Live report: Stonehenge Festival 2019 Steenwijk, 27-07-2019

Live report: Stonehenge Festival 2019 Steenwijk, 27-07-2019.

Gefeliciteerd Stonehenge, met het 25-jarig jubileum! ‘s Lands langstlopende metalfestival is niet kapot te krijgen. Steevast elk jaar uitverkocht, behoudt het z’n undergroundsfeer en blijft het vasthouden aan het eendaagsprincipe. Een organisatorische insteek waar andere festivals qua lange termijn planning wellicht wat van kunnen leren.
Ook traditioneel, is er een waslijst aan bands geboekt, dit jaar maar liefst 27, strak achter elkaar gepland, waar presentator Earik Mensinga (The Lucifer Principle) nog nét zijn altijd enthousiaste aankondigingen tussen kan prakken.

Door een aanrijding met een hond (what’s next?) is het treinverkeer urenlang gestremd en komen we uiteindelijk binnen tijdens Cirith Gorgor.
Als black metalband is het altijd lastig duisternis uitstralen op een zonnige middag, maar wat zij doen bevalt me prima. De vroege boeking geeft aan dat de glorieuze Osmose Productions status van weleer in de vergetelheid is geraakt, maar dat doet mijns inziens niets af aan de muziek. In de korte set spelen ze de nummers “Sovereign”, “Hellbound”, “Deathcult” en “Legio Luporum”, afgewisseld met de nodige intro en outro’s. De corpsepaint (a la smeerolievegen) van de band, fungeert ook als zonnebrand, de zanger geeft zich helemaal in een expressieve presentatie en de gitarist speelt smaakvolle melodieën. Vrij knap om dit in de gillende hitte, met slechts een licht briesje, over te laten komen. Nog immer een toffe band!

Sunburn, euh, Soulburn treedt aan op het westelijke podium en slaat meteen goed aan met hun midtempo eerie blackened death metal. Helaas heeft de band een opvallend snerpende boventoon in de sound vooraan, maar achteraan klinkt het gelukkig beter. De inzet is er niet minder om en wild headbangend, door de gitaristen Remco Kreft en Eric Daniels, wordt onder andere “Claws of Tribulation”gespeeld. Opvallend is dat zanger Twan (van Kaal) zich ook van cleane zang bedient, hetzij subtiel. Ietwat vreemd vind ik het toch wel om ex-drummer Bob Bagchus hierbij rustig biernippend voor het podium te zien staan i.p.v. achter de kit, maar, het publiek gaat er goed los op. Soulburn levert hiermee een prima optreden af.

Inhume maakt er vervolgens met hun dubbele zang een fanatiek grindfeestje van, ondanks het ruisende basgeluid en een totaalsound, wat me doet denken aan 8 bit geluidskwaliteit a la de jaren 90. Maar, wellicht stijgt het bier me dan even te hoog naar de hoed. Met een nummer als “Airplane Crash” en de enorm enthousiaste presentatie, in combinatie met het verpletterende blastbeatdrumwerk van huurling Michiel vd Plicht, pakt deze band het enthousiaste publiek goed in, dus ook hier kunnen we absoluut spreken van een geslaagd concert.


Skeletal Remains
is nog maar drie albums jong , maar speelt een van de diepgaandere stijluitvoeringen van de dag met hun combi van oldschool death metal en thrash. Te gekke Death (band) riffs a la die van ‘Leprosy’ krijgen we, met opener “Devouring Mortality” en onder andere “Internal Devastation”. De nieuwe drummer doet het daarbij prima.
Helaas is het geluid wat schel en zitten er lange pauzes tussen de nummers. Het lijkt op gitaarproblemen wanneer de gitarist een nieuwe omgehangen krijgt. Hierdoor verliest men telkens wat tijd en komt het concert niet op gang. Toch maken deze Mexicanen een goeie beurt met wat ze wel doen, getuige de publieksrespons en het gecrowdsurf. Met “Traumatic Existence” sluit deze prima band weer af.

