Live report: WILDFEST – CC De Spiraal Geraardsbergen, 25-05-2019

Live report: WILDFEST – CC De Spiraal Geraardsbergen, 25-05-2019.

Voor de vierde maal op rij werd dit festival georganiseerd. Steeds verzetten Jan De Greve en Sven Berckmoes hemel en aarde om een affiche vol te krijgen met minder bekende bands uit de glam, sleaze en melodische rock wereld. Deze genres zijn al meermaals dood verklaard, maar de bands kunnen steeds rekenen op een hondstrouwe fanschare. Maar de voorbereiding liep dit jaar niet van een leien dak. Zo kwam er de afzegging van het Zweedse Art Nation, die met twee ijzersterke releases redelijk wat stof zou hebben doen opwaaien. Maar als vervanger werd uit hetzelfde land Aerodyne opgevist. De dag voor het festival gooide het Finse Shiraz Lane op het net dat hun solo gitarist Jani Laine te ziek was om te reizen. Er kon op zo’n kort tijdsbestek geen adequate vervanger gevonden worden. Maar de band wou niet afzeggen en besloot toen een iets kortere akoestische set te spelen.

De opkomende Belgische band Raider kreeg de moeilijke taak om dit festival te openen. Ondanks het vroeger uur (14u30) was er al redelijk wat publiek aanwezig in de zaal. De band haalt zijn inspiratie uit de jaren 80 hard rock en zegt beïnvloed te zijn door Dokken, Extreme en Van Halen. De band heeft een demo op de markt gebracht en daarvan werden onder ander opener ‘Last Call’, ‘Sweet Delight’ en ‘Gunslinger geplukt. Het gitaarwerk van Gilles Reuse toverde meermaals een glimlach op mijn gelaat. Als covers passeerden een aardige ‘17’ van Winger en een stomende versie van Motley Crue’s ‘Kickstart My Heart’ sloot hun set af. De band is nog jong en moet zijn draai nog wat vinden op het podium en de zang van Alec Ryegers mist soms wat kracht. Maar deze Gentse kerels doorstonden de vuurproef met verve en kregen het publiek in actie.


Uit het buurland Duitsland kwam Snakebite. Hun levensmotto “No masquerade – no faking – no compromise” werd onmiddellijk richting publiek gegooid. Hun podiumervaring was alvast een pluspunt, want ze bewogen op het podium als echte wilde gasten! Hun set bestond uit twee delen en startten met nummers uit hun vorig jaar verschenen album ‘Rise Of The Snake’. De fans van deze eerder underground bands zijn steeds uit het beste hout gesneden, want ook nu zongen velen de teksten luidkeels mee en vlogen de vuisten geregeld in de lucht. Het tweede deel van hun set werd vooral gevuld met nummers uit hun debuut ‘Princess Of Pain’. Zanger/gitarist Dominik Wagner ontpopte zich tot ultieme publieksvermaker. Wat vooral opviel was de speelvreugde van deze band op het podium en dit straalde af op het publiek.


Als je Gothenburg hoort vallen als uitvalsbasis denk je meteen aan bands zoals In Flames en At The Gates. Maar ook rasechte sleazebands kennen daar hun oorsprong. Aerodyne mocht dus het open gekomen slot van het afgezegde Art Nation vullen. Hun strakke sleaze werd meteen goed onthaald door de onvermoeibare menigte. Ondertussen naderde het bezoekersaantal het totaal van de vorige editie trouwens! Gitarist Johan Bergman had met zijn witte Flying V het ultieme metalinstrument in zijn handen en goot de ene strakke riff na de andere over de eerste rijen. De zang van Marcus Heinonen was lekker rauw en sloot perfect aan bij hun geluid. Het breken van een snaar kon de pret niet bederven en de nummers uit hun debuut ‘Breaking Free’ scoorden veel bijval. Vooral ‘We All Live A Lie’ kon velen bekoren. Het hebben van twee gitaristen zorgde voor een vet en vol geluid. Het nieuwe nummer ‘March Davai’, dat gaat over het ‘f*cking cold’ Gothenburg liet een lichtjes anders geluid horen en bevat wat commerciële ingrediënten. De Zweden lieten met hun eerder harder geluid de melodieuze rock van Art Nation vergeten. Ze haalden dus hun slag thuis!


