Live report: Moonspell / Aeverium / SoulLine – Metropool Hengelo, 31-03-2016

Live report: Moonspell / Aeverium / SoulLine – Metropool Hengelo, 31-03-2016.

Na iets voor half acht aangekomen te zijn bij de Metropool in Hengelo loop ik de meteen de grote zaal in, waar het niet lang duurt voordat de eerste band begint te spelen.

DSC02183Het Duitse Aeverium begint strak om half acht. De band maakt alternatieve metal, wat in de praktijk neerkomt op een mengeling van metalcore en gothic metal. Zangeres Aeva Maurelle neemt de cleane vocalen op zich en Marcel “Chubby” Römer de screams en ruige zangpartijen. Beiden zijn zeer goed bij stem, maar bij vlagen ook zeer slecht verstaanbaar. Aeva spreekt tussen de nummers door het publiek in het Nederlands toe, want ze laat weten te hebben gestudeerd in Enschede. De band zet verder een strakke set neer.

DSC02309De tweede band op de bill is het Zwitserse SoulLine. De band maakt een mix van melodische death metal en metalcore. Op de plaat is de melodische death metal meer aanwezig, maar live komt het op één of andere manier op mij toch meer over als een metalcore band. Mede vanwege de monotone screams van zanger Ghebro en hetzelfde probleem als bij de eerste band qua zang. Desondanks maakt de band al wel wat beweging los in het toch wel in redelijk grote getalen toegestroomde publiek. En dat op een donderdagavond.

DSC02682Als Moonspell om half tien het podium betreedt is de zaal dan ook al behoorlijk gevuld. Bij het beginnummer ‘Breathe (Until We Are No More)‘ is gelijk al te horen dat het geluid een stuk beter staat dan bij de vorige twee bands en dat zanger Fernando Ribeiro, ondanks wat ouderdomsverschijnselen op zijn stembanden, zeer goed bij stem is. Met zijn diepdonkere stem legt hij het publiek aan zijn voeten. De band kan de muziek putten uit een groot aantal albums, maar wat we vanavond voorgeschoteld krijgen is voornamelijk werk van het laatste album “Extinct” met nummers zoals “A Dying Breed’ en ‘The Future Is Dark’ en werk van de eerste twee albums “Wolfheart” en “Irreligious”. Dat laatste is wel logisch, want ze komen natuurlijk niet weg met het niet spelen van klassiekers zoals ‘Alma Mater’ of ‘Vampiria’. De laatste wordt gebracht in een toepasselijke setting met Fernando in een grote rode cape en het stagelicht volledig op rood. Na de toegiften ‘Everything Invaded’, ‘The Future is Dark’ en afsluiter ‘Full Moon Madness’, waarbij het zelfs nog even kort begint te sneeuwen in de zaal, is het na dik anderhalf uur gebeurd met de pret.

Moonspell weet na een carrière van zo’n 24 jaar nog steeds hoe ze een zaal plat moeten spelen. De cliché praatjes tussen de nummers door, wat trouwens elke grote band doet, moet je dan maar voor lief nemen.

Tekst en foto’s: Marcel Klaster