Live report: Soen – Q-factory Amsterdam, 23-03-2019

Live report: Soen – Q-factory Amsterdam, 23-03-2019

In eerste instantie gepland in de ‘sugar factory’, was Soen voor dit concert vanwege faillissement van de genoemde zaal verkast naar Q-Factory. Deze zaal, gecombineerd met oefenruimtes, is niet heel bekend, maar lijkt bezig meer acts naar zich toe te trekken.

De openingsact, Wheel, is een overduidelijk Engelse band, al hebben ze blijkbaar ook Finse leden. In een poging wat duisterder te lijken, door allemaal in hoodies met de kap over het hoofd getrokken te beginnen, lijken ze gelijk nog Engelser. Dat doet niets af aan de kwaliteit van de muziek, prog metal met een alternative rock randje. De band is erg jong en hebben pas sinds dit jaar hun debuutalbum, Moving Backwards, uit. Desondanks is het al een band met kapsones, al vind ik dat deze kapsones geheel terecht is. Ik denk zelfs dat, als ze het niet overdrijven, ze dit verder kan helpen. In ieder genre zijn er tegenwoordig veel bands met talent, dus een beetje eigenheid heb je nodig. Mocht je de band nog niet goed kennen, luister vooral naar de song ‘Wheel’. Het laat in een keer horen wat ze kunnen en het bleek ook een overtuigende afsluiter te zijn.

Wheel

“Ghost Iris” is als metalcore band, ingeklemd tussen twee progbands, een beetje een vreemde eend in de bijt. Het publiek komt niet voor dit soort muziek en komt duidelijk niet helemaal los. Het ligt niet aan de band, die strak en intens speelt. Dat zorgt er waarschijnlijk voor dat het ook niet helemaal doodslaat. Het publiek vind het allemaal best vermakelijk, ik vermoed echter dat het juiste publiek met de band mee zou springen en ook helemaal los zou gaan in de pit. Het is wel de band die het beste wegkomt met de geluidsomstandigheden in de zaal, bij gebrek aan de subtiliteit die progmetal bands her en der in hun muziek verstopt hebben zitten. Dat wil niet zeggen dat er niets verrassends in de muziek van Ghost Iris zit, ik hoor wat Sludge en Postmetal doorklinken. De zanger zoekt ondanks de wat onderkoelde reactie uit de zaal genoeg interactie met het publiek, tussen de shouts door. Ook de rest van de band geeft behalve muzikaal ook visueel genoeg spektakel. Net zoals de openingsband is dit een jonge band, ze bestaan sinds 2012. Zij hebben echter hun presentatie en professionaliteit al dik op orde.

Ghost Iris

Sinds het nieuwe album uitgekomen is lijkt het hard vooruit te gaan met Soen. Dat is ook duidelijk bij dit concert: stijf uitverkocht, en dat zonder voorprogramma van enige bekendheid. De reden hiervoor is duidelijk: Gitarist Cody Ford. Ik wil de rest van de band niet te kort doen, Joel Ekelöf is een fantastische zanger met charisma, Martin Lopez een drummer van wereldfaam binnen de metal scene, bassist Stefan Stenberg legt de basis voor de gehele band om op de toch niet simpele songs te excelleren, en voor Lars Åhlund zegt het al genoeg dat hij gitaar, keyboard, achtergrondzang en additionele percussie voor zijn rekening neemt. Cody is gewoon het ontbrekende puzzelstukje in een briljante puzzel. Waar hij vorig jaar kersvers in de band zich nog enigszins inhield, vallen nu de lead-partijen gewoon op zoals ze voorheen nooit opvielen. Het is ook duidelijk te zien dat hij de muziek volledig beleeft. Joel heeft het ook door en noemt de huidige line-up hun beste ooit. Het enthousiasme, de professionaliteit en het talent van de band zorgt er ook voor dat ze zichzelf goed door de geluidsproblemen heen weten te loodsen. Dat zorgt er voor dat het publiek erg enthousiast is, ondanks het feit dat het geluid nergens fantastisch is en op sommige plekken in de zaal zelfs dramatisch. Midden voor, op een paar meter van het podium lukt het allemaal echter nog wel en kun je er van meegenieten hoe Joel zoals gewoonlijk relaxed en met schijnbaar gemak van af openingssong Covenant de regie pakt.

Soen

Desondanks krijgt Cody ruim baan tijdens de solo’s. Bij diverse oudere songs, zoals bijvoorbeeld Tabula Rasa, zijn ineens lead-partijen toegevoegd, die ook nog eens erg lekker en emotioneel klinken. Voor zowel de oudere als de nieuwe songs, die live heel goed klinken, geldt dat het publiek ze mee kan zingen. Na een set die goed is van begin tot eind, klinkt de toegift, met Savia, Sectarian en Lotus als een triomf.

Tekst : Marcel Bergervoet; Foto’s: Jeroen Gest

Related posts

Even een kleine pauze! plus een nieuw Crewlid.

livereviewer

BUCKCHERRY – The Best Of Release by Eleven Seven Music/Warner Music on October 28th 2013

livereviewer

Dokk’em bevestigt MaYaN, Enforcer en meer, én zoekt harde Noord-Nederlandse bands!

LiveReviewer
UA-17622028-3