Live report: Pitfest 2018 – Resort Drenthe Erica 27 en 28 april 2018.

Pitfest 2018, 27 en 28 april in Erica

Pitfest werd dit jaar voor de derde maal gehouden. Was het de voorgaande jaren een indoorfestival bij café De Spot in Erica, dit jaar is gekozen voor een open air festival in het golfresort, net buiten Erica. En helemaal open air was het ook niet, alle optredens werden in twee tenten gehouden. Dus als het regende kon je nog gewoon droog naar de bands kijken. Het heeft het weekend niet geregend, maar toch. Twee dagen lang metal, hardcore, punk en alles dat daar tussen ligt.

Pitfest had dit jaar een mooie actie want Ericanen mochten gratis naar binnen. Vrijdag zag ik dan ook meerdere toeschouwers die ik in eerste instantie niet op een metal festival zou verwachten. Ik ben een praatje gaan maken en kwam er achter dat het buurtbewoners van het festival waren en met eigen ogen wilden zien wat er zich allemaal afspeelde. Ze keken hun ogen uit, maar genoten zichtbaar van het gebodene. De muziek vonden ze niks, maar de gemoedelijkheid waarmee alles ging, de vriendelijkheid van iedereen, dat viel ze op en ze hadden de dag van hun leven! Als dat geen mooi compliment is voor de organisatie en voor de metalhead/punkers in het algemeen, dan weet ik het ook niet meer.

Ik was beide dagen aanwezig en één ding viel me direct op. Op dag 1 lag het zwaartepunt richting hardcore en punk en op dag 2 was het meer metal. Dit zag je niet alleen aan het feit dat het haar op dag 2 gemiddeld wat langer was dan op dag 1, maar wat enorm opviel was de hoeveelheid zooi. Op dag 1 was het gras extreem strak en groen, chapeau voor de veldverzorger. Nog nooit heb ik een festivalterrein gezien met zo’n mooie grasmat. Op dag 2 echter, was de mooie grasmat volledig bezaaid met lege plastic bekers. Dit is dus het verschil tussen hardcore/punk publiek en metal publiek, denk ik. Tevens werd de vega foodstand op vrijdag vaker bezocht dan op zaterdag, tenminste dat gevoel had ik.

Livereviewer was er bij. Onze “Big Chief” Ronald maakte op zaterdag de foto’s en ondergetekende schreef zich de blaren op de vingers om er een mooi verhaal van te maken. Enige kanttekening: ik kon niet het hele Pitfest aanwezig zijn. Op dag twee kwam ik halverwege de set van Just Before Dawn het festivalterrein op.

Na al dit geneuzel is het nu eens tijd om het over de muziek te gaan hebben, daarvoor lezen jullie dit stukje waarschijnlijk ook.

Dag 1, vrijdag 27 april 2018

Mass Worship had de taak het festival te openen. En dat deden ze met verve! De zesmansformatie uit Zweden wist een mooie ‘Wall of Sound’ te creëren. Dat wil natuurlijk ook wel met drie gitaristen. De moddervette hardcore/metalcore sloeg ons om de oren. De bas stond wel akelig hard, maar daar hadden meer bands wel last van. Na een klein half uur was de koek op, dat was wel ietwat kort.

Hierna was het de beurt aan Crade 2 uit Engeland, de jongste band van Pitfest want ze zijn opgericht in 2013. Een driemansformatie die, vooral vergeleken met Mass Worship, een iel gitaargeluid had. Maar ja, zij moesten het dan ook met twee gitaristen minder doen. Ik kom niet uit de hardcore/punk hoek dus erg diep er op ingaan lukt mij niet, maar het deed mij een beetje denken aan Die Toten Hosen en Tankard. Leuke band! Vervolgens kwam het Duitse Implore ten tonele. De vette death metal/grindcore/crustcore sloeg in als een bom. De eerste moshpit was een feit! Er werd volop gecrowdsurfd en de tent was nokkie vol! Ik kan me vergissen maar volgens mij stond het HM2 pedaal op maximaal bij deze band. Wauw, wat een lekkere bak herrie!

Daarna snel door naar Chain Reaction uit België. Het is een relatief jonge band, maar ondanks dat ik dus geen benul van hardcore/punk heb, dacht ik dat ze ergens uit de jaren tachtig, begin jaren negentig kwamen, zo klinken ze in ieder geval wel. De tent zat stampensvol, men had een vette sound en met invloeden van Madball en Ignite was een feestje zo gebouwd. Daarna was het de beurt aan I Against I uit Nederland. In september komt er een nieuw album uit en hiervan werd ons ook iets voorgeschoteld. Ze waren met z’n drieën en zaten een beetje in de hoek van De Heideroosjes qua sound. Vermakelijk optreden!

