Live report: Veneration of the dead: Ancient Rites / Varathron / Lugubre / Pestilentia / Bloodtomb – Baroeg Rotterdam, 31-03-2018

Live report: Veneration of the dead: Ancient Rites / Varathron / Lugubre / Pestilentia / Bloodtomb – Baroeg Rotterdam, 31-03-2018.

Black metal concerten op gristelijke feestdagen. Het blijft een mooie Hollandsche traditie. Terwijl uw verslaggever een half uur voor ontsluitingstijd met wat onheilsverwanten voor de deur een biertje nuttigt, komt de politie vanuit hun arrestantenbusje even polshoogte nemen of er niet toevallig paaskuikens aan de Here Satan geofferd gaan worden. Gelukkig moeten er elders ook doorlopend donuts verorberd blijven worden en kunnen we met de horde gewoon volgens schema de krochten van Baroeg betreden, in afwachting van een zeer interessante line up.

Bloodtomb uit Nederland opent dit festival en staat meteen al voor een heel redelijk gevulde zaal. Het geluid is meteen goed, maar de band zelf bedient zich van voornamelijk dezelfde uptempo’s wat me nogal eentonig overkomt. Ook het continue rode licht van achteren en de monnikskappen geven een sfeervolle, maar ook wat afstandelijke uitstraling. Heel sporadisch wordt er wat gas teruggenomen, maar de kwaliteit van deze band zit hem meer in de riffs en het zanggeluid dan in de composities.

Pestilentia bevalt me al heel wat beter. Ze stonden gisteren al lekker in de buurt, in Vlaardingen, als support van Infinity en mogen nu hier hun toffe black metal etaleren. Eén gitarist, die stiekem een black thrash shredheldje is, met regelmatig accenten in zijn spel, houdt dit optreden voor ondergetekende interessant en de nummers zelf hebben afwisselende composities. De zang met z’n midscreams en zelfs wat clean, de bassist en drummer die ook afwisselen met veel mid- en uptempo’s. En dat in een sfeer van veel wierook. Goeie band in dit genre!

Na een toepasselijk Nederlandstalig intro, van het polygoonjournaal over het bombardement op Rotterdam, verschijnt Lugubre ten tonele. Terwijl het filmische intro vervolgt staan de Friezen van onder belicht in freeze. These guys mean business! Furieuze blackmetal vuren ze af op de zaal, met zanger Asega als absolute blikvanger. Deze reus, offstage al 2 meter 20 hoog, schreeuwt kwaad zijn longen uit z’n karkas en de band ramt er strak op los. Het publiek, waaronder ondergetekende, vindt het gaaf om te zien. Asega vindt gaandeweg echter dat de publieksparticipatie te verwensen over laat en scheldt iedereen kwaad uit voor ‘you pathetic assholes!’ wat natuurlijk prima bij dit misantropische genre past. De ironie ontlokt me een grijns. De band knalt er verder alles uit wat een te gek optreden oplevert. Hele vette band!

Dan komt de exclusieve act van dit festival op: Varathron uit Griekenland. Na 30 jaar is dit dan eindelijk het eerste optreden in de Benelux! Uiteraard weer gehuld in sfeervolle rituele gewaden zoals ook de vorige bands vandaag, haalt deze band alles uit de kast om een goed visitekaartje af te geven. Op 27 april komt de nieuwe plaat “Patriarchs of Evil” uit en daarvan spelen ze het nummer ‘Tenebrous’, maar verder gaan de ze zowat de hele discografie langs, inclusief oeroude demo- en splitnummers, met het accent op de semi-legendarische debuutplaten “His Majesty of the Swamp” en “Walpurgisnacht”.

Men begint met ‘Unholy funeral’ en ‘Nightly kingdoms’, gevolgd door ‘Cassiopeia’s Ode’.
We krijgen zelfs ‘La Reine Noir’ en later nog ‘The Tressrising of Nyarlathotep (Act I)’ van de “Black Arts lead to Everlasting Sins” split.

