Live report: Pestilence / Rebaelliun / Seita – Patronaat, 26-01-2018

Live report: Pestilence / Rebaelliun / Seita – Patronaat Haarlem, 26-01-2018.

Na een aantal jaren ontbonden te zijn heeft Pestilence met een nieuwe line-up een album opgenomen. Hoewel dat nieuwe album nog niet uit is, zijn ze al wel alvast begonnen weer te toeren met ouder werk. De supports vanavond zijn het lokale Seita en de Braziliaanse band Rebaelliun.

Seita heeft een set van voornamelijk midtempo death metal songs met heavy metal drums (Hiermee bedoel ik dat er vrij weinig blastbeats of dubbele basdrums gebruikt worden). Daarnaast zijn ook de solo’s nogal geïnspireerd door de ‘klassieke’ heavy metal’. De zang bestaat uit midrange grunts en veel shrieks. Er zitten wel snelle stukken en blastbeats in de muziek, zoals in het eerste nummer ‘Cowards to the Lions’. Helaas zijn dat juist de gedeeltes waar de band minder uit de verf komt. Daarentegen hebben de midtempo songs zonder blastbeats, zoals ‘Merchants of Death’ groove en ruimte voor expressie van de gitaren. Een leuk optreden, maar wat mij betreft had het leuker geweest als Seita zich op zijn kracht had gericht.

De tweede band, Rebaelliun, grijpt je bij je strot en sleurt je mee met hun voortdenderende songs. Vooral de gitarist, Fabiano Penna, is ontzettend snel. Hetzelfde geldt voor de door dubbele basdrums gedomineerde drumpartijen. Helaas is de afstelling van het geluid niet goed. Daardoor zijn het ritme en de energie van de muziek weliswaar duidelijk, maar de riffs zijn slecht van elkaar te onderscheiden. Desondanks valt de band goed bij het publiek. Persoonlijk had ik echter graag de riffs kunnen onderscheiden. Op de albums zijn juist de melodieuze riffs en de snelle maar scherp gespeelde solo’s heel bepalend. De band weet het ook en is redelijk geïrriteerd door de mix. Desondanks zetten ze professioneel hun set neer.

Bij het hoofdprogramma, Pestilence, zijn de geluidsproblemen gelukkig opgelost. Het zou jammer zijn als juist de vele memorabele riffs van deze band door de afstelling zouden zijn verpest. De band, op frontman Mameli na volledig nieuw, heeft een set gefocust op de klassieke eerste vier albums. Hoewel ze naar eigen zeggen zenuwachtig zijn, na een paar jaar opgebroken te zijn, spelen ze hun set strak en gefocust. De band gaat chronologisch door hun eerste vier albums heen, waardoor je hun ontwikkeling goed kunt horen.

Van het eerste album komt recht toe recht aan, op thrash metal riffs gebaseerde death metal, zoals het bekende ‘Commandments’. Het is duidelijk dat de thrash invloeden steeds minder worden en de band naar technical death metal beweegt om te eindigen met een paar nummers van ‘Spheres’ die duidelijk progressieve death metal met jazz invloed zijn. Het publiek maakt het duidelijk niet uit, alle songs staan bol van de energie en de mosh pit gaat dan ook helemaal los. Ondanks een paar schoonheidsfoutjes in de solo’s zet Pestilence een geweldige set neer. Het enige dat jammer is, is dat de band na het laatste nummer plots verdwenen is, het publiek in verwarring achterlatend. Je moet echter wat te verbeteren over houden.

Tekst: Marcel Bergervoet
Foto’s: Jeroen Gest