Live report: Fortarock – Goffertpark Nijmegen, 02-06-2019

Live report: Fortarock – Goffertpark Nijmegen, 02-06-2019.

Na de succesvolle eerste dag, is de zondag een tropische festivaldag van 30 graden. Lekker, maar voorbereiding is handig. De sympathieke organisatie heeft daarom het hele weekend watertaps aangeboden en bij de metal market staan wat goede doelen, waaronder bij de ingang KWF kankerbestrijding, die iedereen vrolijk flirtend met zonnebrand insmeert. Je ego krijgt dus meteen ook een (smeer)beurt. Dit soort details in service dragen zeker ook bij aan de prettige festivalbeleving, en zijn, gezien de mensen die gisteren al out gingen, tot aan zelfs een –geslaagde- reanimatie (!), ook wel broodnodig. (ME)

Savage Messiah mag vandaag het grote podium openen en dat doen ze enthousiast. Deze Britten timmeren al een tijd aan de weg met hun thrashy powermetal en thrash is altijd erg gewenst op Fortarock. Maar pure thrash in de richting van Testament (zie festivalboekje) zou hun muziek te kort doen, want veelvuldig wordt er gebruik gemaakt van dubbele zanglijnen en heeft de muziek voor mij bij vlagen ook een ouderwetse feel van wat vroeger werd verstaan onder power metal. Zanger Dave Silver verontschuldigt zich voor zijn stemproblemen, maar klinkt prima. Hoogtepunt van de set vind ik ‘The Bitter Truth’ omdat deze lekker up tempo melodieus doorrolt, terwijl andere nummers op momenten ook wel metalen versies van singer-songwriter popmuziek lijken. Er worden ook veelvuldig mooie solo’s gespeeld. Al met al vind ik ze hier beter uit de verf komen, dan toen ik ze vorig jaar als support van Exodus in de club zag. Goeie ‘opwarmer’ dus. (ME)


Car Bomb, spelend in de tent,is de vervanger van het helaas vervallen Allegaeon. Dikke pech, want Allegaeon heb ik eerder dit jaar het Patronaat zien platspelen. Car Bomb heeft op YouTube een aantal ‘psycho’ nummers staan, in het verlengde van de Dillinger Escape Plan ‘Irony is a Dead Scene’ EP, je weet wel, die met Mike Patton op zang. Dus ik verwachtte vooraf een goed gek gestoord optreden, die de tent uit z’n voegen kan laten barsten. Dit blijkt echter een flinke tegenvaller. Deels door materiaalpech. Zo staat de microfoon van de zanger eerst te zacht. Ook blaast de gitarist een versterkertop op, die vervangen moet worden, en weer later in de set gaat er wat aan het drumstel kapot en moet daar weer aan gesleuteld worden. Verder lijkt er continue nog meer mis te zijn, want de pauzes tussen de nummers zijn lang. De vriendelijke zanger probeert nog wat jolige stand up comedy te doen, zoals een Kitkat reclame skit, maar dit optreden komt gewoon niet van de grond. Een groep die hards houdt echter wel een relaxte pit vol en een vikinghoedje daarbinnen schreeuwt werkelijk elk volgend nummer voor, zodat de zanger ‘z’n mojo wordt gestolen’. Daarbij komt dat de materiaalkeuze zwak is, of in ieder geval de uitvoering er van. Men komt vermoeid over. Waar is de gestoorde grindmath? De zanger gaat gaandeweg het optreden juist steeds vaker clean zingen en men gebruikt veel lome grooves. De kakelverse single ‘Dissect Yourself’ is een van de schaarse hoogtepunten. Elke keer wanneer de gitarist, die heel goed is, zijn trukendoos opentrekt, klinkt het wel tof. Men toert ook met Animals as Leaders dus er zit nog rek in, zal ik maar zeggen. (ME)