Mooi in het midden stond de huisband Wildheart geprogrammeerd. De band heeft ondertussen een pak concerten achter de kiezen zitten en dat is duidelijk te zien. Het podium is een natuurlijke habitat geworden. Tevens was dit concert de release-party voor hun nieuwe cd ‘No Love’. Met maar liefst zeven nummers uit dat album kregen we een zeer goed beeld wat daarop te horen was. De vertrouwde elementen zijn nog steeds aanwezig. De aanstekelijke refreinen met achtergrondzang, de hoge zang van Farty, de stevige ritmesectie van Stevie Dee en Thunderberck werden opgefleurd door het melodieus en bij vlagen shredelicious gitaarwerk van Foxx en Juice. De nieuwe nummers bevatten veel groove en zetten aan tot bewegen. ‘Rumours’ met zijn balladesque intermezzo’s liet zich opmerken. Ook ‘One Way Ticket To Paradise’ viel in de smaak bij het enthousiaste publiek. Het album is geen herkauwing van het debuut geworden en vaart hier en daar een andere koers. Dit kunnen we alleen maar toejuichen, natuurlijk. ‘Never Let Go’ van het debuut sloot de set op een krachtige manier af.


Van over de Noordzee kwam Midnite City afgezakt met Nottingham als thuisbasis. Ik was heel benieuwd naar deze band, aangezien er keyboards op het podium stonden. Opener ‘Here Comes The Party’ van hun nieuwste schijf bleek de ideale opener van dit feestje. Tot mijn verbazing waren de toetsen van Shawn Charvette duidelijk hoorbaar. Rob Wylde (Nitrate – Tigertailz) was goed bij stem en kreeg het publiek meteen mee in hun melodieuze trip. Pete Newdeck (ex-Eden’s Curse – Tainted Nation) zorgde met zijn rake meppen op de skins voor een krachtige geluid. Maar het gitaarwerk van Miles Meakin maakte het voor mij af. Zijn solo’s klonken steeds ubermelodieus en zaten propvol emotie. Naast verrassing van de dag (voor mij althans) kreeg de band ook de naam van hairmetal band van de avond. Vooral De haartooi van Shawn wierp hoge ogen op. We kregen een bloemlezing uit hun twee albums. Het melodieuze ‘Ghost Of My Old Friends’, het strakkere ‘Can’t Wait For The Nights’, die riff uit ‘Summer Of Our Lives’en het naar Def Leppard ruikende ‘You Don’t Understand Me zorgden voor voldoende afwisseling. De ballad ‘Heaven’s Falling’ injecteerde zelfs was romantiek in de set.

Vervolgens kwamen de Finnen van Shiraz Lane op het podium om hun ingekorte akoestische set te brengen. Velen vonden het jammer dat hun lead gitarist er niet kon bijzijn en we een soort van verplichte niet elektrische set moesten aanhoren. Draai het of keer het, bij de meeste akoestische sets is de fun eraf na een drietal nummers. Maar toen de band met het titelnummer van hun laatste album ‘Carnival Days’ van start gingen ontstond er een soort magie in de zaal. Vanaf de eerste minuut zat het publiek in de groove die van het podium afstraalde. Zanger Hannes Kett ontpopte zich tot een perfecte frontman. Zijn hoge uithalen klonken gewoon fantastisch. De band maakte eigenlijk de perfecte nummerkeuze, want ze klonken in gestripte vorm even goed en misschien zelfs beter. Er werd duchtig meegezongen en in de handen geklapt op het ritme. Met een mooie uitvoering van Neil Young’s ‘Heart Of Gold’ konden ze nog meer toeschouwers dwingen om dichter te komen. Ook ‘Don’t Look Back In Anger’ van Oasis kreeg de Shiraz bewerking! Hannes, Miki, Joel en Ana kaapten zonder enige twijfel de trofee van grootste aangename verrassing van de dag weg.

