Report:FOREIGNER – FM 17 april 2014, TRIX Antwerpen

FOREIGNER – FM  17 april 2014, TRIX Antwerpen

 

Dit concert stond vanaf de bekendmaking met stip genoteerd in mijn agenda. Het gebeurt zelden dat zowel de opwarmer als de hoofdact klassebands zijn die hun strepen meer dan verdiend hebben in de melodieuze rock wereld. Headliner FOREIGNER kende vanaf hun debuut in 1977 een groot succes. Maar worden in 1984 een wereldband door hun monsterhit ‘I Want To Know What Love Is’ . Daarna volgde hun grootste succes met reusachtige tours over de volledige aardbol. Hun latere releases haalden echter niet meer het niveau van weleer. Toen zanger Lou Gramm geveld werd door kanker hield de band het voor bekeken. Na een stilte van elf jaar kwam de band terug met dit maal Kelly Hansen achter de microfoon! In 2010 werd met “Can’t Slow Down” een heus comeback album afgeleverd.

Onder de leiding van wereldzanger Steve Overland kwam de band FM in 1986 op de proppen met het geweldige album “Indiscreet”. Samen met de nog geweldiger opvolger “Tough It Out” staan deze albums in de collectie van elke zichzelf respecterende AOR en melodieuze rock fan. De band bleef regelmatig albums maken en Steve dook ook op in verscheidene zijprojecten en soloalbums! Maar met hun album “Metropolis” uit 2010 scoorden ze opnieuw en met hun dubbelslag “Rockville” deden ze dit vorig jaar nog eens over.

Aangezien we bij vorige concerten steeds hopeloos vast zaten op de Antwerpse ring vertrok ik dus extra vroeg om geen seconde van dit dubbelconcert te moeten missen! Vreemd genoeg diende ik geen seconde aan te schuiven en kwam dus ruim op tijd aan. Ideaal om nog wat te kletsen met bekende bezoekers en bevriende fotografen. Dat FM bij velen ook een ‘must see’ band is, was te zien aan de rij mensen die netjes stonden aan te schuiven bij het openen van de deuren.

FM-13 (818 x 1157)FM bracht waarvoor de meeste voor gekomen waren. Van de negen nummers werden er maar liefst zes van de eerste twee knalschijfen getrokken. Met een opener als “Tough Love” kon het eigenlijk al niet meer stuk en meteen zit de sfeer er in! Er werd gewillig meegewerkt door het publiek aan de hand van achtergrondzang en uitvoerig applaus na het eerste nummer. De stem van Steve Overland  klinkt nog steeds zoals toen en het gitaarspel van Jim Kirkpatrick brengt de swung in het geheel. De duidelijk aanwezige toetsen van Jem Davis zorgen voor een frisse toets en de ritmesectie onder leiding van drummer Pete Jupp en bassist Merv Goldsworthy vullen vakkundig alle kleine gaatjes op. Onder de vorm van “Cold Hearted” krijgen we zelfs een splinternieuw nummer te horen uit de kersverse EP “Futurama”. Steve Overland krijgt dan ook met het grootste gemak de handen van de toeschouwers in de lucht om op het ritme mee te klappen. Dit feestje krijgt met “Burning My Heart Down” een  geweldig slot. De band geniet van het uitgebreide applaus van het publiek en verlaat met een brede glimlach het podium.

 

Na een welgekomen adempauze, doofden opnieuw te lichten en verscheen FOREIGNER op het podium. Onder de vakkundige leiding van zanger Kelly Hansen vliegen ze er meteen in met het rockende “Double Vision”. De toetsen laten zich duidelijk horen in het volgende nummer “Head Games”. Maar het publiek krijgt onder de vorm van “Cold As Ice” een eerste knaller te verwerken. Kelly Hansen bewijst hier een top entertainer te zijn. De man staat werkelijk geen seconde stil en gebruikt elke vierkante centimeter van het podium. Daarna is het tijd voor wat rustiger werk volgens Kelly en men voegt de daad bij het woord. Een geweldige versie van “Waiting For A Girl Like You” wordt ingezet en het publiek beantwoord met een geweldige, gemeende reactie! Wat ben ik blij om hier aanwezig te zijn op dit feestje! Oprichter – gitarist en songschrijver Mick Jones was nog niet op het podium te zien geweest. Maar de man heeft ongeveer een anderhalf jaar geleden een ernstige medisch geschiedenis gekend en kan het eigenlijk momenteel niet meer aan om in een volledig optreden het beste van zichzelf te geven. De man wordt dan ook als een held onthaald wanneer hij aangekondigd werd door Kelly. “Feels Like The First Time” wordt het eerste nummer met Mick en mist zijn effect niet, want de temperatuur in de zaal is wederom met een paar graden gestegen. De band vervolgt met het melodieuzere “That Was Yesterday” uit hun ‘million seller’ “Agent Provocateur” uit 1984. Later zal blijken dat dit eigenlijk het meest recente nummer van de avond was.

