Live report: Progressive Alliance – De Effenaar, 04-11-2018.

Live report: Progressive Alliance – De Effenaar, 04-11-2018.

Op 4 november was in ‘De Effenaar’ het festival ‘Progressive Alliance’ geprogrammeerd. Doordat de Effenaar twee zalen heeft, kunnen de bands heel strak na elkaar geprogrammeerd worden, wat er voor zorgt dat je binnen een namiddag en avond zeven bands kunt bezoeken. Het is echter wel zo dat het geluid in Effenaars grote zaal net even beter blijkt te zijn. De eerste band, Astrosaur, is een instrumtale band met een goed geluid en lekkere loopjes. Meestal heb ik niet heel veel geduld met instrumentale bands, maar deze band is zeker de moeite waard. De muziek swingt lekker en is vermakelijk, wat kun je nog meer wensen voor de openingsact?

De tweede band, Arabrot, is een vrij bijzondere band, ik weet alleen niet of ik hun smaak van ‘bijzonder’ erg prettig vind. Om te beginnen heeft de band de kledingkast van de Amish leeggeplunderd, behalve de keyboardspeelster, die een kimono met fallussymbolen combineert met het haar van Princes Leia. De muziek is een soort alternatieve metal met keyboards. De muziek is degelijk gespeeld, op zang komt de band echter tekort. De zanger stopt veel uncleane zang in de muziek, hij is er helaas niet goed in. Deze band was volgens mij een package deal met Rosetta en The Ocean, aangezien ze met die twee bands toeren, het is echter niet echt een aanvulling op het programma.

Gelukkig staat vervolgens in de grote zaal Ne Obliviscaris. Het is gelijk duidelijk dat het geluid van de grote zaal veel beter is dan dat van de kleine. Dat is maar goed ook, aangezien een band als Ne Obliviscaris heel veel tegelijk heeft gebeuren en veel details in de muziek heeft. Zonder een goed geluid zou het niet overkomen. Met het goede geluid werd echter opnieuw duidelijk dat deze band een van de beste progressieve metal bands van dit moment is. Met een drummer die strakke snelle bassdrums en blastbeats kan aanvullen met heel veel variatie, een ritmesectie de veel meer kan dan alleen de maat en de harmonie ondersteunen, een leadgitarist die precies, snel en emotioneel kan spelen en niet te vergeten heel goede cleane zang en grunts. Dan krijg je als bonus ook nog eens de vioolpartijen. Het is allemaal echter niet zomaar gepriegel, de band heeft gewoon heel goede songs. Deze songs, vrijwel allemaal epics, komen voor deze set vooral van het laatste album (Intra Venus, Urn en Libera), de oudere songs doen er echter niet voor onder. Als je tijdens een concert op een half dozijn progressieve avonturen wil worden getrakteerd met veel emotie, dan is dit de band om te bezoeken.

Rosetta is intens bezig, maar is nogal gehinderd door slecht geluid. Vooral de zanger is nauwelijks hoorbaar. Desondanks zijn ze duidelijk blij in Europa op te kunnen treden, iets dat blijkbaar niet makkelijk te regelen was. Het publiek heeft het best aardig naar hun zin, persoonlijk heb ik hun muziek op een gegeven moment wel gehoord. Het lijkt allemaal namelijk in hetzelfde gemiddelde tempo gespeeld, zonder echte opvallende momenten. Voor degenen die er wel plezier in beleven, hebben ze nog de melding met een EP te komen. Het is in ieder geval heel duidelijk waarom The Ocean, met wie ze samen toeren, populairder is. Rosetta is degelijk, maar mist de dynamiek, muzikale momentjes die blijven hangen en de kwaliteit van de zanger.