Brodequin, sedert 1998 uit Knoxville, staat sinds het strikken van de Nederlander Jan van Lugtenburg op de drumkruk, weer op de brute DM kaart. De band speelt vervolgens een onmenselijk snelle set die voor mij, wel verderop staand, verzandt in een brei. Een van de nummers die ze spelen heeft de Nederlandse titel “Verdrinken”. Nou, het geluid van dit trio verzuipt hier ook royaal, hoe strak gespeeld ook. Dertien nummers later is hun half uur alweer voorbij. Dit vind ik helaas niet te vergelijken met hun te gekke optreden in de kleine 013 zaal van NDF twee jaar geleden, waar details wel goed overkwamen. Deze band hoort dus in een zaal met een zuiver geluid.

Evenals in 2016, staat Darkfall hier weer en ook nog eens weer hoog op het affiche. Waarschijnlijk als eetpauze, want anders kan ik het niet verklaren. Saaie groovy deaththrash spelen ze. Hun nummers hebben cliché titels als “Phoenix Rising” en “Ride through the Sky”. Dit is flauwe B garnituur en voor mij de saaiste band van de dag. Het publiek, of liever gezegd, het gebrek er hier aan, onderstreept dit. Het reeds vroeg bevestigde Birdflesh was mij onbekend, maar verrast in zeer positieve zin! Ontzettend enthousiaste feestgrind spelen ze en in zo’n 40 minuten jagen ze er ruim 25 nummers door. Geinige songtitels als “Flying Penis”, “Anal misery”, “Caligoulash” en het toepasselijke “Victim of the Cat” mogen even genoemd worden. Hele toffe festivalband!

Nader Sadek is van een geheel andere orde en is de muzikaal technische vreemde eend in de bijt. Op het podium staat een rijtje takkenbossen als sfeervolle aankleding. Dit artistieke eenmansproject, al jaren met huurlingen uit de metalen wereldtop, brengt een boeiende set van vrij spectaculaire death metal, die qua stijl ook behoorlijk knipoogt naar Morbid Angel. De Egyptenaar, onherkenbaar gehuld in een soort pruik van dikke worstendreads, heeft daarvoor onder andere de nieuwe God Dethroned gitarist Dave Meester ervoor ingeschakeld als ook de drummer van Pestilence.

Men gebruikt heel veel midtempo beats met snelle bassdrums eronder, wat mij in combinatie met de zware riffs en de technisch spectaculaire solo’s goed bevalt. Het goeie geluid helpt hier enorm aan mee. Zijn presentatie is ook expressief en natuurlijk gaan uiteindelijk wat takken geknakt. Misschien heb ik al een slok teveel op, maar op een gegeven moment kondigt hij een nummer aan dat klinkt als “Blah knor blah knor knor”. Zijn veelvuldig “Dankjewel” klinkt in ieder geval sympathiek. Niet iedereen begrijpt deze act en flauwe woordgrappen als ‘takkeband’ en ‘ik zie door de bomen het bos niet meer’ werden her & der herhaald. Er staat echter ook zeker flink wat publiek dat het wél op waarde kan schatten en volkomen terecht. Een gedurfde keus van de organisatie, waarvoor hulde!

Met Nembrionic uit begin jaren 90, heeft de organisatie een Nederlandse DM -primeur op het affiche. Deze recht-toe-recht-aan death metal band, zeer succesvol met rapgroep Osdorp Posse, heeft alle grote festivals letterlijk en figuurlijk zó fanatiek kapot gespeeld, dat ze door de schade er nadien niet meer welkom waren. Ze beleeft hier haar reünieoptreden. Dat heeft een erg ons-kent-ons gehalte tussen de band en de fans van weleer. De bassist doet de backups en de drummer maakt er een leuke show van met z’n drumstokkunstjes.

De zanger/gitarist kondigt de nummers gortdroog aan met ‘dit is een liefdesliedje “Strength through power” en ‘dit is een romantisch nummer: “Against God”. Andere nummers die voorbij komen zijn “Beastmachine”, “My Commitment” en de fan favorite “Bülldøzer” als afsluiter, waarbij allemaal matties op het podium komen om mee te schreeuwen. Leuke Nederlandsche folklore hier.

De helft van de band Memoriam is dan nog gestrand in Engeland, en kan dus niet spelen. Nu zijn de meningen over deze band verdeeld en maalt bijna niemand erom, dat uit het publiek en vanuit Leiden de band Graceless in allerijl dit gat opvult. En terecht zou ik zeggen, want deze band is een van de overtuigendst opkomende death metal bands in ons land. Ze passen dus perfect in het Stonehenge concept. Frontman Remco Kreft was al met Soulburn warm gespeeld en schudt hier met zijn kompanen nog even een nieuwe vette set uit de mouw, bestaande uit de nummers van de debuutplaat ‘Shadowlands’.

