Live report: Textures / Exivious / Extremities – Tivoli De Helling Utrecht, 04-11-2017

Live report: Textures / Exivious / Extremities – Tivoli De Helling Utrecht, 04-11-2017.

Het vlaggenschip van de Nederlandse djent/progmetal, Textures, doet vanavond een uitverkochte Tivoli de Helling aan, met hun ‘Last miles to the Moon tour: A farewell to Textures’ campagne. De naam slaat op het gaan bereiken van het buitenaardse aantal tourkilometers dat deze band in haar bestaan gaandeweg al bijna heeft afgelegd: 363.000 km. Zoals de tournaam vooral impliceert gebeurt dit helaas voor de allerlaatste keer in Utrecht vanavond. Maar voor het zover is, mogen we hun twee bevriende bands aanschouwen.

Om te beginnen Extremities, ironisch genoeg juist op hun eerste tour. Deze jonge honden, fris klaargestoomd uit de Metal Factory opleiding, geven enthousiast een vette show weg, voor een al snel behoorlijk gevulde zaal. Ze speelden de nummers van hun debuut EP “Rakshsa” die goed headbangbaar waren, maar ook veel subtiele soundscape-achtige passages kende. Hun progressieve groove metal bestaat dan ook niet uit standaard liedjesstructuren, maar zijn veelal langere tracks die je meevoeren. Er wordt veel gedaan aan soms vrij subtiele spanningsopbouw. Met name frontman Thimo Franssen is een vrij indrukwekkende blikvanger, door zowel ruig als clean erg krachtig te zingen. Een goed optreden waar ik van heb genoten!


 

De volgende band die aantrad was Exivious. Dit viertal, uit Utrecht en omstreken afkomstig, is echt een fijnproeversband. Bij hun onstaan waren ze aanvankelijk geïnspireerd door het baanbrekende progressive-jazzfusion-Florida death metal album ‘Focus’ van de gesplitte band Cynic. Daarna zijn de topmuzikanten door geëvolueerd tot een boeiend instrumentaal ensemble.
Wederom speelden zij een fantastische set, met in de hoofdrol de in mijn oren meest intuïtief spelende gitarist van de Lage Landen, Tymon Kruidenier. De ingetogen, naar de bandleden toegekeerde en koptelefoon dragende gitarist Michel Nienhuis, fungeerde als stille kracht met eveneens wonderschoon spel. En dat gold voor alle bandleden. De volle zaal werd volkomen in trance meegevoerd en reageerde enthousiast! Zeer jammer dat Exivious er na deze tour mee stopt, maar gelukkig gaat deze line up verder onder de naam Our Oceans, in een subtielere variant van deze stijl. Ik ben benieuwd!


 

Na het intro betrad het vlaggenschip van de vaderlandse progdjent Textures het podium en speelde twee uur lang de zaal werkelijk helemaal plat. Met 16 nummers kregen we een dwarsdoorsnede van hun oeuvre, met natuurlijk de clipnummers waaronder: ‘New Horizons’ en ‘Shaping a Single Grain of Sand’. Gesteund door een prachtige, afwisselende lichtshow en een kristalhelder geluid, werd het publiek de ene keer in vervoering gebracht en de andere keer opgezweept, tot aan een ‘wall of life’ zoals de band het zelf noemde.

Wat een unieke band stond hier toch: continue enthousiast beweeglijk, bleef men onvermoeibaar hun afwisselende muziek strak brengen. Waarlijk een lust voor oog en oor. Eén van de hoogtepunten vond ik ‘Reaching Home’, waarbij het optreden extra diepgang kreeg door het mooi er omheen gearrangeerde, dromerige pulserende loopje. Zanger Daniël de Jongh liet ook merken weer prima bij stem te zijn met enerzijds zijn zuivere progstem en anderzijds zijn gruntzang.

Een ander gedurfd hoogtepunt wat de dynamiek helemaal uitbreidde, werd met een akoestische gitaarsolo ingeleid, waarna alleen gitarist & zanger het cleane eerste deel van ‘Awake’ intiem brachten. Daarna kwam de band weer op het podium, gingen de lichten weer aan en barstte het nummer los in de zware grooves. Met de afsluitende knaller ‘Laments of an Icarus’ was de koek helaas op en kwam de band afscheid nemen van het uitzinnige publiek.


 

Met dit daverende optreden kwam er bitterzoet einde aan een prachtig muzikale avond, want deze unieke band gaat in de prog/rock/metalscene gemist worden. Alle begrip voor de privélevens die ook ruimte nodig hebben en de druk die toeren daarop legt, maar ik kon het niet laten de heren aan te praten toch de mogelijkheid te laten openhouden om in de toekomst hier en daar, bijvoorbeeld op festivals, wat one-off optredens te doen. Daar werd niet afwijzend op gereageerd, dus wie weet wat de toekomst brengt.

Vooralsnog heb ik Daniël de Jongh alweer gespot als gastzanger op het nummer ‘Hellbound’ van Mendel (Bij de Leij, gitarist van Aborted) dus we zullen de andere heren vast ook nog wel her en der zien opduiken.

En nu nog maar heel rustig wachten op “Genotype”, maar op dit moment sluit ik af met: Textures, goeie reis nog naar de maan, en het zou nog mooier zijn als jullie in tegenstelling tot Icarus wél de zonneafstand haalden. Bedankt voor de mooie platen en de toffe optredens die ik door de jaren heen van jullie heb mogen meemaken.

Met speciale dank aan Laili Soeng voor de foto’s!

Tekst en video’s: Maurice Egbers
Foto’s: Laili Soeng