Gloryhammer, de tweede band van Alestorm lid Christopher Bowes, speelt symphonische power metal, waarvan bekend is dat dat een genre is waarin je het risico loopt vreselijk cheesy te klinken. Je kunt er natuurlijk voor kiezen als band om je power metal smaakvol te houden, zoals ‘dinges’ goed lukt. Je kunt als band er ook voor kiezen om de cheesiness te omarmen. Gloryhammer heeft er voor gekozen zichzelf en de wereld in de smeerkaas te verzuipen. De band is meer over the top dan Manowar in hun nachtmerries en ze weten het van zichzelf. De band heeft superheldenpakjes, oversized piepschuimen wapens en belachelijke dialogen. Ze hebben er erg echter ontzettend veel lol in en hun fans ook. De grap is echter om er goed mee weg te komen, je eigenlijk ontzettend goede muzikanten moet zijn. Gelukkig voor Gloryhammer weten ze op dit vlak te stralen. De drums zijn snel, strak en gevarieerd. De rest van de ritmesectie sluit daar met precisiewerk op aan. De melodiepartijen van gitaar en keyboard laten ook duidelijk merken dat de band kan spelen en dan hebben we het nog niet eens over de zanger gehad. Angus McFife XIII is misschien wel een van de beste zangers van het festival. Zijn stem is krachtig, zuiver met een groot bereik en veel variatie in zangtechnieken.

De songs die ze spelen, zoals ‘Land of the Unicorns’ en ‘Universe on Fire’, hebben hele leuke riffs en melodieën tussen de zoetigheid. Het is mij een raadsel waarom dergelijk goede muzikanten voor deze blije suikerspin metal hebben gekozen, maar het over the top theater maakt het draagbaar, zelfs leuk om naar te kijken. De band durft ook zichzelf voor schut te zetten (dit is het geluid dat mijn kosmische hamer maakt: fffsssh, fffsssh). Ze hebben blijkbaar wel goed gekozen, het theater en de vakmanschap maakt ze tot een van de populairste bands van de dag. Trouwens, laten we wel wezen, om met dertig graden een uur lang in bloedhete kostuums op te treden moet je een held zijn. (MB)


Decapitated is een verhaal apart. Als beginnende pubers zijn ze deze band gestart en ze hebben vele tegenslagen gekend, zoals een zeer ernstig tourbusongeluk en later nog -vrijgesproken van- een zware rechtszaak, maar deze Polen zijn niet kapot te krijgen. Sterker nog, ze komen gretiger over dan ooit. Net als Kataklysm zijn ze overgestapt van technische death metal naar catchy groove death metal, maar nog wel met een technisch randje. Minder diepgang, maar het slaat extra goed aan bij het publiek. Hier ga je makkelijk op! Zo ook vandaag, waar een flinke pit goed los gaat bij hun krachtige grooves, ondersteund door een topgeluid en een hele goeie lichtshow. De band speelt werkelijk een van de allervetste shows van het weekend! En dat terwijl het ondertussen bloedheet in de tent is en wij onderling ijsblokjes in elkaar’s nekken, decolletés en onderbroeken gooien, dendert de band en de mensen in de pit voort. Ik zie ze spontaan circle pitten, moshen en op de grond in een rij roeien, om vervolgens weer te gaan moshen. Elke keer komt de band met nieuwe vette grooves aan, met de complimenten aan de topdrummer, geleend van Vader.

De meeste nummers komen van de recentste “Anticult” plaat, zoals setopener ‘One Eyed Nation’, ‘Deathvaluation’, ‘Kill the Cult’, ‘Never’, ‘Earth Scar’ en ‘Amen’, maar alle nummers, waaronder ook ‘Blood Mantra’ en ‘Day 69’ doen het steengoed. De respons is groots en de pit gaat zó los, dat op een gegeven moment iemand zijn poot breekt! Zeer snel is de eerste hulp aanwezig en dan zie ik spontaan een rij pitmensen de armen in elkaar rijgen om zo een beschermende muur te vormen tussen de gewonde en de pit. Wat een goeie actie! Dit soort inzet is eigenlijk wel exemplarisch voor de algeheel sociale sfeer van dit festival. Na het checkpraatje wordt hij weggedragen en duikt de menselijke muur zelf weer de pit in. Respect voor de helpende mensen en sterkte aan het slachtoffer. Het moge duidelijk zijn. Dit, aan vele kanten zeer positief geladen concert, vind ik in alle opzichten een van de sterkst overtuigende van het festival. Hulde! (ME)