Bij Vuur is het zoals altijd gelijk duidelijk wat een charisma Anneke van Giersbergen heeft. Het is dan ook haar band. Tegelijk is het duidelijk dat haar bandleden niet alleen professioneel en gedreven zijn, maar daadwerkelijk lol hebben in wat ze doen. Dat geldt niet alleen voor de eigen nummers van ‘Vuur’ maar ook voor de songs die van The Gathering en van Devin Townsend komen. Sinds dat de band anderhalf jaar geleden begon met optreden, zijn ze duidelijk ook gegroeid in hun optreden. Dat geldt ook voor Anneke, die steeds overtuigender zingen en gitaarspelen combineert. Het is alleen jammer dat Vuur moet beginnen met slechts een deel van het aanwezige publiek, al neemt dat gaandeweg het concert toe. Strak gespeelde progressieve metal, een van Nederlands beste zangeressen en ook nog bereid om populair materiaal van eerdere bands te spelen. Wat mij betreft een winnende combinatie.

Hoewel The Ocean in de kleine zaal is geprogrammeerd, hadden ze best in de grote zaal kunnen staan. De kleine zaal is namelijk afgeladen. De band heeft dan ook een volledig verdiende live reputatie. Concerten zijn altijd strak gespeeld, intens en sfeervol. De belichting in de zaal is spaarzaam, maar weet de juiste sfeer te treffen. The Ocean speelt een set met behoorlijk wat muziek van het nieuwste album. Ondanks dat dit album pas twee dagen uit is, wordt het net zo enthousiast ontvangen als het oudere materiaal, de band heeft duidelijk een gedreven set fans. De opener ‘Cambrian II: Eternal Recurrence‘ is natuurlijk al wat langer uit, maar is zeker een goede keuze om mee te beginnen. The Ocean pikt het enthousiasme van het publiek overduidelijk op, zodat ze zeker niet onderdoen voor Ne Obliviscaris als het gaat om de beste band van de avond. Ondanks de kwaliteit van de band is de ster van het optreden de zanger Loic, die gewoon net even dat beetje charisma toevoegt. Wat wel opvalt is dat als eenmaal de zanger van Rosetta meedoet, hij onhoorbaar is, net zoals in zijn eigen set. De volgende keer ook nog de celliste er live bij in plaats van op tape, dan is het perfect.

Ihsahn mag de avond afsluiten in de grote zaal. Eerlijk gezegd heb ik hem eerder live niet heel opwindend gevonden. Wat echter gelijk opvalt, is dat de wat rustiger songs van het laatste album de totale set verbeteren. Ik denk dat het de dynamiek verbetert, wat niet van Ihsahn zelf moet komen, aangezien zowel hij als zijn band vrij ingetogen en introvert zijn. De combinatie van zijn heel herkenbare ‘smerige’ grunts en cleane zang en daarnaast ook het feit dat de band muzikaal door diverse stijlen heen gaat, maakt het geheel interessant. Goede voorbeelden voor hoe gevarieerd de muziek was, was het feit dat bunnen een kwartier zowel een heel goed gespeelde versie van het ingetogen, clean gezongen ‘Samr’ als het onheilspellende, progressieve ‘Hiber’, mét grunts werden uitgevoerd. Daarnaast had Ihsahn ook nog regelmatig een welgemeend praatje in petto, zonder te lang door te kletsen. Het blijft live niet mijn favoriete artiest, maar met dit optreden was niets mis, en de muziek blijft heel goed. Niet iedere band deze avond was even goed, maar al met al was het een heel geslaagde avond.

Speciale dank aan Paul Verhagen van http://paulverhagen.nl/voor de foto’s!

Tekst: Marcel Bergervoet
Foto’s: Paul Verhagen

Related posts

Live-Report Stonehenge Festival 2013

livereviewer

Live report: Moonspell / Aeverium / SoulLine – Metropool Hengelo, 31-03-2016

LiveReviewer

Live report: Veneration of the dead: Ancient Rites / Varathron / Lugubre / Pestilentia / Bloodtomb – Baroeg Rotterdam, 31-03-2018

LiveReviewer
UA-17622028-3