Live report: Nile / Hate Eternal / Vitriol / Omophagia – P60 Amstelveen, 02-10-2019

Live report: Nile / Hate Eternal / Vitriol / Omophagia – P60 Amstelveen, 02-10-2019.

Afgelopen woensdag was het tijd voor een lekker avondje death metal in de P60. De organisatie had zijn best gedaan door maar liefst vier bands in een avond te stoppen, afgesloten door het legendarische Nile. Qua opkomst was het ook lekker druk voor een woensdagavond, zelfs de eerste band had al best wat publiek. Deze eerste band, Omophagia , bestond uit vier voortreffelijk geklede jongemannen. De lieflijke tonen van hun technische death metal, klonken, geholpen door de afstelling van de mix, verrassend melodieus. Dit is voor een groot deel de verdienste van Mischa, een aimabele ideale schoonzoon type leadgitarist. Hij weet vanaf de eerste (echte) song, ‘Nothing Social’, wat flair aan de gezonde agressie van dit ensemble toe te voegen. Deze flair begint echter bij drummer Stefan, die uiterst geconcentreerd een strak en gedetailleerd geluid in de percussie weet te leggen. Hij moet misschien nog een beetje het gesofisticeerde zelfvertrouwen van een wereldse gentleman vinden, wat de band nog ten goede kan komen, maar het ritme staat. Bassist Roger Merki geeft als een pugilist op de snaren van zijn bas extra impact aan de attaque van hun composities. Met voortreffelijke hoffelijkheid geeft de gedistingeerde heer van het koppel, Hiqui, de harmonie vorm die het geluid van de band wat ronder en voller maakt dan sommige andere death metal bands. Missen we nog de bijdrage van grunter Beni, wiens welbespraakte dictie en de voorkomende intensiteit van zijn blik en charisma de edele muziekliefhebbers in de zaal opwarmt voor de rest van de soiree. Ik vind hun muziek zeer amusant en onderhoudend en gun de heren een mooie toekomst, zeker omdat ze bij hun laatste twee etudes, ‘Evolve’ en ‘Radicalized’ laten horen dat ze met klinische precisie een avondje gedistingeerd vermaak kunnen brengen.

Bij de volgende band Vitriol is het overduidelijk wie de baas is: lead gitarist Kyle. Hij heeft niet alleen de regie over hun set, hij voert het woord en bepaalt zelfs vooraf bij de soundcheck wat er gebeurt, inclusief aanwijzingen aan zijn mede bandleden. Als de band daadwerkelijk begint, blijkt de backingtrack stuk te zijn. Dit zet Kyle er toe aan gelijk een ‘punkrock death metal’ set aan te kondigen. Hier is geen woord aan gelogen. Vitriol krijgt de prijs voor de meest rauwe, agressieve band van de avond. Dit heeft de band wel nodig het is duidelijk dat met name de drummer weliswaar zijn partijen kent, maar op zijn tenen moet lopen om ze ook daadwerkelijk goed te spelen. Desondanks spelen ze een heftige, opwindende set. Dat kan ook bijna niet anders, met sterke songs. Luister maar eens naar ‘The Parting of a Neck’ of naar ‘Pain Will Define Their Death’. Het publiek raakt dan ook goed opgezweept. Het enige wat jammer is, is dat de gitaren vooraan slecht hoorbaar zijn. Dit is een probleem dat de rest van de avond blijft, gelukkig is het snel te verhelpen door ergens anders te gaan staan. De set die ze spelen is vrij kort, maar gezien het heel hoge tempo en de intensiteit van deze mannen, moeten ze aan het eind wel helemaal leeg zijn.

De volgende act is Hate Eternal, geleid door Erik Rutan, die bekend is van het legendarische Morbid Angel. Net zoals de voorgaande band is Hate Eternal een band waarbij de muziek draait om chaotische snelheid. Wat echter gelijk live opvalt dat, in alle snelheid en diversiteit, de drummer een groove weet te stoppen. Daarnaast heeft Erik Rutan regelmatig best veel melodie en structuur in zijn solo’s zitten. Daarnaast speelt hij ook lekkere riffs. Helaas krijg ik de eerste twee songs helemaal niets van zijn gitaarspel mee, omdat al zijn geluid over een versterker geleid lijkt te zijn. Ook nu was ergens anders gaan staan weer een snelle oplossing. Vanaf dat moment was het puur genieten, aangezien de band echt super speelde. Op een gegeven moment werd de zessnarige gitaar verwisseld voor een zevensnarige en vanaf dat moment klonk Hate Eternal nog bruter. Hoewel de hele set goed klinkt, vond ik de songs van het nieuwste album, “Upon Desolate Sands”, erg goed. Dat komt misschien omdat de drumgroove als de solo’s in die songs live erg goed blijken te werken. Helaas is Hate Eternal zo bruut dat de versterker het niet aan kan, zodat de set vervroegd afgekapt moet worden. Desondanks is het voor mij de band van de avond.

Nile is een band vol oudgedienden van wie je mag verwachten dat ze een strakke set neer kunnen zetten. Dat is vanaf de allereerste noot ook precies wat ze doen. Ze zijn misschien niet zo intens als de jonkies van Vitriol, maar een carrière vol ijzersterke songs, bandleden vol zelfvertrouwen en uiteraard goed spel zorgt voor een goede set. Wat ik zelf erg leuk aan Nile vind is dat ze de grunts redelijk eerlijk verdelen over maar liefst drie heel goede grunters en dan zijn de grunts van Karl Sanders ook nog eens heel laag. Voeg daarbij de diepe, ronde bastonen van Brad Parris, de ontzettend gevarieerde drums van George Kollias, de complexe riffs van Karl Sanders en Brian Kingland en natuurlijk de leadpartijen van Karl, waar de Egyptische invloed regelmatig duidelijk terug komt, en het is duidelijk dat deze band niet tegen kan vallen. Wat voor het publiek nog leuker is, zijn de drie songs van het nog onuitgebrachte album “Vile Nilotic Rites” die in de set gestopt zijn. Het zijn leuke songs met een bepaalde onheilspellende smerigheid die goed werkt en je benieuwd maakt naar het nieuwe album. Ondertussen is er niets mis met de oude klassiekers, die net zo goed worden beloond met een enthousiast publiek en een moshpit. Helaas heeft de band de avond moeten delen met drie andere bands, waardoor de set wat kort is voor een leadact, maar de andere bands had ik ook wat meer tijd gegund. Nog een keer wordt met ‘Black Seeds of Vengeance’ de vloek van de duistere Egyptische machten over ons afgeroepen, om iedereen vervolgens naar huis te sturen. Een lekker avondje death metal met een behoorlijk geluid.

Tekst : Marcel Bergervoet
Foto’s: Jeroen Gest

Related posts

Review: Disabuse – Death Machines – Raw Skull Recordz – Release: 30-10-2017

LiveReviewer

Majesty – Generation Steel – Noise Art Records – Release: March 3rd, 2015

livereviewer

Temple of Baal – Mysterium – Agonia Records – Release: Out Now

livereviewer
UA-17622028-3