van ‘Pierced from within’ en debuutplaat ‘Effigy of the Forgotten’ tot aan het EP debuut met “Catatonia”. Maar met “Clarity through Deprivation” en “Return to the Abyss” wordt ook de actuele plaat ‘Of the dark Light’ aangehaald. Met speels, schijnbaar nonchalant gemak, ploegt deze machine van een band zich door hun technische nummers.
Combineer dit geweldig brute geweld met een te gekke tentsfeer, volvet geluid plus felle lichtshow en ondergetekende en velen met mij hebben een van de absolute hoogtepunten van de dag al mogen meemaken!

Body Count is de laatste jaren met de albums “Manslaughter” en “Bloodlust” ook lekker op dreef. Sinds ze Juan Garcia, de rasguitarist van o.a. Evildead & Agent Steel (bestaan die nog?) hebben ingelijfd, zitten ze mijns inziens ook muzikaal eindelijk op het vereiste niveau dat we van een metalband mogen verwachten: echt een band i.p.v. slechts een zanger met doorsnee rockbegeleiding.
Natuurlijk heeft Ice zo’n pissed off attitude met bijbehorende grote bek, dat alleen het hoofdpodium er groot genoeg voor is. Hij noemt zichzelf tegenwoordig ook voluit “Ice motherfucking T, BITCH”, ‘omdat mannen tegenwoordig steeds meer ‘pussies’ worden. Meneer heeft hier een punt.

Toch begint de band met andermans veren middels “Raining Blood/Post Mortem” van Slayer. Makkelijk scoren zo, heren! Later zal ook de Exploited cover “Disorder” klinken wat Ice-T met Slayer ooit opnam voor de legendarische hiphop/metal hybridplaat voor de film Judgment Night. Gelukkig spelen ze ook eigen werk zoals de nieuwere nummers “No lives matter” en “Talk shit, get shot”. De set komt verder vooral van het debuut ‘Cop Killer’ met “Bowels of the Devil”, “Body Count”, “Voodoo”, “There goes the Neighbourhood”, “KKK bitch”, en het te gekke titelnummer waarmee wordt afgesloten.

In plaats van het geouwehoer m.b.t. zijn familie (zoonlief Little Ice doet de backing vox en vrouwlief Coco komt zijn driejarige dochter even op het podium showen) had ik zelf liever een nummer als “Body count’s in the house” gespeeld zien worden. Het publiek vind het allemaal best en houdt de hele set lang een pit aan de gang. Al met al een vermakelijk optreden!

Dan komt in de tent de eerste black metal band van het weekend, Watain. Deze band is een oude bekende van Fortarock sinds de Park Brakkestein tijd, waar men in de sauna dat voor tent doorging nog eens extra hete pyro effecten er bovenop gooide. Met de nieuwe plaat “Trident Wolf Eclipse” is deze band weer actueel genoeg voor een terugkeer. Daarbij hebben ze recentelijk in 013 een prima optreden afgeleverd, dus de verwachtingen zijn ook hier weer hooggespannen. Het podium is zeer sfeervol aangekleed met hun Dissection-stijl trident/satanskruizen en veel brandende kaarsen. Zelf zijn ze ook weer uitgedost met veel smerigheid op het smoelwerk. ‘Stellarvore’ trapt af en wordt vervolgd met ‘Devils blood’. Men stelt wel echt de nieuwe plaat voor met de meeste nummers: “Nuclear Alchemy”, “Furor Diabolicus”, “Sacred Damnation” en “Towards the Sanctuary” passeren de revue. De band speelt te gek, is gezegend met een top geluid, flinke pyro en het publiek vindt het fantastisch!

Watain

Gaandeweg wil de zanger toch wat stunten en gooit een flinke brandende fakkel naar het publiek. Gelukkig kan deze knuppel niet gooien (zelf bang voor een brandwondje?) en dus komt de fakkel tegen het hek aan en dooft in de fotopit. Zeer triest dit. Tegen het einde van het concert gooit hij nog een kelkje met varkensbloed leeg over het publiek. Dit kleine beetje bloed komt nogal lullig over, doe het dan goed of niet! Na afloop van het concert komt hij nog even spiritueel afscheid nemen met de rug naar het afdruipende publiek toe. Ook dat deed Dissection’s Jon Nodveidt hem al voor. Ik vind het gedrag van de zanger een onnodige smet op een verder allang zeer goed optreden.

