Live report: Veghel Deathfest III, 18-11-2017

Spread the love

Live report: Veghel Deathfest III, 18-11-2017.

In één van de mooiste accommodaties, namelijk een soort culturele fabriek met platforms die hoog in een open gebouw verbonden zijn door bruggen, vond alweer de derde editie van het sympathieke Veghel Deathfest plaats. Een festival dat al heel wat uitdagingen overwonnen heeft, met als meest recente een in allerijl omgegooid speelschema, omdat de uitbater twee dagen van tevoren opeens het gebruik van het tweede podium niet meer toeliet. Opener Dead Mans Walk offerde zich op, door hun boeking te verlaten. Hierdoor gaven ze de organisatie wat lucht, zodat alle andere bands alsnog ingepland konden worden.

Opener Warmaster missen we, maar tweede band Acid Death halen we gelukkig wel, waardoor we met een handvol andere vroegelingen deze jaren 90 cult act mogen aanschouwen. Deze Griekse melodieuze techthrashers zijn een zeldzaamheid in Nederland, met enkele underground klassiekers op hun naam en daarom al een smaakmaker op dit festival. Ik heb genoten van hun optreden, maar was wel bevooroordeeld, want het geluid van de bassdrums had de bijklank van een natte pantoffel.
De rest had een goed geluid en de zang, de te gekke riffs en ook de soloduels kwamen goed uit de verf.
Het was prima genieten van onder andere vijf nummers van hun “Hall of Mirrors” plaat, waaronder het titelnummer, de twee openingsnummers ‘Mental Slime’ en ‘Truth Revealed’. Met ‘Balance of Power’ en ‘Apathy Murders Hope’ kregen we twee oernummers te horen en met ‘Primal Energies’ zelfs een nieuw nummer van het aankomende album.

Het Nederlandse Graceless trad vervolgens aan en gaf een stevige set oldschool death metal met een hint naar de Zweedse stijl, aangevuld met verrassend emotionele leads. Ik vond het een prima optreden en ik ben benieuwd hoe ver deze jonge band kan komen.

Het voor mij onbekende Nederlandse Splinterbomb vond ik een positief opvallende act. Ze brachten een vette set van groovende death metal welke me deed denken aan Genetic Wisdom, waarbij de zanger een brulgrunt a la JC de Koeyer (Gorefest: RIP) liet horen. Dit is een toffe band die ik nog wel verder zie groeien!

Daarna trad de band Hacavitz aan, die het over een hele andere boeg gooide. Dit statische trio bracht black metal a la Absu, dus met veel mid tempo stukken maar ik vind Absu wel beter. Het was in ieder geval een massieve set, leuk voor de liefhebbers.

Escarnium uit Brazilïe hield daarna de ‘wall of sound’ aanpak aan, met hun doormalende deathmetal riffs en een vette hese grunt. Ook dit was een massieve set, maar met minimale dynamiek en voor mij werd het al snel een repeterende riffsalade zonder uitschieters. Slecht was het allerminst, maar ik had hier op voorhand meer van verwacht.

Na de ‘van tropisch regenwoud hakt men spaanders death metal’ van onze Braziliaanse vrienden, was het Nederlandse thrashgezelschap Bloodphemy een dynamische verademing: met een enthousiaste presentatie werd het publiek ook actief bij de set betrokken en kon men los op de headbangbare riffs. Elk nummer had een titel van welgeteld één woord en uw verslaggever presteert het om zich er geen één van te herinneren. Wel dat dit een tof optreden was en dat hoorde ik ook van meerdere mensen in het publiek. Duidelijk een van de bands in de stijgende lijn gedurende dit festival.

Daarna was het de beurt aan Dawn of Disease en deze Duitsers hadden het goed voor elkaar. Het beste geluid tot dan toe, volvet en zuiver, net als op de plaat. Men slingerde de moderne death metal de zaal in, waarbij de zanger elk nummer weer opfokkend contact zocht met het publiek. Naar aanleiding van de goede plaat had ik van dit concert verwachtingen en die werden waargemaakt. Voor mij was dit één van de hoogtepunten van het festival!

The Lucifer Principle die daarna speelde vond ik ook erg vermakelijk, maar op een andere manier. De mid tempo, bijna rock n’ roll achtige death metal werd smeuïg gebracht en de charismatische frontman Earik Mortem was weer vermakelijk om aan het werk te zien. Zijn enthousiaste presentatie deed talenten voor stand up comedy ontwaren, zijn maniertjes en gebaartjes, alles werd entertainment. Latere nummers of een enkel oud nummer: alles ging er in als peperkoek. Prima optreden dus!

