Live report: Suffocation / Belphegor / God Dethroned / Nordjevel / DarkRise – Baroeg Rotterdam 10-04-2019

Live report: Suffocation / Belphegor / God Dethroned / Nordjevel / DarkRise – Baroeg Rotterdam 10-04-2019.

We schrijven “Een flink volgepakte woensdagavond” wanneer de “Europe Under Black Death Metal Fire” tour Baroeg zal ‘teisteren’, met maar liefst vijf bands.

Vooraf is opvallend, dat de twee support acts, allebei dit jaar een nieuwe plaat uit hebben, terwijl de meest recente platen van de drie grootste bands, allemaal alweer uit 2017 stammen. Wel tof dat ze zo’n kwalitatief hoogwaardige tour doen, want ze hebben toch klassiekers zat. Hopelijk komt er in de toekomst nog wel weer nieuw werk uit.

Vanuit het middagzonnetje betreden we de duistere krochten van Baroeg en al snel verwelkomen we DarkRise uit Zwitserland. De band mag als eerste aantreden om hun brutal death te presenteren aan het relaxt binnenslenterende publiek. Deze band stamt alweer uit 2003 en duikt af en toe op bij echt goede bands, maar heeft zelf nooit kunnen opvallen. Ze kwamen me vaag bekend voor, en dat bleek te kloppen, omdat ze ooit eerder in de Baroeg optraden als support van Morgoth en Incantation, ná nog twee andere bands. Dit jaar hebben ze met “Circles of Failure” alweer hun zesde(!) plaat uitgebracht, uiteraard gedoemd om wéér niet op te vallen. Wellicht weet de band dit zelf ook, want de plaat word niet eens te koop aangeboden. Die zelfkennis pleit dan weer voor ze. Gewoon een lekker potje metal spelen!

We horen een band die vlot doorrollende, headbangbare, semi-brutal death metal speelt, met een midrange gruntzanger, die ook Franstalig gesproken stukken brengt. De bassist valt op door zijn olijke uitstraling en zijn veelvuldig geslap, als ook een tapping stukje. Ook de drummer doet leuke dingen met ietwat swingende dubbele bassdrumpatroontjes, maar wat deze band vooral doet is inwisselbaar. Echter, als fan van het genre, vind ik het gebodene best oké en zeker niet slecht. Al met al is deze eeuwige supportact een prima opwarmer en zo vindt de ondertussen alweer driekwart gevulde zaal het ook.

Een ‘scheutje’ bier later, is het tijd voor Noorse black metal in de vorm van het vrij nieuwe Nordjevel. Ook zij hebben dit jaar een nieuw album uit: “Necrogenesis”. Onder de gelederen vinden we ‘Dominator’, de vorige drummer van Dark Funeral en (Destruc)Thor, van Myrkskog, en vroegrrr in bands als Morbid Angel en Zyklon. De anderen, met de potsierlijke artiestennamen ‘DezeptiCunt’ (bas) en ‘Doedsadmiral’ (zang) completeren de bende.

Natuurlijk is het podium versierd met twee manshoge, omgekeerde kruizen en vier brandende schaaltjes op een standaard. Met een atmosferisch intro erbij, waarbij de band in freeze met de rug naar het publiek staat, komen we in de rituele sfeer. Van het actuele album spelen ze onder andere de blastbeatende albumopener ‘Sunset Glow’ en het overwegend midtempo ‘Nazarene Necrophilia’.



Voor black metal begrippen komt deze band best redelijk, maar ook wat vreemd uit de (lijken)verf. Met één gitarist krijg je niet bepaald een gitaarmuur en zeker niet tijdens solo’s. Maar Thor giert wel leuk over zijn frettenbord. Hij soleert hier veel toffer en afwisselender dan hij ooit in Morbid Angel heeft gedaan. Echter staan de drums veel te hard in de zaalmix, dus van een uitgebalanceerd bandgeluid is totaal geen sprake. Het klinkt gewoon alsof de rest de drummer aan het begeleiden is. Al met al een redelijke eerste kennismaking, weliswaar op basis van het materiaal zelf.