Kadavar is een band die de jaren zeventig heeft omarmd met enthousiasme. Dat enthousiasme is ook duidelijk zichtbaar en hoorbaar als de band optreedt. De band klinkt of ze hun songs zittend op een tapijtje in een oranje-groene kamer hebben geschreven bij het licht van een lavalamp en ze vervolgens hebben opgenomen onder het genot van een joint met de versterkers op 11. Weliswaar toont het hoofdpodium misschien wat groot voor een driemansband zonder visuele opsmuk, qua geluid weten ze het terrein goed te vullen. Ondanks het gebrek aan heisa is de band ook leuk om naar te kijken. Als de drummer bezig is, krijg je het gevoel dat zijn vorige carrière bij de Muppets was. De bassist, die de muziek agressief en spannend weet te maken en het spel brengt door net op tijd te spelen maar met harde slagen, lijkt deze power en agressie met iedere lichaamsbeweging op het publiek over te willen brengen. Ondertussen beweegt de zanger/gitarist zich zwierig in de geest van de hippie tijd zonder te vergeten de boel heavy te houden. Ik ben ook blij dat er bands als Kadavar zijn, songs als ‘Doomsday Machine’ vullen een gat dat Black Sabbath achter heeft gelaten. De band verontschuldigt zich nog even geen fancy pakjes te hebben, zodat we het met de muziek moeten doen, terwijl de rij voor de signeersessie van Gloryhammer aanzwelt. Als je echter eenmaal ‘Die Baby Die’ live hebt gehoord, weet je dat de muziek voor zich spreekt. (MB)


Het eveneens Poolse Batushka behoeft toch ook enige uitleg. Want er is weer drama in black metal land, zoals eigenlijk altijd wel. De bandoprichter en gitarist, die alle muziek heeft geschreven, wou niet meer toeren, waarna de zanger, die de hele show heeft bedacht en alle organisatie doet, hem uit de band heeft gezet. Toen waren er dus twee bandversies en een lopende rechtszaak om de naam. Wel zijn er nieuwe albums, waarvan die van de gitarist al uit is. Dit is echter de andere versie waarvan de plaat zeer binnenkort uitkomt. Deze plaat, “Hospodi”, wordt op Fortarock uitgevoerd. En wel in een nóg uitgebreider, Slavisch kerkelijk fresco-decor dan voorheen. Kitcheriger vooral ook, met allerlei glazen standaarden, waar vooral paars licht goed doorheen schijnt. Licht, dat ook veelvuldig van laag achter over het podium komt. Het ziet er allemaal imponerend sfeervol bedoeld uit. Rook & wierook zijn er ook. Uiteraard wordt de ceremonie weer uiterst energieloos, stijf uitgevoerd. Op een gegeven moment worden er vooraan doekjes van twee schilderijtjes af getrokken. Poehpoeh, indrukwekkend hoor! Het koor staat helemaal links op de rand van het podium. De gitaristen staan op een rij achter de zanger, die in het midden achter het cabinet zijn vocalen staat te doen. We nemen aan dat de drummer weer achter het rechterschot verscholen gaat.

Maar hoe is de black metal muziek zelf? Die wordt wisselend ontvangen. Een aantal mensen denken even te gaan moshpitten, anderen steken het hele concert lang hun middelvinger op. De meeste mensen blijven gewoon vooral stoïcijns afwachtend staan. De raakvlakken met de koorzang passen er nog steeds bij, maar bij mij blijft de te vlakke muziek niet beklijven. Dit is vorm zonder inhoud, en niet te vergelijken met het goede optreden op Fortarock in The City in Doornroosje in 2017. Toen rechtvaardigde de muziek de kitscherige show nog en versterkte het elkaar. Nu benadert men het andersom en gaat het om de pegels. Alleen die hard black metalfans van deze stijl waarderen dit nog, maar zoals wel vaker in dit genre, is het maar het beste om de schouders op te halen en door te lopen. (ME)