FOREIGNER-35 (818 x 1157)Met het sterk rockende “Dirty White Boy” worden de aanwezige dames in het zonnetje gezet. Maar “Starrider” van het debuut heeft toch het meeste indruk op mij gemaakt. Tom Gimbel haalt de dwarsfluit boven en start dit sterk door The Beatles beïnvloed nummer op geniale wijze. Mick heeft voor dit nummer ook een akoestische gitaar om zijn schouders hangen. De samenzang in dit sferische nummer bezorgt me werkelijk kippenvel. De gitaarsolo die hij gedurende dit nummer uit zijn mouwen schudt spreekt tot de verbeelding. De band heeft het op het podium evenveel naar zijn zin als het uitzinnige publiek. Het eerder poppy “Urgent” wordt echter in een knallende versie gebracht en hier speelt Tom Gimbel zich met zijn saxofoon duidelijk in de kijker. Ik ben altijd fan geweest van de saxofoon bij rocknummers. Een gegeven dat Bruce Springsteen ook duidelijk weet uit te buiten. Nadien kregen toetsenist Michael Bluestein en drummer Chris Frazier elk hun solospot! Ze deden dit op een dergelijke originele manier dat dit toch een niet te missen stuk werd. Met het pompende “Juke Box Hero” werd het feest gewoon verder gezet met massale steun van het publiek!   Maar dat dit alles niet kon blijven duren, werd duidelijk toen de band kort het podium verliet.

FOREIGNER-17 (1157 x 818)

De bisnummers werden aangevat met het oudje “Long, Long Way From Home”. Daarna was het knuffelmoment aangebroken, aangezien Kelly iedereen verplichte zijn arm om zijn buur te leggen. Ook al bleek dit een lelijke man te zijn! Het ultieme meezingmoment was dus aangebroken want hun monsterhit “I Want To Know What Love Is” werd gebracht. Na dit romantisch hoogtepunt werd de zaaltemperatuur nogmaals opgevoerd met een toepasselijk rockende versie van “Hot Blooded”.

Zichtbaar genietend van het minutenlange applaus verliet de band moe maar voldaan het podium!

Velen waren het na afloop met mij eens dat dit concert hoog zal scoren in de persoonlijke top tien van het jaar. De band speelde hun setlist vol klassiekers met een ongelooflijke spelvreugde en de interactie van Kelly met het publiek was geweldig. Wie met het vooroordeel naar dit concert was afgezakt dat de melodieuze rock ten dode opgeschreven was, werd vanaf de eerste noten van beide bands zonder twijfel aan de grond genageld. Ik durf zelfs te wedden dat hun mond opengevallen  zal zijn van verbazing. Mij hoeven ze in ieder geval niet meer te overtuigen van de helende werking van dit vrolijke muziekgenre en mijn stoutste verwachtingen werden dan ook moeiteloos ingelost.

In de wagen naar huis voelde ik me dus tegelijkertijd een “Dirty White Boy” en een “Juke Box Hero”!

Tekst en foto’s Rik Bauters
 

Related posts

Live report: Omnium Gatherum / In Mourning – Baroeg Rotterdam, 18-10-2019

LiveReviewer

Live report: Ayreon Universe – Poppodium 013 Tilburg, 15-09-2017

LiveReviewer

Livereport: MSG @ 013 Tilburg

livereviewer

1 comment

john van Luijk April 24, 2014 at 20:54

wat een prachtig verslag van een subliem concert!!!!!

Comments are closed.

UA-17622028-3