Enfin, kinderspeeltijd is voorbij: tijd voor de grote heren. De ondertussen volgestroomde, tot afgeladen, Baroeg onderstreept dit. Je hoeft nog net niet al crowdsurfend richting de bar om je bierconditie op peil te houden, maar met een bierpens sta je echt klem. Ik heb enorm uitgekeken naar God Dethroned. Te gek dat de band de laatste tijden weer actief is! Laatst hebben ze in thuisstad Groningen een “Bloody Blasphemy” set gespeeld. Hopelijk komt daar snel de DVD release van uit. Als bonus voor een nieuwe plaat? Fingers crossed!

Enfin, nu krijgen we een selectie uit hun rijke oeuvre. De zaal puilt ondertussen zó uit, dat er geen –gevilde- rat meer bij kan. De band begint furieus met het openingsnummer ‘Serpent King’, gevolgd door ‘Villa Vampiria’. De blastbeats vliegen ons om de oren, afgewisseld met de typisch mooie God Dethroned melodieën. Verrassenderwijs gespeeld door Dave Meester, van het helaas ter ziele gegane Apophys (RIP), maar, het klinkt alsof hij er al jaren bij zit.

Het geluid is zuiver en vol, de band is expressief en speelt ontzettend energiek. ‘Nihilism’ en ‘No Mans Land’ zijn de volgende knallende nummers. Drummer Michiel van der Plicht ploegt als een bezetene en levert hier weer even zijn visitekaartje af als een van de snelste en tegelijk afwisselendste hakkers op de drums. Wat een machine! Als je dit vertaalt naar artillerie, knal je in muzikale zin zo een compleet volk naar keuze naar de gallemiezen!


Daarna roept bandbaas Henri Sattler dat het tijd is voor ‘some old shit’ en zet ‘The Execution Protocol’ in. Dit nummer mondt na de ultrabrute blastbeats uit in prettig slepende melodieën. Aaneensluitend volgen de toffe, bijna swingende headbangritmes van ‘Escape across the Ice (The White Army)’. Verrassend, want geen vast setnummer, is ‘Poison Fog’ die qua dynamische setopbouw met z’n snellere headbangritmes eigenlijk heel logisch aansluit. De opbouw naar nieuwe blastbeatsalvo’s en headbanggrooves afgewisseld, met uiteindelijk een epische solo, laat de band in optima forma horen. Met ‘Storm of Steel’ wordt de fantastische set alweer besloten. Veel te vroeg naar mijn smaak natuurlijk, want de band heeft zo’n enorm repertoire opgebouwd, dat je altijd publieksfavorieten mist. Honger naar meer dus! Is er nog plek op een aankomend zomerfestival?

Dan wordt er extra sfeerverlichting en symbolische aankleding, waaronder een knokerige totempaal, op het podium gehesen. En dus helt de line up weer richting black death, met het Oostenrijkse Belphegor. Net als volhouders God Dethroned, stammen zij ook alweer uit begin jaren 90, en met ook het bandbrein als enig origineel lid. Daar houden de vergelijkingen wel zo ongeveer op, want Belphegor kiest niet voor breed geschakeerde dynamiek, maar vooral voor een muur van geluid vol blastbeats en doublebass tapijtbombardementen! De breakneck speed a la ‘blasting ad infinitum’ is indrukwekkend.

De black metal riffs, afgewisseld met veelal lome, death metal riffs er overheen, maken het geheel licht verteerbaar. De ritmeschakelingen zijn altijd een opmaat naar snel, de muziek klinkt dreigend en sinister, maar ik mis de écht memorabele melodieën. Ze spelen vooral de videoclip nummers: ‘Totenkult – Exegesis of deterioration’, ‘The Devil’s Son’, ‘Hell’s Ambassador’, ‘Conjuring the dead’, ‘Baphomet’.. Pakkend is het allemaal wel en het publiek zit echt helemaal in de rituele sfeer. Echter reageren alleen de voorste contreien ook echt zichtbaar, de rest verbaal.