Daarna eens even Bishops Green checken. In het programmaboekje stond wel vermeld dat Broken Teeth optrad, maar ze gaven aan het eind aan dat men uit Canada kwam en na de boel te hebben uitgezocht via YouTube kwam ik erachter dat het inderdaad om Bishops Green ging. Ik ken deze band dus volledig niet! Maar……dit was wel één van de beste optredens van de dag, zo hey! Echte old skool hardcore, beetje boel Oi invloeden. Er werd een heuse pogo pit gebouwd, geen moshpit, dit was veel gemoedelijker. Later werd het meer een moshpit, maar ook deze was goed, lekker old skool. Geen gezwaai met armpjes en karatetrappen en dergelijke. Er stond zelfs een vader met een dochter van een jaar of zeven op z’n schouders. Het meisje zat te headbangen alsof het haar lust en haar leven was, geweldig! Bishops Green was één van de toppers van Pitfest 2018.

Daarna mocht Evil Invaders uit België aantreden. In een bomvolle tent bracht Evil Invaders hun Euro-thrash ten gehore. Er werd volop gestagedived en gecrowdsurfd. Er hingen zelfs mensen aan de tentpalen te zwaaien. Wat een gekkenhuis en een geweldige show! Broken Teeth was daarna, heftige hardcore uit Engeland. Dit was van hakken en zagen, agressieve ragherrie. Ik ben hier niet heel lang blijven staan, mede omdat hier wel van die karatemoshpits werden gehouden en dan haak ik meestal af. Ik snap dat men hun agressie en energie kwijt moet, maar om dan een soort van Josti-dansfestijn te beginnen, dat snap ik dan weer niet. Maar ieder z’n meug, de muziek was er niet minder om.

Rotten Sound braakte even later hun HM2 grindcore over ons uit. Na een intro dat bestond uit distortion en ruis, barstte het geweld los. De zanger vatte de gedachte van Pitfest even later goed samen: “This is a real Pitfest, with this moshpit going on”. En gelijk had hij, de tent was goed gevuld en er werd heftig gemosht. Het geluid was ook erg goed. Ik heb Rotten Sound meerdere malen gezien en normaliter was het de perfecte band om even wat te gaan drinken of eten, maar ditmaal ben ik blijven staan. Ze hebben volgens mij nog niet eerder zo goed geklonken.

Daarna brak Knuckledust de boel af, letterlijk. Wat een chaos daar in de tent. De microfoons werden gesloopt, de zanger kukelde in het publiek, ik zag een circlepit, diverse moshpits, er werd als een malle gestagedived, men vloog alle kanten op! Het stagediven ging ook eventjes mis nadat iemand dook en iedereen toekeek. Even later kon de beste man weer verder waarmee hij gebleven was. Dit was echt een vette show, NY-Style hardcore. Maar ook hier merkte je dat het eigenlijk toch lieve mensen zijn. De zanger hield een mobieltje in de lucht en vroeg wie deze verloren was. Nadat de rechtmatige eigenaar de telefoon ophaalde ging het feest weer verder.

Zeke mocht het stokje overnemen. Deze Amerikaanse punkrockers kunnen er wel wat van. Tenminste, dat is mij verteld. Ik kwam niet verder dan een mix van grindcore en hardcore dat zo belachelijk hard stond, dat ik weg ben gelopen. Dit was mijn ‘Rotten Sound’ moment, even een patatje mét scoren. Zeke was een grote brei van kabaal, het publiek vond het wel gaaf, de tent zat vol en ik hoorde later van meerderen dat het een geweldige show was. Vanaf de andere kant van het terrein kon ik wel merken dat de langzamere nummers een beetje Motörhead-achtig klonken en op een gegeven moment hoorde ik het nummer ‘Shout it out loud’ voorbij komen. De patat was trouwens goed en de catering viel sowieso positief op. De prijs was niet belachelijk hoog en er was voor elk wat wils: van Angusburger tot patat, vegaburgers en thee. Er stond zelfs een speciaalbierbrouwerij z’n biertjes te tappen!

