Live report: Netherlands Deathfest – 013 Tilburg, 05-05-2019

Live report: Netherlands Deathfest – 013 Tilburg, 05-05-2019.

Deze keer geen uitgebreid verslag, maar een korte en snelle impressie van de afsluitende zondag van dit driedaagse festival.

We komen binnen terwijl Revenge al speelt. Deze band heb ik op een eerdere editie in de kleine zaal gezien (ik meen toen nog met Angel Corpse’ Pete Helmkamp) en nu staan ze op het hoofdpodium hun ‘kataklysmische wervelstorm black death’ te spelen. De nummers hebben kop noch staart, en komen op mij eerder over als soundscapes. De enige dynamiek komt er wanneer er bij dit trio een solo wordt gespeeld, waardoor de slagbegeleiding wegvalt. De liefhebbers van chaotische knalherrie hebben hier een goeie aan. Ikzelf geloof het allemaal wel.


Terwijl Revenge supramistisch militant alleen wit licht in de show wil, dreigt tourgenoot MGLA het bokje te worden in verband met vermeende ultra rechtse sympathieën naar aanleiding van eerdere toergenoten. Het optreden in de grote zaal gaat echter gewoon door. De band komt op en gaat spelen. Er gebeurt niets aan presentatie of interactie met het publiek, des te meer muziek. Hun melodieuze black metal klinkt vooraan als een klok. Zo goed, dat ik aanneem dat het in de hele zaal zo is. De nummers die ze spelen zijn de meerdere versies van ‘Exercises in Furtility’, ‘With Hearts Towards None’ en ‘Groza’. En daar zit ook het euvel van deze gehypete band: eerst denk je ‘te gekke versie van melodieuze, licht nostalgische black’, maar na een half uurtje viel ik bijna in slaap van de herhaling die naast de titels, ook in de muziek zit. Telkens praktisch dezelfde melodietjes, telkens dezelfde ritmes… Krijg je hier geen genoeg van, dan zit je bij deze band geramd, maar ik wil een spanningsboog in de set, geen inwisselbaarheid.



Gelukkig staat er ook een band als Severe Torture! Bikkel-BIKKELhard en vol dynamiek ramt deze topband hun te gekke nummers de kleine zaal in. De bassist heeft een onwijs bruut kletterend hakkende sound, en de nieuwe drummer mishandelt zijn drumstel kneiterhard strak, waardoor dit optreden overkomt als een pletwals. Persoonlijk ben ik erg blij met nummers als “Baptized” en “Feces for Jesus”, maar elk nummer barst uit z’n voegen van de brute energie. Naar mijn idee de hardste band van dit festival!

Maar dan volgt Vomitory op het hoofdpodium. Deze band is altijd juist ondergewaardeerd geweest en na de split + reünie eindelijk op waarde geschat. Deze band brengt niet zomaar Zweedse death metal, maar combineert dat met de agressieve drive van Morbid Angel’s “Altars of Madness”. Het gevolg is een waanzinnig agressief maar ook swingend en te gek voortstuwende death metal waar ook prima op geheadbangd kan worden. De pit is hier een van de agressiefste van het festival, waar mensen continue als kogels op elkaar invliegen. Mijn ribben hebben het geweten! “Terrorize Brutalize Sodomize”, “Chaos Fury”…De nummers zijn stuk voor stuk knallers. De gitarist links neemt wat praatjes tussendoor op zich en is zichtbaar superblij met de publieksrespons. Deze band is ontegenzeggelijk een van de hoogtepunten van het festival.



Een kapsalon later, zien we in de grote zaal Incantation hun occulte death metal spelen. Bij deze band gaat het veel meer om headbangbare oldschool ritmes en te gek gave riffs met een dissonante inslag. De band zelf speelt wild headbangend, met diepe grunt en veel tempowisselingen, van snel naar langzaam maar altijd eerie, hun vette set. “The Ibex Moon”, “Forsaken Mourning of Angelic Anguish”… alle nummers zitten op hun typische, hoge niveau. Deze band is wat mij betreft de grondlegger van de hedendaagse duistere death metal, die nu zo floreert en verdient hiervoor de credits. Deze band bestaat ondertussen ook al bijna 30 jaar dus dat werd wel tijd. Mede grondlegger Killjoy (RIP) van Necrophagia wordt ook nog terecht geëerd, zowel in woord als shirt. Hun inzet is tomeloos en we kunnen dus ‘gewoon’ weer spreken van een kwaliteitsoptreden, zoals zij dat altijd doen.



Zal Deicide nu wel of niet doorgaan en zo ja hoe? Op voorhand was Seth vd Loo onder de aanwezigen gespot, dus ook zonder Glen Benton lijkt het concert gewaarborgd. Velen hebben Deicide door de vele afzeggingen in hun bestaan, nog nooit, of slechts gedeeltelijk gezien. Voor mij is dit pas de tweede keer. Wat we krijgen is een complete ‘no nonsense’ happening. Ten eerste komt de band zelf al soundchecken. Men heeft daarvoor geen roadies mee, men heeft niet eens merch mee en er is zelfs geen backdrop!



Wanneer de grote zaal bomvol is, komen ze gewoon op tijd op, en kondigt Glen de eerste kraker “Dead by Dawn” aan. Goeie binnenkomer! De gitarist schiet meteen in de problemen en rent achter de stacks op zoek naar een vervangende gitaar. Dit duurt veel te lang. ‘The new guy’ verzucht Glen na afloop. Wanneer hij weer op het podium staat, introduceert Glen hem als ‘Chris Cornell’.

Maar dan vervolgt de band op volle oorlogssterkte het optreden, dat waanzinnig goed klinkt. Het geluid is als van een zware kettingzaag, die te gekke Florida death metal sound, met groovende, eigenlijk swingende riffs, met superstrakke deadstops erin. Drummer Asheim, de motor achter de band, drumt te gek, al vind ik sommige overgangen iets te chaotisch klinken, maar dat is wat nitpicky. De band speelt zeer overtuigend!
Glen klinkt superbruut met zijn diepe brulgrunt, al heeft hij wel een leesplankje nodig. Het optreden an sich maakt een overweldigende indruk, mede dank zij de grootse en dynamische lichtshow. De eerste helft van de set heeft veel hels rood, terwijl de tweede helft meer blauw geeft. Ook zijn ze zo slim veel klassiekers te spelen zoals “When Satan rules his World” “Once upon the Cross”, “Dead but Dreaming” en mijn persoonlijke favoriet “Sacrificial Suicide”. Van de laatste, prima plaat ‘Overtures of Blasphemy’ krijgen we “Seal the Tomb Below” en “Excommunicated”. Het eveneens latere “Homage for Satan” met als die breaks erin klinkt ook moddervet. Helaas moeten we dan een trein halen, maar zonder het afgelopen zien worden, weet ik zeker dat Deicide hier iedereen het lange wachten dubbel en dwars waard heeft gemaakt en dit festival op een grootse manier wat betreft de grote zaal heeft afgesloten.

Tekst: Maurice Egbers
Foto’s: Ronald van de Baan

Related posts

Live report: Kayak – Patronaat Haarlem, 23-11-2018

LiveReviewer

Live report: Angra / Geoff Tate’s Operation: Mindcrime / Avelion / Halcyon Way – Neushoorn Leeuwarden, 23-03-2018.

LiveReviewer

Live report: Wolfmother / Soviet Grass – Patronaat Haarlem, 19-08-2017

LiveReviewer
UA-17622028-3