Die bezwerende sfeer wordt versterkt door de soort van biddende of aanroepende intermezzo’s van Helmut. Zijn snerpende strot klinkt hierbij als het door Pazuzu bezeten meisje Regan in de film “The Exorcist”. Dit houdt de show ook tussen de nummers boeiend. Geen idee waar hij het dan over heeft, maar ongetwijfeld worden de Satanische BDSM demonen geprezen. Doe ze namens ondergetekende ook maar de groeten! Het optreden word afgesloten met de nummers: ‘Chants for the devil 1533’, ‘Lucifer Incestus’ en dus ‘Baphomet’. Belphegor knalt altijd en eens in de zoveel tijd is het tof om ze weer eens mee te pakken. Ik vind dit een heel goed optreden, of, ceremonie, zoals Herr Helmut het zelf noemt.

Dan is het tijd voor de meest legendarische band van de avond: Suffocation. Wéér een band uit de periode eind jaren 80/begin jaren 90 met één origineel oerbandlid. Deze band onderhoudt warme banden met Nederland en komt praktisch jaarlijks langs. Vorig jaar schopten ze het nog tot een podium op het Fortarock festival. In het jaar daarvoor zag ik ze ook een aantal keer met Cattle Decapitation. Is dat te vaak? Nee, want van hun set vol klassiekers krijgt de liefhebber (waaronder ondergetekende) nooit genoeg. ‘Thrones of Blood’, ‘Jesus Wept’, ‘Funeral Inception’, ‘Effigy of the Forgotten’, ‘Pierced from Within’, ‘Catatonia’, ‘Infecting the Crypts’…. De setlist vol klassiekers blijft tof. Alleen ‘Clarity through Deprivation’ is van de laatste plaat “..Of the Dark Light”.


Het unieke aan deze grensverleggende band is dat ze een brug slaan tussen old school brutal death metal enerzijds, maar ook -het veel later een subgenre geworden- slamdeath anderzijds. Slamdeath is mede door z’n simpele, loom groovende opzet, wereldwijd erg populair, maar Suffocation houdt het veel interessanter, door zeer veel afwisseling in de nummers te leggen. Daarbij zijn de grooves zelf verzorgd met extra accenten erin. Veel andere bands zijn daar mijns inziens te rechtlijnig in en kunnen dus nog wel een lesje ‘slammocation’ gebruiken.

Wat live ook bijdraagt, is dat het geluid ook hier weer perfect is, en de drummer, type ‘van dik hout zaagt men houten jassen’, zeer veel toffe breaks speelt. Hierbij slaat hij absurd hard op de snaredrum, als waren het bestraffende klappen op stoute damesbillen. Dit laat het geheel nog éxtra lomp klinken. Ondertussen blijft er altijd ook een ‘sense of swung’ in de ritmes hangen. Mede dankzij de moédervette riffs, in goede handen van Charlie Errigo en natuurlijk boegbeeld Terrance Hobbs.

Zanger Ricky Myers bounced, een beetje als een hiphopper, in die swung mee. Sinds Frank Mullen definitief uit de band is, moet die hang naar de vorige zanger maar voorbij zijn. Frank liep toch teveel te kletsen, waar een heel nummer gespeeld had kunnen worden. Ricky heeft een subtiele vorm van ‘swag’ gewonnen en heeft, eerder nog duidelijk ‘de vervanger’, nu zijn schroom volledig afgeworpen. Nooit eerder heb ik hem zo zelfovertuigend op het podium zien staan, terwijl hij wel gewoon sympathiek blijft. Zo bedankt hij ons voor het opdraven op een woendagavond en via “I know it’s hard” empathiseert hij met ons.

Wat hij ook heel goed doet, is via allerlei handgebaren het publiek door het verraderlijke woud aan tempowisselingen heen leiden. Hij spoort relaxed het publiek aan, dat massaal actief op de muziek reageert. Ik zie een pit en overal stuiteren mensen rond. Wat een feest! Dit was weer een grandioos concert en een te gekke afsluiter van een geweldige avond! Baroeg, bedankt weer!

Tekst: Maurice Egbers
Fotografie: Ronald van de Baan ( foto’s genomen bij Metropool Enschede)

Related posts

Live- Report: MIKE TRAMP @ Bada Bing 30 mei 2013 Oostende

livereviewer

Live report: Stonehenge Festival Steenwijk, 30-07-2016

livereviewer

Live report: Metropool Metal Fest – Metropool Hengelo, 23-03-2018

LiveReviewer
UA-17622028-3