Hierna was het de beurt aan Blacklisted uit Amerika. Deze hardcore kwam vandaag niet echt goed uit de verf. De gitaren moesten continu gestemd worden waardoor er veel stiltes tussen de nummers zaten. De zang was ook slecht te horen en het geheel was een beetje rommelig. En dat terwijl dit het allerlaatste optreden van de band in Nederland was. Men is namelijk bezig met een afscheidstournee, jammer. En daarna kwam de tweede topper van de eerste dag (en tevens één van de toppers van het hele weekend) het podium op. De goremetalfreaks van Exhumed uit Amerika! Ik had ze nog niet eerder gezien en kende de muziek ook maar een beetje. Maar wat vet zeg! Ook hier stond de muziek loeihard, maar was veel beter gebalanceerd dan bij Zeke. Het duurde even voordat het publiek een pit begon te bouwen, waarschijnlijk moe van de hele dag. Op een gegeven moment kwam hun mascotte het podium op met een draaiende kettingzaag en gaf hiermee een show weg. Even later dook het heerschap, mét kettingzaag (gelukkig wel uit), het publiek in om even lekker te crowdsurfen. Opeens zag ik ook mensen stagediven van dit podium. Dat was best wel een opgave. Voor dit podium staat namelijk, in tegenstelling tot het podium in de andere tent, een hek. Men moest dus eerst ruim een meter door het luchtledige vliegen alvorens men het publiek kon bereiken. Maar dat weerhield ze niet en men vloog en masse over de hekken. Wat een show gaven de mannen van Exhumed, samen met Bishops Green mijn favorieten van dag 1!

Snel naar No Fun At All, zo ongeveer de enige hardcoreband die mij wel iets zei. Deze Zweedse veteranen gingen lekker van start. De zang was in het begin nauwelijks te horen, maar dit werd snel verholpen. Dit is lekkere recht toe, recht aan hardcore. Helaas had men wat technische problemen. Op het moment dat dit werd opgelost, gingen de drummer en een gitarist ‘In A Gadda Da Vida’ jammen. Daarna ging men weer lekker verder. Het was lekker stevig, doch dit was eigenlijk ook weer het rustpuntje van de dag.

Daarna kwam Vader het podium op…..of toch niet? De soundcheck was al klaar, No Fun At All was al klaar en het was al 23:55 geweest, de tijd waarop ze zouden moeten beginnen volgens het boekje. De Polen besloten om pas tegen 0:20 te beginnen. Waarom weet ik niet, maar 10 minuten later vond ik het wel welletjes en ben de auto gaan opzoeken. Ik ging terug naar huis om de dag erop weer terug te komen. In die tien minuten dat ik ze zag, heb ik ze nog nooit zo ongeïnspireerd bezig gezien. Het geluid was goed, de muziek was strak, maar dat was alles. Later hoorde ik dat het een mooie show was. Het zal zo zijn, maar als je je fans ruim twintig minuten laat wachten, dat vind ik zelf een beetje respectloos. Maar wie ben ik!?

Dag 2, zaterdag 28 april 2018

Zoals gezegd moest ik vrijdag terug en kon ik zaterdag pas later aanwezig zijn. Hierdoor miste ik Ugah Wugah, Black Decades, My Minds Mine, Disabuse, Dead Loyalty, Dead Head, Manu Armata, Dust Bolt, Corrupt Moral Altar en Tankard.

Ik hoorde vooral veel positieve verhalen over Dust Bolt en My Minds Mine.
Uiteraard heeft Ronald er wel de plaatjes van. Bekijk hier zijn fotoreportage!

Halverwege de set van Just Before Dawn kwam ik het terrein op en haastte me dan ook naar die tent om nog wat mee te kunnen pikken. Zo hey, wat een geweldige band. Ze waren er vrijdag ook al om mee te kunnen feesten op het festival. Toen heb ik ook al een praatje met ze gemaakt, wat een relaxte gozers zijn dit! En dan de show…..in één woord…..GEWELDIG! Ik denk dat dit mijn absolute topper van het hele Pitfest is. Er werd veel nieuw materiaal gespeeld, de sound was geweldig. De HM2 stond weer eens maximaal!

Daarna kwam de band waar velen voor kwamen….Altar……GODVERDOMME! Na een poosje afwezig te zijn mochten de jonge honden weer. Nou ja, jonge honden. De heren zijn ook een stukkie ouder geworden, maar nog steeds zo hondsbrutaal als eerder. Volgens sommigen was dit de beste show van Altar ooit en dit zou best eens kunnen kloppen. Enkele nummers die men speelde waren ‘Divorced from God’, het liefdesliedje, ‘The Throne of Fire’ en als toegift, daar deden ze niet aan dus het laatste nummer was tevens de toegift ‘Cross The Bridge of False Prophecies’. Ter gelegenheid was er een herdruk van het ‘And God Created Satan To Blame For His Mistakes’ shirt met de welbekende Youth Against Christ backprint. Velen hadden dit shirt gekocht en aangetrokken. Wel grappig want men had het shirt beter kunnen updaten tot Midlifecrisis Against Christ want bijna iedereen van de Youth…..club had z’n jeugd 20 jaar geleden al vaarwel gezegd.