In Hank’s garage, waar ze gelukkig, gezien de temperatuur, de zijkanten hebben opengegooid, staat Komatsu zich in het zweet te werken. Deze sludge/stoner band komt uit Eindhoven en mag laten horen dat wij ook in Nederland een levendige stoner traditie kennen. Wat de band levert is simpelweg muziek met ballen en ondanks het stoner label voldoende tempo om het publiek flink op te zwepen. Vooraan wordt er dan ook flink gemoshed. De band maakt ook goed gebruik van de geringe afstand in ‘Hank’s Garage’ om het publiek verder op te zwepen. De bassist komt zelfs een paar keer van het podium af. Wat opvalt aan de muziek van Komatsu is dat de songs heel veel melodieuze leads hebben. Gecombineerd met de lekker lomp doorwerkende ritmesectie en de heerlijk rauwe stem van Mo Truijens is het moeilijk om stil te blijven staan. Deze band laat duidelijk horen dat ongecompliceerd nog niet simpel hoeft te betekenen. Ik vind dat er zelfs iets van de geest van Motörhead terug te vinden is bij deze band. Komatsu heeft duidelijk (in positieve zin) bijgedragen aan het gevoel dat deze editie van Fortarock soms aanvoelt als ‘Roadburn light’. Dit is een leuke band om even flink op los te gaan. (MB)


Ondanks de meer progressieve muziek van Symphony X, past deze band best goed bij de rest van de headliners op de zondag. Deze band heeft namelijk altijd wat power metal elementen in hum muziek gehad. Wat daarnaast bij de meest recente songs opvalt, is dat Symphony X tijdens het schrijven ook veel naar classic rock moet hebben geluisterd. Zoals bekend is de band echter voornamelijk een prog metal band, en ze beginnen hun set met behoorlijk ingewikkeld gitaarwerk. Tijdens de eerste song staat de zang wat zacht, maar dat is snel opgelost. De rest van het geluid is, zoals vrijwel het gehele festival, heel goed. Als eenmaal de zang goed staat afgesteld, valt me op dat tijdens de heavier songs Russel Allen moeite heeft voldoende power in de songs te brengen, alsof hij vermoeid is. Desondanks weet hij de toonhoogte wel goed te houden. Gelukkig spelen ze ook een aantal songs die ofwel minder heavy zijn, ofwel minder rauwe zang bevatten. Op die momenten zet Russel een perfecte performance neer. De song ‘Without You’ wordt opgedragen aan een aantal bandleden die Russel Allen een paar jaar geleden tijdens een ongeluk met de tourbus heeft verloren. Ondanks het goede spel moet ik eerlijk zeggen dat Symphony X me wel eens meer gegrepen heeft. Ze blijven wel professioneel spelen, maar het is alsof ze dit keer een beetje de beleving missen. Volgende keer beter! (MB)


Katatonia heeft een tijdje stil gelegen en is recent weer bij elkaar, met als reden het tienjarige bestaan van “Night Is The New Day”. Dat album is dan ook precies wat ze integraal op het programma hebben staan. Gelukkig zijn er ondanks de pauze die ze hebben genomen geen bandwisselingen geweest, wat betekent dat ze dit album nog steeds goed op elkaar ingespeeld kunnen spelen. Het is ook fijn dat Jonas Renske zich tegenwoordig niet meer voortdurend achter zijn haar verbergt en ook nog zo nu en dan een praatje maakt. Hij maakt zelfs grapjes! Muzikaal krijg je precies waar Katatonia fans voor komen, ingetogen emotionele muziek die ineens in metal uit kan barsten met geweldige zang. Het valt me ook op dit de additionele zang van gitarist Roger Ojerson, die er sinds 2016 bij is, echt een aanwinst is, waar hij ook applaus voor krijgt. Nadat de set wordt geopend met, verrassend, ‘Forsaker’, neem Jonas even de tijd om het publiek welkom te heten en zijn goede vriend Mikael Akerfeld af te zeiken. Dit creëert een ongedwongen sfeertje waarin Katatonia een loepzuivere set speelt. Aangezien in de tent, ondanks de dertig graden, de temperatuur nog min of meer dragelijk was, droeg de locatie ook bij aan de ervaring. De sfeervolle verlichting liet de muziek nog beter tot zijn recht komen namelijk. Een heel verschil met Bloodbath een dag eerder, waar de helft van Katatonia ook in zit. Allebei de optredens waren echter hoogtepunten wat mij betreft. Als afsluiter speelde de band ook nog de Judas Priest song ‘Night Comes Down’, die ze zich helemaal eigen hebben gemaakt en een hele ervaring is om in hun versie te horen. Welkom terug. (MB)