Veelal midtempo nummers krijgen we, behept met dat typische Griekse gevoel voor melodie.
De zanger gaat helemaal op in deze sferen en brengt alles theatraal en zeer betrokken. De rest van de band speelt strak, melodieus en klinkt kraakhelder. Veel beter dan op de dof klinkende demo’s en platen dus. Het is zo dan ook aan één stuk door volop genieten met deze band. Ook al is deze band een van de originele oudgedienden uit de Griekse scene, bij ‘Genesis of Apocryphal Desire’ horen we een Slayer riffje, maar het zij ze wederom vergeven. Na 13 nummers, met nog een intro als outro, krijgen we 75 minuten pure kult muziek voorgeschoteld. Ze schijnen nog wat optredens hier en daar te doen. Zeer uniek om eens gezien te hebben!

En dan komt het hoogtepunt en terechte headliner van dit al te gekke festival: Ancient Rites.
Na het intro, wordt de viermansformatie als helden onthaald en beginnen zij hun zegetocht met ‘Carthago Delenda Est’ van de laatste plaat. Hier heeft het publiek op gewacht! Alle reserveringen zijn als weggevaagd en uitbundig zingt, juicht en scandeert iedereen volop met de nummers mee. ‘Aris’, en ‘Mother Europe’, het openingsnummer van doorbraakplaat Fatherland, brengen iedereen meteen in euforie.

Oudere fan favoriete nummers als ‘Total misanthropia’, ‘Land of frost’, ‘Blood of christ’, ‘Death Messiah’ en uiteraard ‘Evil prevails’ ontvangt het publiek gretig maar ook later werk als ‘Laguz’, ‘Thermopylae’, ‘Apostata’, ‘Legio V Alaudae’ en ‘Von gott entfernt’ (Bockereyders!) wisselen de set hiermee van-oud-naar-nieuw-en-terug goed af.

Deze band, ook al weer 30 jaar oud, kent alle klappen van de zweep, en de ervaring straalt van het podium af op het publiek. Zanger Gunther Theys maakt met werkelijk iedereen vriendelijk oogcontact en sluit, op de publieksrespons met kloppende bewegingen op de borst, geregeld het publiek in het hart.
De Nederlandse gitarist Erik Sprooten spiegelt het enthousiasme van het publiek met dezelfde reacties, waardoor er een directe wisselwerking is tussen band en de voltallige zaal.
Met zo’n uitstraling kan deze band worden gerekend tot de allersympathiekste bands die ik ooit heb mogen meemaken, maar dat wist ik al sinds hun legendarische Dynamo 1999 concert. Credits uiteraard ook voor het steengoeie drumwerk van vaste waarde Walter van Cortenberg en voor ‘nieuwe’ gitarist Thomas Cochrane.

Tot slot krijgen we ‘Victory or valhalla’ en ‘Fatherland’ (met ‘On the Golden Fields’ intro)

En dan is de set compleet en mag de band de spreekwoordelijke lauweren in ontvangst nemen. Een luid, lang en welgemeend gejuich en applaus is hun deel en dan rest het scanderen voor meer. Maar ook al kan je zó nog een handvol andere klassiekers noemen, het was tijd ‘to turn home, always turn home’.

Conclusie:
Wanneer je een gevarieerd black metal festival neerzet, waarbij elke band beter is dan de vorige, inclusief een zeer exclusieve band en ook nog een weinig optredende, legendarische topband, dan moet ik wel concluderen dat we hier het beste black metal festival van het jaar hebben meegemaakt. Welke line up kan deze kwaliteiten nog overklassen?
Hulde, voor alle bands, publiek en natuurlijk de Baroeg zelf met alle medewerkers (you know who you are!) die dit allen tezamen tot een onvergetelijke dag hebben gemaakt!

Tekst en headbangvideo’s: Maurice Egbers

Related posts

Live report: Wolfmother / Soviet Grass – Patronaat Haarlem, 19-08-2017

LiveReviewer

Live Report: VUUR / For I am King – Hedon Zwolle, 13-04-2018

LiveReviewer

Report: A night with Bumblefoot Live @ Podium Duycker

livereviewer
UA-17622028-3