Altar was een van de twee namen die groot op het affiche stonden en zij speelden een brute set. De nummers klonken muzikaal authentiek, maar met de Paper Doll Decay zangeres Janneke als screaming vocaliste kreeg je natuurlijk een totaal ander zanggeluid en articulatie dan dat van een boer uut Kamp’n. Ik moet er zelf nog steeds aan wennen, maar alles kwam wel hard en krachtig over en het is sowieso tof dat de nummers weer live te horen zijn. Ik ben benieuwd waar dit nog toe kan leiden.

Helslave kende ik op voorhand niet, en ik sprak niemand die ze al wel kende, maar dit was een leuke verrassing! Deze band speelde opgefokte uptempo thrashdeath met een lichte Gothenburg DM inslag die te gek overkwam! De zanger had ook een prima brute strot en een toffe presentatie. Deze band gaan we hopelijk vaker zien!

Leuk vond ik ook om onze Belgische vrienden van Exoto eens te zien optreden. Ik heb hun jaren 90 platen gemist en kende alleen hun demo CD “And then you die – Fifth reason “ op VIC records en die vond ik lekker OSDM klinken met een vette sound. Die maakten ze live ook waar. De frontman had een grappige en sympathieke uitstraling en kwam heel dankbaar en welgemutst over. Een strak spelende band met een goed geluid. Ook deze band maakte een prima indruk!

On the seventh day, Doc booked… Het was tijd voor de hoofdsabbat van de avond. Vergeet je kennis, wees weer naïef en onbezoedeld, gooi er een sloot alcohol bij en ervaar de magie van Master. De oeroudste oldschool death metal, simpeler kan niet, maar precies afwisselend genoeg om te blijven boeien, en vol karakter, dat is Master. De band kwam mijns inziens perfect tot z’n recht in deze beschonken bunkerzaal. Ik vond het een fantastisch optreden!

Gaandeweg de dag was het speelschema wel flink uitgelopen maar dat leek me gezien de omstandigheden onvermijdelijk. Het merendeel van de bezoekers moest ondertussen de pendelbus dan wel treinaansluiting halen en we bleven met de harde kern achter.

Het werd nl tijd voor de afterparty. Dehuman speelde een set van death metal met een duistere/eerie sfeer. Ik vond de nummers in eerste instantie wat van de hak op de tak aandoen met vele tempowisselingen, maar eenmaal in de sfeer bleek deze band ook best genietwaardig. Wellicht brengt hun split EP met Master hen nog wat meer exposure. Leuke band!

Afsluitende act was de Nederlandse black metalband Fenris die het mocht het doen met nog een handvol bezoekers en bedankte ons vermakelijk met zijn boerensarcasme ‘dat wij in zulke grote getale zijn komen opdagen’. Ik vond hun black metal een fijne uitsmijter. De zang en algemene sfeer van de muziek deden me wat denken aan een Watain en een Taake, maar qua melodiekeuzes en zangsound vooral ook aan cultband Internal Decay. Zij hadden als stageprops twee hondenkoppen op het podium staan, waar lasers vanaf straalden. Fraai idee en volgens mij valt daar nog wel meer mee te doen. De band zelf gaf een prima visitekaartje af.

Samengevat vond ik het een zeer geslaagde dag, met een leuke underground line up in een toffe setting. Alles was mooi geregeld, een cateringplatform, een uitgebreide merchstand met bakken CDs, rekken vol shirts en muren vol patches, de bonnentafel centraal tussen de ruimtes in en ik heb geen idee of er iets anders dan bier werd geschonken, maar dat kan aan mij liggen.
Wel vond ik dat de organisatie veel meer bezoekers had verdiend. Maar ik denk dat de bereikbaarheid deze locatie, hoe mooi ook, gewoon teveel parten speelt. Daarbij waren er ook een aantal concurrerende festivals die dag. Daarom vind ik de overstap naar de Dynamo club in Eindhoven voor Veghel Deathfest IV een verstandige beslissing. Zeker weten dat het dan wel volstroomt en dat gun ik ze van harte. Veghel Deathfest bedankt en tot de volgende keer!

Tekst en video’s: Maurice Egbers