Live report: Fortarock 2018 – Goffertpark Nijmegen, zaterdag 2 juni

Fortarock zaterdag 2 juni live report

Was er op vrijdag nog wel wat ruimte in het Goffertpark, op zaterdag 2 juni is het Goffertpark volledig volgelopen met publiek, maar toch zonder rijen bij de barren. Het weer is ook zonniger, maar minder broeierig als op vrijdag en helemaal draaglijker dan op de laatste editie. Kortom, ideale omstandigheden voor weer een te gekke festivaldag.

Wij betreden het terrein weer tijdens de set van het Nederlandse Vuur. Openden ze vorig jaar Dynamo Metalfest, dit keer staan de toerende Nederlanders hier op het hoofdpodium. En wederom klinkt het geluid zeer goed met hun licht progressieve, maar vooral rockende nummers. Anneke zingt mooi en brengt de show met haar bekende ontwapenende charme. Tegelijkertijd rifft ze extra heavy op een derde slaggitaar mee. Wellicht was dat een idee van alleskunner en vandaag topdrummer Ed Warby, die dat zelf al deed met zijn doomband The 11th hour.

VUUR – Fortarock 2018 – Livereviewer.com

Ze spelen nummers van de debuutplaat, om zo een muzikale reis te maken, beginnend in Rotterdam, via Berlijn, Beirut en London, eindigend in Helsinki. Maar ze maken ook uitstapjes met ‘The Storm’ van het Gentle Storm project van mastermind Arjen Lucassen. Uiteraard wordt The Gathering periode uit 1996 en later niet vergeten met ‘On most Surfaces’ en afsluiter ‘Strange Machines’.

Was er de vorige editie wat ophef van christelijke anti-abortus militanten m.b.t. de naam ‘Dying Fetus’ op het affiche, dit jaar is het de band Tyr met wat controverse, omdat een bandlid mee gaat op de jaarlijkse walvisjacht (op de niet bedreigde Griend walvis), wat gebruikelijk is voor voedsel in de Faroer eilanden waar zij vandaan komen. Komt er hier een actie van de Sea Sheppard standhouders vanaf de Metal Market of kunnen ze ongestoord hun progressieve folkmetal spelen? Dit laatste blijkt wat betreft SS gelukkig het geval.

Na het Faroer Eiland Anthem als intro, trapt men af met ‘Blood of Heroes’ welke meteen indruk maakt door de vlotte drive en de zuivere duo zang. Op ‘Hall of Freedom’ krijgen we zelfs harmonieuze trio zanglijnen, op verschillende tempo’s, passend in elkaar verweven. Het lijkt wel alsof er telkens een statig nationaal volkslied wordt uitgevoerd. Zeer knap gedaan.

Tyr

Een terugkerend thema is wel overduidelijk ‘vrijheid’. Ze zullen grote fans van de Braveheart film zijn, maar we begrepen het de eerste keer al. Alle nummers hebben die vlotte drive en de band maakt een goede indruk met een enthousiaste bassist, maar wat het optreden voor mij de nek omdraait is het verschrikkelijk overstuurde knetterbijgeluid dat uit de PA komt. En dan staan we pal in het midden van de tent. De geluidsman blundert hier door veel te hard te willen klinken i.p.v. zuiver. Ik krijg er bijtende pijn in mijn oren van en wanneer dit nog steeds niet is opgelost tijdens het derde nummer ‘Flames of the free’ ben ik met dit optreden wel klaar. Faroer bedankt!

Met Dragonforce heeft Fortarock wederom een prima hoofdpodium act gestrikt. Ten eerste heeft zanger Marc Hudson een groot bereik in zowel toonhoogte, lange adem en power om over een veld te schallen. Loepzuiver maakt hij indruk. De keyboardspeler door zijn afwezigheid overigens niet. Waarom een tape? Ten tweede hebben de Guitar Hero’s goed geluisterd naar de raad van Ygnwie Malmsteen. (“Less is not more: more is more!”) en staan gerant voor een spectaculaire power metal shredshow. Waar Verstappen crasht, racen deze heren uiterst precies en alsof het ze geen moeite kost over hun frettenboard, en dat niet zelden tegelijkertijd in twinlead.

