Live- Report: MIKE TRAMP @ Bada Bing 30 mei 2013 Oostende

De vorige doortocht van Mike Tramp had ik spijtig genoeg gemist en ik wilde deze terugkeer absoluut meemaken. Op de valreep kon ik nog een kaartje reserveren en die donderdagavond voerde mijn wagen mij richting Belgische kust.

Michael Trempenau is op 14 januari 1961 geboren in Denemarken en groeide op in Vesterbro met zijn moeder en twee broers. Zijn muzikale loopbaan startte hij als zanger van een lokaal bandje. In 1978 werd hij ingelijfd bij de popband Mabel. De band deed in datzelfde jaar een gooi naar bekendheid door met “Boom, Boom” voor Denemarken deel te nemen aan het Eurovisie songfestival. Mike bereikte een tieneridool status bij dit groepje. Mabel verhuisde naar Spanje en veranderde hun naam in Studs. Na één album stak Mike de grote plas over en stampte tevergeefs Danish Lion uit de grond! Het was pas toen hij Vitto Bratta tegen het lijf liep en White Lion oprichtte dat de zaken aan het rollen gingen. Ikzelf ben grote fan van het fenomenale debuut “Fight To Survive” dat bol stond met werkelijk schitterend gitaarwerk van Vitto en de typische klankkleur van Tramp huisvestte. De opvolger “Pride” bezorgde hen het grote succes en had een lichtjes gladdere sound, maar is nog steeds een pareltje in het genre.

Tramp doet het nu solo, want een reünie van de witte leeuw is blijkbaar een utopie geworden.

Aangekomen in het gekende metalcafeetje, kon ik nog een plaatsje veroveren staande achter een brandende kandelaar. Rond de klok van 22:00 uur verscheen Mike op het toneel en maakten we ons klaar om deze trip te beleven.

Hij stak meteen van wal met het titelnummer van zijn nieuwste solo album “Cobblestone Street”. De combinatie van zijn akoestische gitaar en zijn typische stemgeluid was meteen een schot in de roos en maakte meteen duidelijk dat we verwend zouden worden. Hij vervolgde met “Cry For Freedom” van White Lion. De talrijke aanwezigen zorgen spontaan voor de nodige achtergrondzang. Er ging een geweldige sfeer in het kleine café! Mike had zijn setlist in zijn kleedkamer laten liggen en daarom week deze set wat af van de andere sets. Mike stond ook aan het roer bij Freak Of Nature en zodoende passeerden de nummers “Rescue Me” en “Need” ook de revue. Een akoestisch optreden is altijd gehuld in een intiemere sfeer en Mike weet meermaals de gevoelige snaar te raken. De eerste krokodillentranen verschenen op mijn wangen toen Mr. Tramp een geweldige versie van “Hungry” uit het tweede White Lion album “Pride” neerzette.

Sommige nummers die Mike neergepend heeft lenen zich gemakkelijk tot een akoestische bewerking, zoals het al genoemde “Hungry”. Maar ook “Tell Me”en “Little Fighter”. Maar wanneer Mike spontaan “El Salvador” aanvangt kon ik mijn enthousiasme en verbazing niet meer onder stoelen of banken steken. Het refrein van dit nummer werd ook volmondig door het publiek meegezongen. Ook werd er geregeld ondersteuning aangeboden door ritmisch handengeklap. Van het magistrale debuut kregen we nog “Road To Valhalla” en “All The Fallen Men” te horen. Een tweede plaatselijke waterval ontstond toen “Wait” aan de beurt was. Als klap op de vuurpijl werd dit gevolgd door “Lady Of The Valley”. Tussen de nummers door sprak Mike het publiek toe en beloofde na de set te blijven hangen tussen de toeschouwers. De song die niet kon ontbreken volgens Mike zelf was het gevoelige “Broken Heart” en met het toepasselijke “Farewell To You” werd een voorlopig einde aan de set gegeven. Maar de uiteindelijke finale bestond uit “More To Life Than This” uit zijn vroegere solo albums en het onvermijdelijke “When The Children Cry”. Zo kwam dit akoestische optreden van meer dan twee uur tot een schitterend einde.

Na enkele minuten stond Mike bij zijn geïmproviseerde merchandise stand om handtekeningen uit te delen en op de foto te staan met wie maar wilde. De man signeerde ook met de glimlach de eerste drie vinyls van White Lion die ik in zijn handen stopte. Met een glimlach van oor tot oor op mijn gezicht vertrok ik huiswaarts en onderweg weergalmde “Fight To Survive” en “Pride” in de wagen. Dan wel in elektrische versie, uiteraard!

Tekst en foto’s  Rik Bauters 

 

 

Related posts

Live report: Epica / Mayan / 3rd Machine – Patronaat, 21-10-2017

LiveReviewer

Alcatraz Metal Fest – 12 augustus 2012 – Brielpoort, Deinze

livereviewer

Delain @ Metropool , Hengelo

livereviewer
UA-17622028-3