Dé ontdekking van ondergetekende en een relaxte afwisseling met de zware bands, speelt in Hank’s Garage en heet Monomyth. De band, met in de gelederen niemand minder dan ex-Gorefest gitarist Boudewijn Bonebakker, speelt een fenomenale, instrumentale mix van Hawkwind-achtige stoner-spacerock, met lichte invloeden uit de jaren 70 Gallo horror films a la Goblin, met behulp van maar liefst twee keyboardspelers, uitspinnend tot de verfijnde spacerock van Ozric Tentacles, vol opzwellende acid bubbles & blieps. Er wordt door beide gitaristen af en toe gedifferentieerd op een grondakkoord, maar vaker zijn er lekkere loopjes te horen. De goed getimede stroboscopische lichten maken de show compleet. Het swingt, het vangt je in hun sfeer…het publiek reageert euforisch en ik zal de uiterst flauwe grap van BoneRbakker niet maken, maar hij heeft terecht een smile van oor tot oor en de band neemt zichtbaar blij de waardering in ontvangst. Kortom, dit is een top optreden en deze band hoort op een groot podium thuis. (ME)


Hammerfall lijkt in veel opzichten op Gloryhammer, minus de pakjes, het theater en de zelfspot. Dat zorgt er echter voor dat ik deze band een stuk minder trek dan hun voorgangers. Er zijn power metal bands die ik goed aan kan horen, Hammerfall is er niet één van. Het ligt niet aan de geluidskwaliteit of aan hun muzikale vermogens, zoals de meeste bands op het festival weten ze wat spelen is en is de verzorging ook dik in orde. De muziek klinkt voor mij wat cliché en erg vrolijk en ik erger me ook aan de zanger. Ik hoor echt wel dat het een heel goede zanger is, het is alleen niet voor mij. Desondanks waardeer ik de precisie van hun spel, de heel goede drums en het goede geluid. De prachtig klinkende gitaarsolo’s op zichzelf, daar zou ik zelfs uren naar kunnen luisteren. Hoe dan ook, de band speelt een goede set die door de fans goed ontvangen wordt. Er wordt veel meegezongen en er wordt zelfs gecrowdsurfd. Ook heeft de band gevoel voor het juiste gebaar op het juiste moment, zoals het tonen van de hamer gitaar tijdens ‘Hammer High’ en de synchrone bewegingen van de gitaristen. Objectief is dit een geweldig optreden, ik houd er alleen niet van. (MB)

Animals as Leaders heeft al eerder (in 2014) een clubtour in het eveneens Nijmeegse Doornroosje gedaan en heeft nadien volkomen terecht de positie veroverd om vandaag de headliner van de tentstage te zijn. Fortarock heeft hier de meest begaafde, instrumentale metalband van de aardkloot (geen grapje) weten te strikken en wat dit drietal hier presteert is eigenlijk onmogelijk. Dit waarlijk progressieve trio, ontstaan in 2007, etaleert hier een onnavolgbaar technisch niveau, terwijl het ook voor de leek goed te volgen blijft. Aanknopingspunten zijn de core-achtige grooves en de spacey keyboardlaag die er regelmatig over gedrapeerd hangt, maar zowel de achtsnarige gitarist, de achtsnarige bassist en de drummer, met dan weer een opvallend basic drumkitje, halen werkelijk alles uit hun instrument wat je voorheen zelf nooit voor mogelijk hebt gehouden. Het publiek wordt uitgedaagd om dit te volgen, wat ook weer niet ál te moeilijk is. (wellicht voor de lichtman dan).