DragonForce – Fortarock 2018

Het klinkt perfect, en dat terwijl guitarist Herman Li regelmatig zijn ‘Break your guitar string noise’ maakt, door de gitaar aan de snaren omhoog te tillen en weer te laten vallen, om deze met een knietje weer op normale speelstand terug te kicken en verder te shredden. Echt spectaculair om te zien, deze fretboardacrobatiek! Het kost hem overigens wel gitaren wisselen, maar dat gaat ook zo snel als je oog knippert. Maar, het moet gezegd, met hun laatste plaat ‘hebben ze ook veel dynamiek in de muziek verwerkt. Hiervan krijgen we titelnummer ‘Reaching into Infinity’, ‘Ashes of the Dawn’ en ‘Curse of Darkness’ te horen die allemaal goed klinken.

Met ‘Cry of Thunder’ krijgen we alvast de nieuwe uitvoering op de recent uitgekomen heropname “Re-powered within” te horen. Opvallend is ook de cover ‘Ring of Fire’ wat even een welkome afwisseling is om even bij te komen van al dit shredgeweld met high pitched vocals. Afgesloten wordt natuurlijk met publieksfavoriet ‘Through the Fire and Flames’ waarin nog even alle gitaarstunts uit de kast worden gehaald, inclusief na afloop een enorme worp (5 -7 meter ver?) van Herman’s gitaar richting een roadie. Ik hoop dat die nog leeft.

DragonForce – Fortarock 2018

Terwijl in metalland de meningenoorlog woedt of de band Ghost nog wel metal is, krijgen we hier een act, Igorrr, die breakcore mixt met moderne barokmuziek, black, death metal en triphop. Is dit dan metal?Het is in ieder geval hard en een gewaagde boeking van Fortarock en een absolute afwisseling in het programma. Ik hoor regelmatig gewoon toffe drum n’ bass, afgewisseld met gabberbeats, blastbeats en veel gothic noise effecten. De DJ heeft een drummer die goed mee doet en twee vocalisten. De vrouw doet de high pitched screams & cleane vocals en de man/trol doet de barokke zang. Alle ’gitaargeluiden’ komen van de DJ.

Dit is een love it or hate it act, maar ik vind het op momenten gaaf en andere momenten weer saai. Waar is de samenhangende opbouw? Het zwelt niet aan maar het is een stukje zus, na een stukje zo, in mijn beleving. Bovenal vind ik het qua extremiteit nogal tegenvallen. De zangeres die al stampvoetend hysterisch doet, komt me aandoenlijk over i.p.v. echt freaky. Ik verlang naar een Atari Teenage Riot die dit wel maniakaal brengt.

Avatar zit in de lift. Eerder dit jaar deden ze een geslaagde clubshow in ons land (verslag elders op deze site) en nu mogen ze nog groter uitpakken op het hoofdpodium van ‘s lands grootste festival. En dat doen ze ook letterlijk. De backdrop met het fictieve landembleem is kolossaal. De stageset reikt tot in de nok. Gitarist ‘The King’ zit hoog in die nok boven het drumstel en wordt vanachter een kabinet formeel geïntroduceerd door de zanger, waarna beiden ook letterlijk met een lift omlaag zakken. En dan komen ze via de zij-ingang weer op het podium te voorschijn om hun show écht te starten.

Avatar – Fortarock 2018 – Livereviewer.com

Dat klapt erin met ‘A Statue of the King’ en knaller ‘Let it burn’. Het publiek gaat over het hele veld uit de plaat tot helemaal aan de geluidstoren. Zanger Eckerström’s spartelende mimiek lijkt hen nog meer aan te sporen. Gaandeweg de set bouwen ze af met de meezinger ‘Paint me Red’ en het rustige ‘Bloody Angel’. Na meezinger ‘The Eagle has landed’ begint de zanger al aan zijn zijn oksel te ruiken. Te vroeg, want eerst klinkt er tape van een Nederlandstalige kinderboekenvoorleesdame, waarna pas de knaller ‘Smells like a Freakshow’ wordt ingezet. Opvallend is overigens ook de expressie van de drummer. Evenals met het synchroon windmill headbangen, opereert deze band als een hechte eenheid in het show maken.
Daarna klinkt er een korte outro tape, waarna met de knallers ‘The King welcomes you to Avatar country’ en ‘Hail the Apocalypse’ het optreden weer op hun allerhardst afsluiten. Wederom weer een geweldige show voor een veld vol uitzinnig publiek!