Nog meer Nederlands succes is er met de boeren van Altar. Sinds de oprichting van een andere ‘Altar’, is de oorspronkelijke line up als tegenreactie uit de winterslaap ontwaakt, waarvoor dus eigenlijk dank. In het verleden heeft deze line up als Altar-native de tuin van de Buze vakkundig omgeploegd en nu was Stonehenge natuurlijk weer zo attent om de band op dit jubileum neer te zetten.
De band krijgt 50 minuten toebedeeld en dat is precies genoeg om de gehele debuutklassieker ‘Youth Against Christ’ uit te voeren. Vaak spelen bands in op de nostalgiefactor, en ik ben hierin zwaar bevooroordeeld, maar ik vind dit concert monumentaal fantastisch! Met waterige oogjes van ontroering en een een uiteindelijk droge strot van het teksten mee blèren, is het ronduit genieten van “Psycho Damnation”, “Jesus is Dead!” het nijlpaardnummer “Hypocristianity”, “Divorced from God” etc. Zanger Edwin Kelder is in topvorm, door de rest van de band wordt ook geweldig gespeeld, inclusief een zeer massief klinkende gitarist.

Het publiek reageert al even euforisch met een dikke pit en veel crowdsurfers. Er zijn zelfs meerdere rolstoelcrowdsurfers tegelijk, die per stuk nóg dikker dus zwaarder zijn. De vetheid van het hele gebeuren is niet meer te peilen! Eén crowdsurfer breekt dan ook nog zijn arm. Kortom, het is een wild beestig feest! De “Throne of Fire” behoort zeker deze Altar toe! Dat er nog maar vele concerten mogen volgen!

Op podium west staat dan de Finse deathgrind band Rotten Sound. Ooit waren ze de fantastische grindy death metal band Vomiturition, maar is men full on gaan grinden en de zanger mocht ook in cultgrindband Nasum opduiken. Ook vandaag klinkt zijn strot weer te gek! Hun veelal midtempo grind, met uptempo stukken doet het zeer goed bij het publiek. Er wordt behoorlijk agressief gemoshed op dit plein. De trage grooveriffs zorgen dat de pit niet uit de klauwen loopt en houden de nummers voor mij in ieder geval catchy. Een zeer goed en succesvol optreden dus.

Extreme Noise Terror mag daarna hun naam waar maken met hun grindcrust, maar komt na Rotten sound een beetje over als mosterd na de maaltijd. Daarbij staat er maar twee man op het podium, omdat de rest van de band elders vast zit. Ze spelen nummers van hun andere band Desecration, maar het is eigenlijk een verloren zaak. Wanneer een gastzanger dan alsnog mee gaat doen voor ENT nummers, is de sfeer bij het publiek gelaten en gaat dit concert als een nachtkaars uit, samen met de ondergaande zon.

Het Belgische Aborted, komt op volle oorlogssterkte aan om iedereen weer even bij de lurven te grijpen! Terwijl de schemering verder invalt tot duisternis, komt de lichtshow en de podiumaankleding met skeletten in gifgroen fluoricerende, glazen kabinetten, steeds beter tot z’n recht. Geopend wordt er met het recentste materiaal “Terrorvision” en “Deep Red”. De nieuwe nummers worden dan telkens afgewisseld met een ouder nummer. De technische deathgrind schalt over de stenen met een massief topgeluid. Bandbaas Sven de Caluwé stuitert weer van hot naar her, terwijl hij zijn brute grunts van het podium af spuwt. De drummer haalt weer onmenselijke snelheden en de vervanger van de Nederlandse topgitarist Mendel bij de Leij, rifft er superstrak overheen. Mendel is blijkbaar wel aanwezig, want hij krijgt een nummer opgedragen.

Geen idee meer welke. 50 minuten lang speelt men alles en iedereen aan gort, met ultra agressieve, maar ook zwaar catchy groovende nummers. Afgesloten wordt met onder andere “Sanguine Verses (…of extirpation)” en “The Saw and the Carnage done” van de ‘Goremageddon’ plaat. Eigenlijk had ik liever nog wat oudere nummers gehoord (Nailed../Skullfuck..), maar het gaat er hier toch vooral om dat je je laat meevoeren in de energie die je, vol creatieve afwisseling, op je afgevuurd krijgt. Aborted kwam, zag en verpletterde. Klasse!