Ondertussen is het weer omgeslagen en treedt Arch Enemy op het hoofdpodium aan, terwijl de regen met bakken neerplenst. Erger nog, de regen waait de podiumoverdekking in. Hoe lang gaat dit goed? Dit weerhoudt de band niet om professioneel hun set te brengen. Topgitarist Jeff Loomis is een waardevolle muzikale toevoeging, maar zangeres Alissa eist weer alle aandacht op. Merkbaar is wel dat alles zo strak ingestudeerd is, waardoor men in principe niets aan het toeval wil overlaten, maar anderzijds spontaniteit verliest. Nummers als “The World is yours”, “Ravenous” en “War Eternal” zijn ook vaste waardes.

En dan treft juist hen twee power failures, tijdens het nummer “The Race”. De band maakt zich dan snel uit de voeten. Wanneer men terugkeert, grapt Alissa iets in de trant van ‘The PA kan de energie van het publiek niet aan’. Gelukkig gaat het daarna gewoon weer volgens plan. Publieksfavorieten “As the Pages burn” en “Nemesis” worden ook gespeeld, als mede de voor het eerst live gespeelde “First day in Hell” dus het enthousiaste publiek mag dik tevreden zijn.

Ook Kreator keert terug op Fortarock, en wel als semi headliner in de tent. Kort samengevat is dit eigenlijk het beste optreden dat ik ooit van ze heb gezien. De redenen hiervoor zijn ten eerste de grootse overtuiging die deze band uitstraalt, met de krachtigste presentatie van frontman Mille Petrozza ooit: strak, to the point en zonder opsmuk. Daarbij is de setlist bijna perfect. Ze spelen namelijk de titelnummers van de platen “Phantom Antichrist”, “Violent Revolution”, “Enemy of God”, “Hordes of Chaos” en “Pleasure to Kill”. ‘Flag of Hate’, “Phobia’ en ‘Civilization Collapse’ zijn de andere hoogtepunten.
Persoonlijk had ik i.p.v. ‘Fallen Brother’ wel liever ‘People of the Lie’ gehad, maar er moet wat te wensen overblijven. De band speelt weergaloos en het geluid is subliem. Ook de achtergrondprojecties maken het visueel boeiender, en sowieso is het podium groots aangekleed met mascotte ‘Violent Mind’ die boven alles ons levensgroot en evil oplichtend aankijkt.

Maar ook qua props wordt alles uit de kast gehaald. Snipperbombardementen over het publiek, sliertkanonnen worden afgevuurd en stoomkanonnen zetten het optreden extra kracht bij. En als overtreffende trap heeft de drummer later in de set een extra knalgeluid in zijn drumstel dat de tent lijkt te doen ontploffen! Kreator heerscht!

En dan is het tijd voor de officiële headliner op het hoofdpodium: Parkway Drive uit Australïe. De grootste metalcore band van het moment. Deze band debuteerde ooit in de middag op Fortarock, met een gitarist tijdelijk in een rolstoel en toen deed men het prima, maar ook weer niet zwaar indrukwekkend.
Ondertussen is deze aanvankelijke At The Gates kloon als een speer gegaan, getuige deze headline slot.
De stijlverschuiving richting lichtere metalcore spreekt een grote groep jongeren aan en dat is duidelijk wat Fortarock met deze plaatsing ook beoogt.

We krijgen een set met toch wel verrassend makkelijk verteerbare stadionmetalcore, ondersteund door een enorme lichtshow vol pyroeffecten, allerlei confettikanonnen en vuurwerk dat hoog boven het podiumdak uit schiet. De zanger draagt de show met verve en zoekt continue contact met het publiek. Redelijk spectaculair is ook de kooi om de drummer heen die daarmee al drummend ondersteboven wordt gedraaid. De meeste fans moesten toch nog geboren worden toen Motley Crüe dat in de jaren 80 al deed dus ondertussen is dit weer iets nieuws voor het publiek.

De voorlaatste plaat “Ire” is zwaar vertegenwoordigd met de nummers ‘Vice Grip’, ‘Writings on the Wall’ en ‘Dedicated’. Ook in de toegiften spelen ze publieksfavorieten ‘Crushed’ en ‘Bottom Feeder’. Het geeft een mooi dynamisch contrast met de wat zwaardere nummers van de andere platen, waarvan het oudste nummer dat ze spelen ‘Carrion’ van “Horizons” uit 2007 is. Parkway Drive geeft hier anderhalf uur de fans precies wat ze willen en sluit hiermee de eerste dag van Fortarock zeer groots af.

Tekst: Maurice Egbers
Foto’s: Ronald van de Baan
Dirk van den Heuvel van www.metalfan.nl

Related posts

Incubate Friday @ 013 Tilburg.

livereviewer

Report:NGM:Hanzel und Gretyl @ Estrado Harderwijk

livereviewer

Report: Anthrax / Distillator – Poppodium Iduna Drachten, 24-10-2015

livereviewer
UA-17622028-3