Avatar – Fortarock 2018 – Livereviewer.com

In de tent mag Baroness dan aantreden. De band is na een heftig tourbusongeluk uit elkaar geklapt, maar frontman/bandbrein John Baizley heeft een nieuwe band om zich heen verzameld. Die is in plaats van een trio nu een kwartet met een gitariste erbij, die de krachtige zang van John ook nog eens van een extra zanglijn voorziet. Een mooie toegevoegde waarde wat allemaal een ontzettend goed optreden oplevert. De band begint meteen lekker met ‘Take my bones away’ en ‘Wanderlust’. ‘March of the Sea’ is ook zo’n catchy nummer met een helder refrein.

Baroness

Op zichzelf is de sludgy stonerrock-achtige stijl, uit jams ontstaan, niet zo speciaal, maar in het geval van Baroness gebeurt dit veel geïnspireerder dan de concurrentie en vooral met veel meer bezieling. John’s dankbaarheid om voor een volle tent te mogen staan druipt van hem af en straalt ver voor hem uit tot buiten de tent. Bij elk applaus krampt hij zijn baardkaken van blijheid. Alle 10 gespeelde nummers zijn van een hoog origineel en creatief niveau. Wel allemaal van hetzelfde niveau zonder echte uitschieters. In ieder geval heb je een perfecte festivalband voor in de tent of groeien ze door naar het hoofdpodium?

En van oprechtemotioneel geladen muziek komen we met Alestorm op het hoofdpodium, in de mooie namiddagzon, in het piraten-carnavalsfeest terecht. Het zal me niet verbazen als hier veel Duitsers en kinderen op af zijn gekomen. De een kotst er op, de ander host er op. Feit is dat deze piratenmetalband een van de ultieme partybands is. Het dorstige weer geeft een prima ambience, net als de wacky backdrop van twee eenden met een bananenlijf, en wat is een piraat zonder een badeendje?

Ze trappen af met ‘Keelhauled’, ‘Alestorm’, ‘Over the Seas’ en ‘Mexico’. Blijer kan je het niet verzinnen. Enerzijds spelen ze echte nummers, anderzijds vertolken ze eerder verhalen met muzikale ondersteuning. Het “Yo ho en een fles rum”- gehalte is onpeilbaar. En het uitzinnige publiek gaat er helemaal voor! Dan sluiten ze af met publieksfavorieten ‘Captain Morgans’ Revenge’, ‘Drink’ en ‘Fucked with an Anchor’ wat massaal wordt meegezongen. Natuurlijk moet ook het drie metere hoge opblaasbadeendje in het publiek rondgeschopt worden. En alle infantiliteit ten spijt, stiekem zit alles toch weer heel goed in elkaar, want de band speelt de weide gewoon plat.

Alestorm

Dan dient zich een luxeprobleem aan. Satyricon staat recht tegenover Thy art is murder geprogrammeerd. Satyricon ken ik wel, dus ik kies in eerste instantie voor de deathcore van de Australiërs. Die spelen in het kleine Buma Rocks amfitheater podium. Omdat het amfitheater natuurlijk gewoon een vrij begaanbare trap naar beneden heeft, loop ik naar het stukje staanplaats vlak voor het podium. Wat zich vervolgens voor me afspeelt overtreft al mijn eventuele verwachtingen.. Wat een band is dit! Geweldig overtuigende brute deathcore, die fantastisch afgesteld klinkt, beukt op een zeer fanatiek hossende menigte in. Iedereen is enthousiast en de band geeft alles! Continue vliegen de crowdsurfers je om de oren en springen de stagedivers van het podium. Het is een volkomen gekkenhuis met een enorm hoog energie level van weerszijden!

Satyricon

Tekenend voor de chemie tussen band & publiek is een zoveelste fan die het podium op is geklommen en een stukje mag meegrunten, maar hele coupletten blijkt te kennen, met ook nog exact hetzelfde gruntgeluid als de zanger! Alleen de fanatiekste fans schudden dat zomaar even uit hun mouw! De zanger laat hem de microfoon dan ook langer houden en gaat zelf even rustig op een speaker zitten terwijl de interim zanger het slagveld verder aanvoert. Waanzinnig!