Het Duitse The New Roses kreeg dit jaar een herkansing omdat ze in vorige edities hun komst hebben moeten afzeggen. Hun muziek valt moeilijk in een hokje te duwen en zelf omschrijft zanger/gitarist Timmy Rough het als ‘boogiewoogie’. We schreven een stomende set voorgeschoteld, waarbij voornamelijk nummers uit hun debuut en derde album werden geplukt. De gitarist Norman Bites ziet er eerder uit alsof hij in een extreme metal band speelt, maar als je die geweldige intro van ‘Forever Never Comes’ hoort weet je wel beter. De band houdt zonder enige moeite te moeten doen het nog niet vermoeide publiek volledig in hun greep! Of ze nu het radiovriendelijke ‘2nd Time’, de rechttoe rechtaan beuker ‘Gimme Your Love’, het tragere en slepende ‘Whiskey Nightmare’ of de ballade ‘For A While’ was, steeds was het een waar feestje waarbij de temperatuur in de Spiraal serieus begon op te lopen. Deze kerels waren dan ook voor velen de band van het festival.

Als headliner kregen we dit jaar het uit Malmö Zweden komende Crazy Lixx. De band bracht vanaf 2004 zeven albums uit. Hun sound is van sleaze meer naar de melodic rock geëvolueerd, maar ik moet toegeven dat hun laatste pas verschenen schijf ‘Forever Wild’ een echt pareltje is. Na een introtape schoot men uit de startblokken met het perfecte openingsnummer ‘Wicked’. Er kwamen nummers voorbij uit hun periode vanaf 2010 tot heden. De nadruk lag op het ‘Ruff Justice’ album dat met vijf nummers vertegenwoordigd was. Je kan zien dat de rugzak van de band vol zit met podiumervaring. Womanizer en bassist Jens Sjöholm en de beide gitaristen Jens en Chrisse benutten het volledige podium. Danny Rexon springt daar tussen alsof hij met mieren in zijn broek zit.

Aan beweging en animo dus geen gebrek. Dit is vooral een feest van vreugde en zorgeloosheid! In het nummer ‘Breakout’ wordt dit trouwens perfect verwoord: “Break out – and you’ll see – Forget about your troubles – Life the life you’re born to live – Break out”. Het meest aanstekelijke nummer ‘Silent Thunder’ krijgen we gelukkig ook te horen van hun kersverse album. Naast party-hits heeft de band ook voorkeur voor verhaaltjes rond moordenaars. Danny komt met heus Jason (Friday the 13th) masker het podium op tijdens ‘XIII’. Daarna passeert ‘Killer’ ook nog de revue. De set wordt afgesloten met hun lijflied ’21 ‘Til I Die’. De band had gerust nog een paar nummers van “Forever Wild” mogen brengen, want er was nog wat tijd over. Met ‘Eagle’ of ‘Weekend Lover’ hadden ze ongetwijfeld ook gescoord. Tot slot vermeld ik nog dat de drie gitaristen nog de trofee ‘spelen in bloot bovenlijf’ gewonnen hebben.

Deze editie van Wildfest was opnieuw een voltreffer. Het geluid zat snor, niet te luid en klaar en duidelijk! De foodtruck werd meer dan druk bezocht en de drank vloeide in overvloed. Er werden veel merchandise en cd’s gekocht aan de standjes, want de liefhebbers van deze muziekgenres staan gekend als trouwe muziekverzamelaars en steunen de groepen steeds op de manier zoals het hoort. Maar wat het meest bijblijft bij dergelijke festivals is de sfeer die er hangt. Het lijkt alsof iedereen elkaar kent en allen maken er een feestje van. Laat een ding duidelijk zijn: melodieuze rock en zijn aanleunende genres zijn bijlange niet dood. Op naar volgend jaar met hopelijk opnieuw een stijgend bezoekersaantal.

Tekst en foto’s: Rik Bauters

Related posts

Live report: Danko Jones / Audrey Horne – Melkweg Amsterdam, 19-03-2017

LiveReviewer

Live report: Ecclesia Diabolica Evropa: Behemoth / At The Gates /WITTR – Tivoli Vredenburg Utrecht, 02-02-2019

livereviewer

Feuerengel – Metropool Hengelo, 29-11-2014

LiveReviewer
UA-17622028-3