Luca Turilli’s Rhapsody – Prometheus, Symphonia Ignis Divinus – Nuclear Blast Records – Out Now

Luca Turilli’s Rhapsody – Prometheus, Symphonia Ignis Divinus – Nuclear Blast Records – Out Now.

De Italiaanse gitarist en songschrijver Luca Turilli is niet alleen een muzikant met buitengewone kwaliteiten, maar kan ook als een muzikaal genie gezien worden. De albums die hij met Rhapsody neerpende waren fenomenaal en baanbrekend. Maar het mooie verhaal kwam in 2011 na vijftien jaar tot een einde. De twee stichtende leden Turilli en Staropoli gingen elk hun eigen weg. Staropoli ging verder met Rhapsody Of Fire en Turilli ging door als Rhapsody met toevoeging van zijn eigen naam. In 2012 kwam Luca op de proppen met een eerste album “Ascending To Infinity” die duidelijk een andere koers bewandelde. Een kleine drie jaar later is hier dan met “Prometheus” de opvolger.

Luca Turilli’s Rhapsody is:

Alessandro Conti – zang
Luca Turilli – gitaar (lead) en toetsen
Dominique Leurquin – gitaar (lead & rhythm)
Patrice Guers – bas
Alex Landenburg – drum

 

PROMETHEUS, SYMPHONIA IGNIS DIVINUS
LUCA TURILLI'S RHAPSODY CoverHet album opent vanouds met een bombastische intro met elementen uit de opera en filmscores. “Prometheus” start alvast met een knal!
Klassieke piano leidt “Il Cigno Nero” in. Snel komt daar de typische ‘film score metal’ geluidsmuur aandraven. Daarbovenop krijgen we de klassiek geschoolde Alessandro Conti te horen! Net als op “Ascending To Infinity” is de combinatie van dit soort metal met operazang een topper voor mezelf. Ik hou nu eenmaal van contrasten. Dit nummer bevat kristallijnen hoge vocalen.
De eerste single “Rosenkreuz” laat ons kennismaken met Gregoriaanse zang (misschien herinnert er iemand zich nog het geweldige “Sadeness part 1” van Enigma uit 1990 met die Gregoriaanse zang). De tekst gaat over de Rosicrusian Order en de twaalf wijzen.
De toetsen laten ook invloeden horen uit het meer poppy-dancegebeuren. Oosterse klanken komen naar de oppervlakte tijdens de break van “Anahata”.
De toetsen (en de piano) domineren grotendeels “Il Tempo Degli Dei”. Het Latijn (aangevuld met Italiaans) vind ik persoonlijk een taal die veel gevoelens met zich meedraagt, maar velen zullen de tekst niet begrijpen (net als ik). In de break is de echte stem te horen van de Italiaanse psycholoog Gustavo Adolfo Rol (1903-1994), die voorleest uit zijn dagboek. Hij noemde dit zelf “The Tremendous Law”. Het nummer is ook aan de man opgedragen, mede doordat hij een inspiratiebron is voor Luca!
Het is geen geheim dat de trilogie ‘The Lord Of The Rings’ een blijvende indruk heeft achtergelaten bij Luca. Het bombastische “One Ring To Rule Them All” kreeg vorm toen Luca een reis maakte naar Nieuw Zeeland met zijn wonderbaarlijke landschappen. Daar werden de blockbusters ook opgenomen. Het instrumentale stuk lijkt als het ware uit de film gestapt te zijn. De gelaagde zang verhoogt ook het filmgevoel en je waant je soms in een bioscoopzitje!
Ik vrees dat vele metalheads bij “Notturno” zullen afhaken of op de skiptoets zullen drukken. Het nummer is eigenlijk pure opera. Enkel tijdens de flamenco gitaarsolo is dat gevoel even verdwenen.
“Prometheus” is gelukkig opnieuw doorspekt met metalinvloeden. Het bombastische gevoel wordt hier tot het maximaal niveau gebracht door de vele lagen zang en samenzang en de grote aanwezigheid van de orkestratie. De gevoelige gitaarsolo brengt wat rust in ons hoofd om vervolgens om te slaan in een shredgedeelte.
“King Solomon And The 72 Names Of God” begint met Oosters getinte klanken, maar als de opera opnieuw overneemt hou ik mijn hart vast. Maar mijn vrees lijkt ongegrond, want plots duiken daar Oosters gekleurde riffs op en volgen eerder donker en mysterieus gekleurde gedeeltes waardoor mijn aandacht opnieuw getrokken wordt. Luca gaat volledig de oosterse toer op tijdens de instrumentale break en dat smaakt naar meer!
“Yggdrasil” laat ons genieten van Y. Malmsteen-geïnspireerde gitaren bij de start en Conti’s vocalen zijn verbluffend hier! Later hoor je kort wat Keltische geluiden opduiken.
Het epische slotnummer duurt maar liefst achttien minuten en start met piano en atmosferische toetsen (à la Ayreon) en later komen daar nog soundscapes en een dreunende beat bij. Alles wordt vervolledigd met echt drumwerk en gitaren. Een diepe vertelstem volgt en na een dikke twee minuten krijgen we een herstart met een symbiose van orkestratie en gitaren. Hier worden de operastukken perfect geïntegreerd in het nummer en overheerst die niet. Zelfs flarden toetsen uit de dancehoek duiken op!
Dit is de Turilli waar ik van hou! Bombastische opera-metal!

Conclusie:
Turilli zet de trend voort die hij startte op de voorganger “Ascending To Infinity”. Het album vraagt meerdere luisterbeurten om als het ware te groeien. Maar toch kan ik me niet ontdoen van de indruk dat de nadruk wat te veel op de opera wordt gelegd. Origineel is dit zeker en vast, maar ik vrees dat vele fans van de oude Rhapsody zullen afhaken. Ikzelf geef hem het voordeel van de twijfel en ik moet toegeven dat de combinatie van Luca’s gitaren en toetsen met de formidabele zang van Conti toch een zekere aantrekkingskracht met zich meebrengt.
Benieuwd hoe de balans zal overhellen bij de opvolger!

Score: 3,5 out of 5
 

Tracklist:
1. Nova Genesis (Ad Splendorem Angeli Triumphantis) 3:08
2. Il Cigno Nero 4:08
3. Rosenkreuz (The Rose And The Cross) 4:34
4. Anahata 5:03
5. Il Tempo Degli Dei 5:03
6. One Ring To Rule Them All 7:05
7. Notturno 4:34
8. Prometheus 5:06
9. King Solomon And The 72 Names Of God 6:51
10. Yggdrasil 6:00
11. Of Michael The Archangel And Lucifers Fall Part II Codex Nemesis 18:04
 

Link:
LTR Official

Tekst: Rik Bauters

Related posts

Review: Cannibal Corpse – A skeletal Domain – Metalblade Records – Release Date Sept 16th

livereviewer

SOTO – INSIDE THE VERTIGO – EDEL/EAR MUSIC – Release: OUT NOW

livereviewer

Review: Samael – Hegemony – Napalm Records – Release: Out now

LiveReviewer
UA-17622028-3