Het is zo’n fanatiek feest dat het een wonder is dat de apparatuur het blijft doen. Verrassend rustpuntje is opeens de Rammstein cover ‘Du Hast’ maar dan wel in een TAIM uitvoering!
Afzonderlijke nummers als ‘Holy War’, ‘Coffin Dragger’ en ‘The purest Strain of Hate’ of afsluiter ‘Reign in Darkness’ kunnen wel genoemd worden, maar de hele set is van begin tot eind een gelopen overwinning. Hulde! Dit is voor mij de beste band van de dag en misschien wel het beste concert van het hele weekend!

Hierna is het een complete muzikale cooling down bij Opeth op het hoofdpodium. Opeth heeft voorheen in de Fortarock tent een perfect optreden afgeleverd, met een perfecte setlist, in balans en met gortdroge humor tussendoor. De tijden zijn echter wat veranderd.

Opeth

Anno nu is Opeth meer een proggy stoner luisterband geworden, en staat men te bakken in de namiddagzon op het hoofdpodium. Men begint te laat en speelt in total vijf lange nummers, beginnend met het recentste ‘Sorceress’. Dit klinkt lekker en ook met ‘Ghost of Perdition’ is het lekker luisterend genieten. Verrassend is het oudje ‘The Drapery falls’ van “Blackwater Park” en afsluiter ‘Deliverance’.

Hierbij doet Akerfeldt de grunts maar ze lijken wat zacht te klinken. Daarbij mis ik een bepaalde overtuiging, alsof ze noodgedwongen oude nummers kozen omdat ze weer eens op een metalfestival staan. In ieder geval lijkt het introvert. Bij het stemmen tussen de nummers door, slaakte hij voorheen ook wat droge grappen, maar dat gebeurt slechts een keer op het einde ”Dit nummer duurt drie dagen, maar mensen hebben tegenwoordig niet meer zo’n lange ‘attention span’”. Oftewel: Mike is vandaag een beetje een ouwe zemelaar! Daarbij, is de set ook eerder dan de speeltijd afgelopen. Hier had dus meer in kunnen zitten.
Ik heb zelf weer volop van het muzikale vakmanschap van Opeth genoten, maar het is duidelijk dat zulke intieme, genuanceerde muziek in een tent moet, en op een groot hoofdpodium in de zon, i.p.v. onder een lichtshow, wat verloren gaat.

Meshuggah dendert ook volop door. Dit is de derde keer dat ik ze op Fortarock zie, in de tent zoals altijd en ja, ze beuken zich nog steeds ongelooflijk strak door de zwaar pulserende set heen. Het blijft bijna onmenselijk hoe machinaal drummer Thomas Haake alle polyritmes in strakke banen leidt. De band heeft weer alle licht van achter op zich gericht en deze silhouetten dreunen nog even het kraakbeen tussen je botten vandaan.

Opener ‘Clockworks’, ‘Born in Dissonance’ en later ‘Violent Sleep of Reason’ zijn de nummers van de laatste plaat die net als ‘The hurt that finds you first’ en afsluiter ‘Demiurge’ van de voorlaatste plaat “Koloss” naadloos aansluiten bij de stijlkoers die men is gaan varen sinds het success van ObZen’s “Bleed”. Dit nummer is zoals altijd een hoogtepunt in de set. De dagen van ‘Future breed Machine’ liggen helaas ver achter ons, maar deze grooves zijn uniek en imponerend. Meshuggah is zo hoogstaand, dat ze elke keer opnieuw blijft verbazen.

Voorafgaand aan de hoofdact van het weekend Nightwish, was er wat reuring in de pers vanuit frontvrouw Floor Jansen, waarin zij terecht aangaf dat deze stadionband nooit mainstream airplay krijgt, maar dat diezelfde media ondertussen wel iedereen doodgooit met eenheidsworst.

