Live report: Into The Arena – Guilleminlaan Geraardsbergen – 25/26-06-2021

Live report: Into The Arena – Guilleminlaan Geraardsbergen – 25/26-06-2021.

Na bijna anderhalf jaar van verplicht thuis blijven kon ik weer het fototoestel uit de tas halen om een concert via beeldjes vast te leggen. Op weg naar het terrein gingen de hemelsluizen echter open. Aangezien het een openlucht gebeuren was, kon dit de pret bederven. Maar de weergoden houden blijkbaar ook van een brokje stevige metal, want enkele kilometers van het terrein stopte de nattigheid. Ik werd vriendelijk onthaald aan de inkom en kreeg de bijgewerkte richtlijnen omtrent COVID-19 te horen.
De zomerarena is een initiatief van het stadsbestuur en er konden evenementen plaatsvinden indien aan de huidige eisen voldaan werd. Het was een zittend gebeuren en elke bubbel had zijn plaatsje. Drank werd op vraag tot bij jou gebracht.

25 juni

Iets voor 20:00 verscheen het voor mij onbekende Waves Of Decay op het mooi opgebouwde podium. Volgens hun bio brengen ze een energieke mix van heavy / thrash / death en industrial metal. Hun debuut EP verscheen in 2017 en kreeg goede reviews van verschillende media. Bij mij vielen vooral de strakke riffs van Arun en nieuwkomer Mark, de uiterst beweeglijke bassist Marco en de veelzijdigheid van zanger Stijn op en we mogen ook de krachtige drums van Ben niet vergeten. De nummers worden goed onthaald en er werd geput uit het debuut en de onlangs verschenen tweede EP ‘Burn Your Angel Wings’. Alhoewel hun muziek buiten mijn (eerder nauw) interesse gebied van de metal ligt, kon de afsluiter ‘The Hurricane’ me enorm bekoren door het melodieuze karakter van het nummer. Een meer dan geslaagde start van dit tweedaags festival dat volledig werd gevuld met Belgische bands.

Afsluiter van de eerste dag Warckon bracht in het verleden twee albums uit waarbij het debuut ‘The Madman’s Lullaby’ tien jaar geleden het levenslicht zag. Drie jaar later volgde ‘High Treason’. Beide albums kregen lovende kritieken en met schaamrood op de wangen moet ik toegeven dat ik band nog niet aan het werk had gezien. De aankondiger van de bands op dit festival was blijkbaar zodanig onder de indruk dat de vrouwen van beide gitaristen zwanger waren dat hij de band als Warlock aankondigde! Met ‘(My Very Own) Moriarty’ maakte de band meteen duidelijk waar ze voor staan. Technisch hoogstaande thrash met retestrakke riffs, dreunende drums en staccato zang maken het mooie weer hier. De zang van Wouter heeft een gemene ondertoon en doet meermaals aan hun idool Dave Mustaine denken. Wouter kan zo doorgaan als de Belgische Mustaine, want tijdens de solo’s hangen zijn krullende haren ook voor het gezicht. Maar Wouter bezit ook de nodige dosis humor! Hij wierp zomaar een stukje van Willy Somers hit ‘Laat de zon in je hart’ galmen over de arena en het publiek deed met brede glimlach mee.

We kregen verder een uitgebalanceerde mix van hun twee albums over ons heen met hier en daar een snippet van hun idolen. Zo kwamen Metallica’s ‘Battery’ en Testament’s ‘Into The Pit’ voorbij. Naast Wouter (die nog een tweede leven leidt als gitarist bij de melodieuze rockband WildHeart) liet Jonas ook geregeld zijn technisch hoogstaand en precies gitaarspel zien. We werden meegesleurd in hun thrash avontuur (denk aan ‘acting like a maniac – Whiplash’ van Metallica) en iedereen genoot met volle teugen van hun geluidsmuur. Met ‘Demon’ werd er zelfs een nieuw nummer richting zittend publiek gegooid en die werd prompt goedgekeurd. Naar het einde van de set kregen we nog twee delen van Metallica’s ‘Creeping Death’ en een medley van jawel Megadeth te horen. Maar hun eindpleidooi moest noodgedwongen iets vroeger gestopt worden door de verplicht opgelegde einde ‘lawaai’ stop van 23:00 uur. Maar dit kon de pret niet deren en de aanwezigen verlieten rustig en zonder morren het terrein, duidelijk tevreden van een live potje metal na al die tijd.