Edwin Kelder wilde graag een moshpit en dan wel een old school moshpit, niet zo eentje met zwaaiende armpies en zo. Op een gegeven moment schoof er iemand in een rolstoel voorbij richting podium. En dan niet langs iedereen, maar er overheen. De persoon in kwestie was, de voor menig metalhead uit het Oosten welbekende, Ivor van Druten. Ook Edwin kende hem en zei: “Zo Ivor, zet hem hier maar neer”. Na afloop sprak ik Ivor en hij zei mij dat hij het volledige optreden voor het podium stond en na het optreden via het podium achterlangs via de backstage ingang weer terug het terrein op kon. Dat was een mooi avontuurtje. Edwin en z’n mannen hebben een geweldige show neergezet en velen hopen dat Altar nu de draad weer oppakt. Jesus Is Dead, maar Altar Is Alive!

Diagnosis? Bastards! maakt lekkere Crustcore/grindcore. Door de zang heeft het af en toe zelfs wat weg van black metal. Het lijkt wel wat op Impaled Nazarene. Het geheel klinkt goed, maar omdat iedereen bij moet komen van Altar zit de tent maar halfvol, wat jammer is want de band speelt goed.

Daarna bestormt The Lurking Fear het podium. De Zweden, met leden uit onder andere At The Gates en Bombs of Hades, rammen er een potje old school death metal/crustcore doorheen waar je U tegen zegt! Ook weer van die lekkere HM2. De drums vallen bijna van het podium, volgens Thomas komt dat omdat hij te hard drumt, tja dat doet hij soms. Er is wel veel ruimte voor het podium, de show is goed, de muziek is goed, maar het publiek vind blijkbaar iets anders. De afsluiter ‘Upon Black Winds’ is wel extreem gaaf!

The Lurking Fear

Martyrdöd is ook zo’n HM2 adept, volgens mij. De crustcore uit Zweden slaat goed aan bij het publiek. Stagediven en moshpits zijn weer aan de orde. De tent is mooi vol en de band heeft er ook zin in. De zanger/gitarist waant zich een soort Michael Jackson met z’n houterige danspasjes, prachtig!

Vervolgens een volgend hoogtepunt van Pitfest, Witchery uit Zweden. De zanger had ook bij Avatar op het podium kunnen staan of van plek kunnen wisselen met Abbath. Het visuele aspect van optreden hebben deze heren goed in de smiezen. Deze band kan behoorlijk ver gaan komen! Het publiek moest wel op gang komen, maar gaandeweg de show kwam het publiek toch wel los. Een paar hoogtepunten in de show waren het nummer ‘Nosferatu’ en de afsluiter ‘The Reaper’ waarbij de zanger het podium afging en het nummer zong in de hekken vlak voor het publiek. Een geweldige band met een geweldige show!

Victims mocht het punkhol afsluiten, deze NY-Style hardcore ging er in als koek. Ik wilde echter een goed plekje hebben voor Bloodbath en heb dus niet heel veel gehoord van het optreden. Hetgeen ik hoorde was supervet en het publiek ging ook goed tekeer.

De afsluiter van Pitfest was Bloodbath, aangekondigd door good old Nick met: “We’re Bloodbath from Stockholm……and Yorkshire”. Een waardige afsluiter. Nick was goed bij stem, maar wel een houten Klaas want echt een dynamische show gaf hij niet weg. Wat ook opviel was dat er vlak voor het optreden een Ipad met lappen tekst naast de monitor van Nick werd gezet wat erop kan duiden dat de beste man met een autocue meezingt. Het geluid overall was extreem goed. Eén van de gitaristen had het ‘Like an everflowing stream’ shirt van Dismember aan. Hijzelf heeft schijnbaar onder een everflowing stream van bloed gestaan want meneer zat er helemaal onder. Na de opener ‘Let The Stillborn Come To Me’ zegt Nick: “Are you prepared to die?……So You Die!”, waarna ‘So You Die’ ingezet wordt. Mijn favoriet ‘Anne’ wordt ook gespeeld en dan wordt het voor mij tijd om Pitfest 2018 voor de tweede keer te verlaten. Ik heb nog een klein reisje te gaan en vind het na 0:30 wel welletjes. Het was wederom een lange dag.

Tot slot kan ik zeggen dat het een zeer geslaagd festival was en dat er voor volgend jaar al twee bands bevestigd zijn, Asphyx en Wolfbrigade! Pitfest vind dan plaats op 24 en 25 mei 2019. Ik hoop dat het dan weer in het gemoedelijke Erica gehouden wordt, in het golfresort. Tot volgend jaar!

Tekst: Frank Joustra
Fotografie vrijdag: Marc van Kollenburg  ( www.loudimages.nl)
Fotografie zaterdag : Ronald van de Baan

Related posts

Report:Devious Farewell Show – Metropool Hengelo 2014

livereviewer

Live report: Wolfmother / Soviet Grass – Patronaat Haarlem, 19-08-2017

LiveReviewer

Eindhoven Metal Meeting 2017 ( Vrijdag) – Effenaar Eindhoven, 15-12-2017

livereviewer
UA-17622028-3