De bebop jazz invloeden, van bijvoorbeeld de drummer, worden prettig gedoseerd. De heldere aanslagen zorgen er voor, dat de onnavolgbare solo’s toch te absorberen zijn. Dit wordt afgewisseld met ademende, melodieuze stukken. En dit alles zorgt ervoor dat het boeiend blijft en nooit vermoeiend wordt. De band is volkomen in balans, maar gitarist Tosin Abasi met zijn vernieuwende aanslagtechniek hoort voor mij zeker in het rijtje Jimi Hendrix, Eddie Van Halen, Steve Vai, John McLaughlin en misschien wel Allan Holdsworth. Dit is niet zomaar muziek, maar een unieke ervaring. Ik noem dit Kunst met een grootse K en voor mij het állerbeste concert van dit weekend. (ME)


Amon Amarth heeft duidelijk begrepen dat headliner zijn een bepaalde verplichting met zich meebrengt en heeft een groots ontwerp voor hun podium laten bouwen. Het drumstel zit bovenop een gigantisch vikingmasker, geflankeerd door eveneens gigantische hoorns. Daarnaast heeft de band zoals altijd enorme achtergrondgraphics. Gelukkig bij zo’n larger than live podium, heeft Amon Amarth live een uitstraling als van een horde aanstormende Vikingen en kunnen ze het podium met gemak vullen. Vanaf de openingssong ‘The Pursuit of Vikings’ laten ze zien hoe makkelijk ze hun eigen songs neer weten te zetten. Dat laat de zanger, Johan Hegg, meer dan voldoende ruimte om overduidelijk te genieten van de grote hoeveelheid vlammenwerpers die ze mee hebben gesleept. Hij geniet er overduidelijk van om het commando te geven ze af te steken. Naast deze vlammenzee worden er ook een aantal keren wat bewapende Vikings het podium opgelaten om de songs verdere kracht bij te zetten.

Hoewel de set regelmatig als een greatest hits set klinkt, heeft Amon Amarth er toch drie songs van het laatste album in opgenomen. Hoewel dit album niet mijn favoriete album van ze is, werken deze song live heel goed tussen de andere songs. De band is duidelijk in vorm en knallen de ene na de andere song met het grootste gemak als een donderstorm over het veld. Helaas was dat ook Thor duidelijk. Een kwartier voor het geplande einde kregen we ineens een regenbui te verwerken en tien minuten voor het einde werd de show stilgelegd vanwege het aangekondigde noodweer. Thor duldt duidelijk geen concurrentie. Ondanks de wat korte set is Amon Amarth een heel goede keuze gebleken als headliner. (MB)


Afsluitend kunnen we concluderen dat we weer een prachtweekend hebben mogen meemaken, door de vele hoogstaande optredens, met een goed geluid en sowieso een goeie sfeer met tof publiek en een prettige entourage. De kleinere opzet zorgde ervoor dat alles snel bereikbaar en overzichtelijk was. Natuurlijk had de organisatie op meer bezoekers gehoopt, maar wellicht is deze uit nood geboren opstelling juist een oplossing. De bezoekers is dit uitstekend bevallen. Hopelijk kan het financiële plaatje weer sluitend worden gemaakt, want als vaste bezoeker van alle tien edities, zou ik en velen met mij, het een groot gemis vinden als dit altijd mooie festival bij deze tiende editie haar zwanenzang zou hebben gezongen. Hopelijk tot 2020, weer op Fortarock! (ME)

Tekst : Marcel Bergervoet & Maurice Egbers
Foto’s: Jeroen Gest

Related posts

Live report: Ruud Jolie’s For All We Know/ Mother of Millions – Gigant Apeldoorn , 15-03-2018

livereviewer

Live report: Epica / Mayan / 3rd Machine – Patronaat, 21-10-2017

LiveReviewer

Live report: Rhapsody / Beast in Black / Scarlet Aura – De Neushoorn Leeuwarden, 28-02-2018

LiveReviewer
UA-17622028-3