26 juni

De tweede dag had reeds zijn aanvang om 16:00 en deze keer overspoelde een stralende zon het terrein. Als opwarmer voor de tweede dag besteeg de rockcoverband Albino Zebra het podium. Ze zouden rocknummers brengen met een metaltwist. Meteen viel op dat er zowel een zanger (Gunther) als zangeres (Anne-Sophie) aan boord was. We kregen inderdaad bekende nummers zoals Anouk’s ‘Nobody’s Wife’ met Anne-Sophie in topvorm en Heart’s ‘Barracuda’ in een aangepaste versie te horen. De nummers werden inderdaad gebracht met een metalen randje. Vooral ‘The Look’ van Roxette kon me bekoren en ook Michael Jackson’s ‘Beat It’ verraste in positieve zin. Het van Motorhëad afkomstige ‘Damage Case’ vond ik persoonlijk minder geslaagd, maar Lemmy valt dan ook onder de noemer: een fenomeen. Beide gitaristen Gregory en Alfredo zorgden geregeld voor een licht metalen injectie en bassist Jouri voegde met zijn poses wat attitude toe. Als afsluiter werd geopteerd voor de Judas Priest klassieker ‘Breaking The Law’. Dit werd dan ook goed onthaald en hier en daar luidkeels meegezongen.

Daarna was het de beurt aan Cult Of Scarecrow. Een band die kan aanzien worden als een reïncarnatie van Die Sinner. Maar ze maakten een verschuiving van industrial naar doom-metal en voegden toetsen toe. Vanaf de opener ‘Doorkicker’ namen die kerels me bij mijn nekvel en ik bleef vol bewondering geboeid kijken en luisteren. In 2018 brachten ze de EP ‘Cult Of Scarecrow’ uit en dit was ook het uitgelezen moment om hun kersvers album ‘Tales Of The Sacrosant’ te promoten. Vooral de inbreng van toetsenist Robbie kan ik als AOR-fan meer dan waarderen en het algehele geluid is doommetal met een eigen twist. Maar de kers op de taart is volgens mij toch zanger Filip. Niet alleen zijn uiterlijk (een haardos bestaande uit meterlange dreadlocks opgesmukt met grijze tinten), maar ook zijn podiumpresentatie en vooral zijn charismatische en betoverende zang zorgden ervoor dat ik meegezogen werd in hun muzikale roller-coaster. Zo was nieuwe single ‘Sacrosant Man’ een ooropener voor mij en met het snellere ‘Robotised’ werd mijn nieuwsgierigheid nog meer aangewakkerd. Je zag ook dat de bandleden zelf plezier hadden en het deugd deed om eindelijk nog eens ongeremd te kunnen spelen op een podium in een mooie setting. De nadruk lag dus vooral op het nieuwe album maar hun EP kwam met twee nummers ook goed aan bod. Een band om in de gaten te houden en die ik zonder meer als DE verrassing van het festival kan bombarderen.

