Report: The Poodles / Rebellious Spirit / Maverick – De Kreun Kortrijk, 22-10-2015

Report: The Poodles / Rebellious Spirit / Maverick – De Kreun Kortrijk, 22-10-2015.

Alcatraz Music bracht ons kortelings nog een avond gevuld met de klassieke hardrock van Y&T en waagt zich nu aan een heuse avond gevuld met ‘melodic rock’. De laatste keer dat ik The Poodles op het podium zag was op Graspop in 2010. Een jaar daarvoor werden we in de Biebob te Vosselaar getrakteerd op een geweldige AOR avond toen daar naast The Poodles ook H.e.a.t en Treat stonden geprogrammeerd. Maar op deze avond stonden als opwarmer twee minder gekende (bij mij althans) bands op het podium.

Maverick_07Het concert vond plaats midden in de werkweek en dit werd vlug duidelijk toen ik de zaal binnenkwam! Er waren nog niet zo veel aanwezigen. De organisatie had de ruimte bij middel van zwarte gordijnen verkleind tot een toffe club. De Ieren van Maverick mochten de zaal opwarmen. Ze kwijten zich echter zeer goed van deze moeilijke taak. De zaal werd vanaf het eerste nummer meegetrokken in hun enthousiasme en vooral zanger David Balfour wist het vuur aan de lont te steken. Vele aanwezigen (waaronder ondergetekende) waren aangenaam verrast door het energieke spel van beide gitaristen Ric Cardwell en vooral Ryan Sebastien Balfour. Maar ook de bas van podiumbeest Richie Diver en het drumwerk van Mike Ross zorgen voor een pompende beat. Zelden heeft een ongekende band me zo kunnen bekoren. Deze kerels moeten we in de gaten houden.
 

Rebellious Spirit_15Tweede band was het Duitse Rebellious Spirit. Deze kerels hebben al twee albums op hun naam staan. De toch aardig gevulde zaal (zo’n 150 aanwezigen) maakte zich klaar voor een tweede opwarmronde. Toen de band echter startte hoorden we een eerder chaotisch geluid en de nummers konden zaal niet meekrijgen. De eerder tamme reactie van het publiek op de vraag van zanger/gitarist Jannik waren daar het ultieme bewijs van. Het is niet dat hun nummers slecht waren, maar ze hadden niet de impact die Maverick wel veroorzaakte. Op hun albums klinken de heren nochtans beter. Maar het publiek steunde de band, omdat dit viertal toch bleef proberen om er iets goed van te maken.
 

The Poodles_03Het publiek wachtte ongeduldig op de headliners The Poodles. De Zweedse schoothondjes bestormden het podium en gooiden meteen de opener van hun laatste album “Before I Die” in de zaal. Het geluid klonk als een klok en Jacob had er duidelijk zin in. Toen ze verder gingen met de knaller en meezinger ‘Caroline’ werd het pas echt feest. Er werd enthousiast meegezongen en iedereen bewoog mee op het ritme. Jacob is gekend voor zijn geweldige podiumact en ook dit keer toont hij zijn acrobatische trucjes met de microfoonstandaard. Mr. Samuel is zonder enige twijfel de aandachtstrekker in de band en ziet er nog steeds fit uit! Maar de muzikanten die op het podium bewegen staan ook hun mannetje. Zo is nieuwbakken bassist Johan Flodqvist kwistig met diepe basloopjes. Henrik Bergqvist slingert meerdere flitsende solo’s richting publiek.
We krijgen een bloemlezing van hun zes albums, maar de focus ligt vooral op het laatste album dat met vijf nummers ruim vertegenwoordigd is. Maar de eerste drie albums komen ook ruimschoots aan bod.

The Poodles_01Met het inlassen van de akoestische medley krijgen we enkele nummers te horen die normaliter niet de setlist halen. ‘Crying’, ‘One Out Of Ten’ en vooral ‘Leaving The Past To Pass’ zorgden voor een knus en intiem moment in de show.
Daarna volgde één van de hoogtepunten van het concert. De uitvoering van ‘The Greatest’ uit hun laatste album “Devil In The Details” bezorgde me kippenvel en bleek naast mijn persoonlijke favoriet ook door het publiek gesmaakt te worden.
Nadien mochten de bandleden hun kunnen tonen tijdens een opzwepend instrumentaal nummer. Blonde drummer en knapperd (ik durf dit als man wel te zeggen!) Christian Lundqvist kreeg ook zijn moment in de spotlight en maakte daar gretig gebruik van.
Jacob bestormde opnieuw het podium in een andere outfit en de show bereikte met ‘Crack In The Wall’ en het oudje ‘Metal Will Stand Tall’ zijn hoogtepunt en op hetzelfde niveau sloten ‘Like No Tomorrow’ en ‘Night Of Passion’ het eerste deel af.
Na een korte pauze kwam de band terug en trok de trukendoos nog eens volledig open met de nummers ‘Echoes From The Past’ en ‘Seven Seas’.

Dit was het beste concert dat ik van deze Zweedse jongens heb gezien. Alles zat gewoon goed. Het geluid was dik in orde en stond niet te luid. De band en vooral Jacob waren goed op dreef en de sfeer in de zaal was optimaal. Tel daarbij nog eens op dat het een ideale setlist was en het optelsommetje bezorgt je een hoge score! Dit was zonder enige twijfel ‘a night of passion’ en ‘metal will stand tall’.

Tekst en foto’s: Rik Bauters
 

Related posts

Live report: Lord Gore / Undergang / Rectal Smegma – dB’s Utrecht, 20-09-2017

LiveReviewer

Live report: Netherlands Deathfest 2017 – 013 Tilburg, 03/04/05-03-2017

LiveReviewer

Slaughterfest: Onslaught – Mpire of Evil – Master – Tantara @ Dynamo Eindhoven

livereviewer
UA-17622028-3