Live report: Persefone / Poem – Podium Duycker Hoofddorp, 18-04-2017

Facebooktwittergoogle_plusredditpinterestlinkedinmail

Live report: Persefone / Poem – Podium Duycker Hoofddorp, 18-04-2017.

Op 17 april speelden Poem en Persefone in ‘De Duycker’, die ik voller had verwacht. Het valt me vaker op dat deze zaal veel minder publiek trekt dan de status van de bands rechtvaardigt. De naamsbekendheid van ‘De Duycker’ zou moeten verbeteren, het is namelijk een prachtige zaal.

De band Poem uit Griekenland is de opener van de avond. De band heeft een geluid gebaseerd op moderne commerciële rock\metal, maar is desondanks progressief. De zanger heeft een helder stemgeluid, maar kan ook rauw zijn en varieert van nineties rock zang tot Soen-achtige zanglijnen. De band werkt zich letterlijk in het zweet en zet een leuke setlist neer. Hoogtepunten zijn ‘Bound Insanity’, dat duidelijk door Soen is geïnspireerd, evenals ‘Passive Observer’, een song met epische kwaliteit en wederom wat Soen invloed. Nu lijkt het alsof de band heel erg op Soen lijkt, maar dit zijn de enige songs met deze invloed. Verder vond ik ook ‘Remission of Breath’ een hoogtepunt, maar de hele setlist was goed. De band overtuigt, met name door de hard werkende zanger en de goede drummer.

De hoofdact Persefone staat live op twee poten. Ten eerste is er de indrukwekkende technische kunde van de band. De andere kant is de intensiteit die met name door de zanger Mark Martins Pia wordt gebracht, maar die ook invloed heeft op de andere leden van de band. De setlist bestaat deze avond, naast materiaal van het nieuwe album “Aathma”, uit materiaal van “Spiritual Migration” en van “Shin-Ken”. Persefone begint sfeer op te bouwen met het duidelijke intro nummer ‘One of Many’. Na deze intro gooit de band de zweep erover met de song ‘Prison Skin’. De band speelt strak en de zanger werkt zich uit de naad en legt veel contact met het publiek. In de rustiger stukken neemt de toetsenist Miguel Espinoza de zang over, wat de song dynamischer maakt. Het valt ook op hoe goed gitarist Carlos Lozano Quintanilla is. De verdere set blijft de band strak en intens.

Naast ‘Prison Skin’ vind ik dat de band vooral ‘The Endless Path’, ‘Spiritual Migration’ en ‘Mind as Universe’ heel goed brengt, al zijn het natuurlijk van zichzelf al heel goede nummers. Ik weet niet echt wat ik van de live vertolking van ‘Living Waves’ moet vinden, vanwege de ingeblikte Paul Masvidal, die er aan toegevoegd is. Ik snap dat je als band terecht trots bent op de song en blij bent met de bijdrage van een bekende naam in het genre, maar bewaar het nummer voor als hij mee kan doen. Vooraf opgenomen instrumenten toevoegen wordt tegenwoordig veel gedaan, maar zang staat wat mij betreft daarvoor te veel op de voorgrond. Al met al is het een geweldige avond, met op het eind nog een moshpit, ondanks de half lege zaal. Deze was op gang geholpen door de zanger, die daarvoor het publiek in gesprongen was.

Tekst : Marcel Bergervoet
Foto’s: Jeroen Gest