Nightwish – FortaRock 2018 – Livereviewer.com

Zonder airplay wordt de luisteraar andersoortige muziek onthouden en de artiest potentiële nieuwe fans. Dat valt de beeld- en geluidsmedia, vooral bij de staatsomroepen, zwaar te verwijten, met hun “Speciaal voor iedereen” slogan. En waar zijn de metalbands zonder vrouwen in de mainstream media? Ook klopt het dat de door NRC genoemde, prominent gebooste Eurovisie songfestival verliezers, Anouk en Ilse de Lange, weliswaar het in het minuscule Nederland leuk doen, maar bij een Nightwish vergeleken slechts dwergartiesten zijn. Terecht is dan ook dat Floor Jansen vandaag de Buma rocks! Export Award krijgt.

Fortarock wist deze Finse band met Nederlands boegbeeld wél op waarde te schatten en boekte hen terecht als hoofdact van Fortarock 2018. En Nightwish pakt groots uit. Al meteen bij het fantastisch klinkende openingsnummer ‘End of all hope’ spuwen de kannonnen al continue volop vuur, terwijl tegelijkertijd de schemering invalt.

Nightwish – FortaRock 2018 – Livereviewer.com

De keyboard-driven powermetal bestaat uit karakteristieke, licht verteerbare catchy nummers en Floor is waanzinnig goed bij stem. Ze heeft er duidelijk zin in en haar machtige stem imponeert. Je ziet hier iemand staan wiens droom een aantal jaren geleden uitkwam en zich sindsdien als een vis in het water voelt. Elke noot pakt ze met haar enorme stembereik precies zoals op de plaat, met zo’n gemak alsof ze er ook nog even drie spreekwoordelijke rondjes omheen kan rennen. Uiteraard komen ook veel populaire meezingbare videoclipnummers aan bod zoals ‘Wish I had an Angel’, ‘Amaranth’, ‘I want my Tears back’ en ‘Nemo’. En over video gesproken, de projecties zijn zo groot als de complete podiummuur. Dit maakt dat regelmatig alleen het drumstel dat halverwege op de riser staat, nog vaag te zien is, terwijl de rest baadt in natuurprojecties en allerlei sprookjesachtige, melodramatische symboliek. En er is vuur, heel veel vuur!

Nightwish – FortaRock 2018 – Livereviewer.com

Afgesloten wordt met het filmisch dramatische ‘Ghost love Score’ waarbij de mooie wisselwerking tussen Floor & koor (gesampled) zeer fijnbesnaard de gemoederen raakt. Wederom een uitstekend optreden, met de aankondiging voor meer in Ziggodome in november.

Samengevat mogen we blij zijn dat na de afgelasting van vorig jaar, Fortarock weer succesvol blijkt.
Wel vond ik dat er veel (8) al eerder geboekte bands stonden, maar misschien is dat wel het euvel van de vaste bezoeker. Want, er werd met de headliners overduidelijk ook een brug geslagen tussen metal voor oud publiek als met de nieuwe lichting metal voor het jongere publiek. Een slimme zet.

Verder vond ik de organisatie zeer goed. Het terrein was overzichtelijk ingedeeld. De Buma Rocks! (amfi)theatre stage had een toffe ambiance met louter geweldige optredens. De geluidstoren voor de mainstage was grotendeels transparant voor beter zicht. Afgezien van bij Tyr was verder overal het geluid zeer goed. Ook zeer tof van Metalfan was dat zij de signeersessies voor de fans verzorgden, waar, getuige de lange rijen, heel veel mensen blij mee zijn gemaakt.

Verder was de wachttijd voor de bar nooit langer dan een halve minuut. Nooit hoefde ik te wachten voor een toiletbezoek. Er was een ruime keus aan verschillend eten en ook wat bieren, waaronder het exclusieve Fortarockbier ‘Hopshredder’, wat prima smaakte. Het publiek was werkelijk óveral euforisch, zong enthousiast veel teksten mee, reageerde massaal uitbundig en was heel beweeglijk. Iedereen was verder relaxed en gemoedelijk. Kortom, de sfeer was fantastisch! Een geslaagde comeback. Op naar Fortarock 2019.

Tekst: Maurice Egbers
Foto’s: Ronald van de Baan

Related posts

LIVE REPORT: Y&T @ METROPOOL HENGELO

livereviewer

Alcatraz Metalfestival – dag 2

livereviewer

Live report : Kamelot / Serenity / Aeverium – Hedon Zwolle, 24-04-2016

LiveReviewer
UA-17622028-3