Live report: MaYaN – Tivoli de Helling, 22-09-2018

Live report: MaYaN – Tivoli de Helling, 22-09-2018.

Om hun net uitgebrachte album ‘Dhyana’ te ondersteunen, had MaYaN een paar live optredens geboekt in Tivoli de Helling, op de releasedatum en de dag erna. Ter ondersteuning waren twee bands als voorprogramma uitgekozen die beide reeds met Mark Jansen hadden samengewerkt, Carthagods uit Tunesië en Elyose uit Frankrijk.

Carthagods mocht de avond openen en wist vanaf de eerst tonen te overtuigen. De muziek die de band maakt is een mix van allerlei jaren tachtig genres en invloeden met wat moderne elementen toegevoegd, voornamelijk in de drumpartijen. De zanger zingt in de stijl van Dio en (voornamelijk) Jeff Scott Soto en is zeer overtuigend. De stijl van de muziek is een combinatie van traditional doom, US power metal en wat vroege thrash metal. Op het studiomateriaal van de band hebben zowel de riffs als de (shred) leadpartijen een belangrijke rol, wat live lastig is als je maar één gitarist in de band hebt. Carthagods heeft dit live opgelost door Timo Somers van Delain te vragen voor de leadpartijen. Het resultaat is dat de verzorgde, vette ritmepartijen perfect worden aangevuld met super gespeelde leads en solo’s. Tussen de Tunesiërs valt een lichte, reusachtige Nederlander met een opvallende roze gitaar natuurlijk toch al op. De band heeft nog maar één album uit weten te brengen in 2015, wat lang niet altijd even makkelijk is in de Arabische wereld voor een metalband, maar gelukkig staat het album vol kwaliteitssongs.

De tweede band, Elyose is een female fronted (gothic\symphonische metal) band met industrial invloeden. Persoonlijk deed deze band me een stuk minder dan de eerste band. Dit kwam deels omdat het materiaal redelijk poppy is, maar ook omdat de zangeres een tijdje nodig had voordat ze opgewarmd was. Ze miste sowieso wat overtuiging in de zang. Het is meestal bij een female fronted band niet de bedoeling dat de shouter overtuigender overkomt dan de zangeres. Ook was de band erg bezig met hoe ze overkwamen, maar leek het allemaal erg gespeeld. Ook heb ik persoonlijk liever dat als je keyboards en elektronische elementen een belangrijk deel van je geluid zijn, deze live gespeeld worden in plaats van vooraf opgenomen zijn. De ritmesectie was echter wel degelijk aan het spelen en de band wist blijkbaar bij een gedeelte van de zaal te overtuigen. Een flink gedeelte deed namelijk enthousiast mee.

MaYaN heeft hun nieuwe album net de dag ervoor uitgebracht. Dit album, dat behoorlijk complex en vol is, wil de band in zijn geheel spelen, wat natuurlijk behoorlijk lastig kan zijn voor het publiek om in te komen. De band heeft echter een paar songs uitgebracht en de loyale fans kennen het geluid van de band natuurlijk al. Daarbij, mijn eerste aanraking met MaYaN was live op Graspop. Ik had geen enkele eerdere luisterbeurt nodig om volledig overweldigd te worden. Sindsdien heeft MaYaN niets van haar zeggingskracht en magie verloren, de band komt met een volle lading scherpte en brutaliteit uit de startblokken. Hierbij wordt de band geholpen door het feit dat het geluid goed genoeg is om de diverse instrumenten en zangers van elkaar te onderscheiden. Dit is wel zo praktisch met meerdere snaarinstrumenten, zangers, keyboard en symfonische opnames.

Over zangers gesproken, de band bouwt langzaam op naar een climax, door met een zanger te beginnen en gedurende het concert op te bouwen, tot er maar liefst zes tegelijk op het podium staan. Aangezien er ook nog een derde gitariste (Merel Bechtold, die blijkbaar andere verplichtingen had, ze speelt immers in meerdere bands) en een gastcelliste bij komen, staan er dertien muzikanten op het podium! Het is in ieder geval duidelijk dat het volledige album live heel goed werkt. Dit geldt zowel voor de rustige songs (Dhyana en Satori), die een fantastische kans voor de zangeressen zijn om nog eens te tonen hoe goed ze zijn, als de harde songs. Voor mij zijn de (licht progressieve) epics ‘The Illusory Self’ en ‘Set me Free’ de hoogtepunten van de set, maar afhankelijk van je smaak had dat iedere song kunnen zijn. Tijdens de toegift, met onder meer ‘Human Sacrifice’en ‘Bite the Bullet’ wordt nog eens duidelijk dat de band niet alleen vreselijk strak en energiek is, maar ook vreselijk veel plezier in het optreden heeft. Wat mij betreft is dit de beste Nederlandse live band van dit moment, eentje die je gezien moet hebben.

Tekst: Marcel Bergervoet
Foto’s: Jeroen Gest

Related posts

Live report: Trivium / Powertrip / Venom Prison – Patronaat Haarlem, 10-03-2018

LiveReviewer

Live report: Hammerfall / Gloryhammer / Lancer – Tivoli Vredenburg, 16-01-2017

LiveReviewer

LIVE REPORT: ZWOLSCH ZWAAR NIEUWJAAR @ HEDON/POPFRONT ZWOLLE

livereviewer
UA-17622028-3