Black metalclown Abbath levert vervolgens een wanprestatie. Er wordt slordig gespeeld en de gitaar en drums klinken als natte sloffen. Op een gegeven moment valt het geluid ook uit en tot overmaat van ramp loopt het concert ook nog eens enorm uit. (Ik hoor later dat dat was omdat Abbath niet wou inkorten). De diva schopt ook een ventilator van het podium. Onze fotograaf Ronald weet deze gelukkig te ontwijken en clickt onverminderd door.

Van Immortal speelt ome Ab “In my Kingdom Cold” en van het ‘I’ project komt “Warriors”. Voor de rest komt alleen maar zijn inwisselbare Abbath werk, wat mijn aandacht niet kan vasthouden. Het publiek kijkt en juicht wel netjes tussen de nummers door, maar ik zie niemand fanatiek worden. Zijn eigen werk staat niet sterk genoeg op zichzelf en heeft een goeie presentatie nodig. Dat ontbreekt hier gewoon. Was zijn act eerder nog verfrissend vermakelijk in het zichzelf véél te serieus nemende black metal wereldje, nu is de balans doorgeslagen naar een slappe parodie die muzikaal door de mand valt. Een onsympathieke beurt, zal ik maar zeggen en erg lullig voor de organisatie.

Gelukkig is daar nog I Am Morbid. Ongeveer drie kwartier later dan op het speelschema, komt de ‘Morbid Angel coverband met ex-leden’ de oldschool kwaliteitsdeathmetal brengen die we o zo nodig hebben. Met nummers als “Immortal Rites”, “Visions from the Darkside”, “Maze of Torment”, “Fall from grace”,“Rapture”, “Pain Divine”en “Dominate” laten de mannen even horen hoe de briljante death metal moet klinken. De set is naar mijn gevoel véél korter dan ik zou willen en een vulnummer als “Eyes to see, ears to hear” mag van mij dan best eens vervangen worden. Keus werkelijk zat. “Where the Slime Live” is een videoclipnummer dus dat is nog begrijpelijk.
Potsierlijk is het wel, wanneer zanger David Vincent “Blessed are the Sick”aankondigt als “This is the titletrack to MY second record”. Wie denkt hij hiermee te misleiden? Azagthoth schreef de muziek en Vincent herschreef voornamelijk slechts Brownings teksten. Ja, zijn zang er op is briljant. De wrok over zijn ontslag door bandbrein Trey Azagthoth zit em blijkbaar nog hoog. Hoewel de set daadwerkelijk veel te kort blijkt, maar van mij sowieso uren mag doorgaan, speelt men wel op absoluut topniveau, met David’s zang en Tim’s drumwerk als fundamenten en is het volop genieten van de échte hoofdact van Stonehenge 2019.


Samengevat,kunnen we stellen dat Stonehenge Festival 2019 weer een grandioos succes was. Niet zozeer door het jubileum aspect, maar omdat het dit al jaren doet. Het hete weer zat enorm mee, al zorgde dat ook voor werk voor het medisch personeel, maar die hadden het prima in de hand. Zo ook de vriendelijke vrijwilligers. Er waren volop voorzieningen, zodat je nooit ergens lang hoefde te wachten, en de prijzen waren gewoon nog normaal, zowel van de muntjes/consumpties als van de muziek- en de meeste merchstands. Het programma was weer ijzersterk en bovenal was het publiek zoals altijd keigezellig. Iedereen was in een opperbeste stemming en ook de tragikomische christenen tegenover de ingang kregen wéér niemand bekeerd & van het hellevuur gered.

Helemaal top dus en we kijken alweer uit naar volgend jaar, waar op 25 juli in ieder geval de te gekke bands Malevolent Creation, Benighted, Gutulax en Severe Torture zullen staan.

Tekst: Maurice Egbers
Fotografie: Ronald van de Baan.

Related posts

Live report: Death Angel / Annihilator / Testament – Patronaat Haarlem, 10-12-2017

LiveReviewer

Report: Neuborn Open Air Festival 2013

livereviewer

Live report: Into The Grave – Oldehove Leeuwarden, 12-08-2017

LiveReviewer
UA-17622028-3