We maakten een hele ommezwaai qua genre met het jonge geweld van WildHeart. Deze kerels richten de band op door hun gemeenschappelijke liefde voor melodische rock uit de jaren 80 en brachten tot op heden twee albums uit, die bedolven werden onder mooie reviews. Ook is de band min of meer de drijvende kracht achter het festival Wildfest dat tot 2019 jaarlijks doorgaat (en ze nemen in 2022 opnieuw de draad op). Deze guitige bende ziet er ook uit alsof ze uit de jaren 80 komen, wat hun geloofwaardigheid alleen maar ten goede komt. Met hun tweede nummer ‘Tonight We Rock’ kwamen ze volledig op dreef en het publiek lustte er pap van. Zowel Juice als Fox lieten om beurt melodieuze solo’s horen en de ritmesectie bestaande uit Stevie Dee en Thunderberck zorgde voor een solide basis. Farty ontpopte zich als de ideale frontman en deed me geregeld denken aan Ted Poley. Het feestje barstte echt los met het licht commercieel getinte ‘One Ticket To Paradise’ en kreeg een vervolg met het ondeugende ‘Stone Cold Fox’. Naar het einde van de set toe kwamen meer nummers van het debuut aan bod zoals hun allereerste nummer ‘Lovehunter’, het superaanstekelijke ‘Never Let Go’ en hun lijflied ‘Wildheart’. Als bisnummer kregen we een wervelende versie van Whitesnake’s ‘Still Of The Night’, met een ontketende Farty in de hoofdrol. WildHeart was zonder enige twijfel de sfeermaker van dit festival en konden op een uitbundig reagerend publiek rekenen. De band klinkt live een pak harder, strakker en eigenlijk ook beter dan op plaat.

Als afsluiter van dit puik georganiseerd festival stond de Belgisch-Nederlandse tributeband Letz Zeppelin geprogrammeerd. Het concert kende een moeilijke start doordat na de aankondiging het enkele minuten stil bleef op het podium en toen de band eenmaal begon wou het publiek niet direct mee. Zanger Michael Devlin was op zijn minst een opvallende persoon te noemen. De boomlange kerel, met weelderig uitgedoste haarbos, liet nochtans de zelfverzekerdheid en lichte arrogantie van een jonge Robert Plant horen en zien. Het gebrek aan optredens de afgelopen maanden was mogelijk ook een spelbreker hier, maar geleidelijk aan werd de set beter en kwam er reactie terug van het publiek. Het moet gezegd dat hier enkel klasse muzikanten op het podium stonden. Gitarist Berre liet naast zijn technisch perfect gitaarspel geregeld de zo typerende moves van Jimmy Page zien. En het ‘jonkie’ van de band Levi was zowel op de basgitaar als op de toetsen een topper. Natuurlijk kan de inbreng van drummer Bruno niet onvermeld blijven. Met nummers zoals ‘Immigrant Song’, ‘Heartbreaker’ en ‘Black Dog’ won men het publiek voor zich. Emotionele versies van ’Kashmir’ en hun handelsmerk ‘Stairway To Heaven’ zorgden voor een goede sfeer in de arena. In de finale met de beide toppers ‘Dazed & Confused’ en het onverwoestbare ‘Whole Lotta Love’ brachten ze dit festival tot een schitterende finale.

Tot slot wil ik de organisatoren Red Mansion of Insanity, Boogiewoogie Concerts & HVD een dikke pluim geven voor de organisatie van dit gebeuren. Het was allemaal tot in de puntjes opgebouwd en georganiseerd. Alles verliep vlekkeloos en iedereen kon met in acht houding van de huidige COVID-19 regels genieten van live-muziek. Iets wat we al zo lang moeten missen hebben. Dit was een eenmalig gebeuren omdat er voor de tweede keer op rij geen Graspop festival plaatsvond en dit toch enig soelaas kon bieden.

‘Keep on rockin’ in the free world’

Tekst: Rik Bauters

Related posts

Live report: Alcatraz Metal Festival ( Dag 1) – De Lange Munte Kortrijk, 11-08-2017

livereviewer

Alcatraz Hard Rock & Metal Festival Dag 1 – Kortrijk, 08-08-2015

LiveReviewer

Live report: Omnium Gatherum / In Mourning – Baroeg Rotterdam, 18-10-2019

LiveReviewer
UA-17622028-3