Review: Alcest – Spiritual Instinct – Nuclear Blast – Release: 25-10-2019

Review: Alcest – Spiritual Instinct – Nuclear Blast – Release: 25-10-2019.

Blackgaze pionier Alcest is een Franse band die voornamelijk om oprichter Neige draait. Hoewel hij de band in 2000 heeft opgericht als solo project, is de band al een aantal keren beurtelings een volwaardige band of een solo project geweest. Inmiddels heeft de band al weer 10 jaar meerdere bandleden. In de beginjaren van de band speelde Alcest meer traditionele black metal, maar in die periode heeft de band alleen een demo uitgebracht. Vanaf 2005 (EP Le Secret) speelt de band , als eerste, blackgaze. Behalve een uitstapje naar shoegaze op het album “Shelter” na, is Alcest vervolgens bij dat genre gebleven.

Alcest is: 
Stéphane “Neige” Paut – Zang, gitaar, keyboard, bas
Jean “Winterhalter” Deflandre – drums

Spiritual Instinct

Het nieuwe album “Spiritual Instinct” is weer een typisch Alcest blackgaze album geworden. Tegelijkertijd is het ten opzichte van het vorige album iets steviger uitgevallen en valt op dat Neige een aantal bonafide metal riffs in de muziek heeft verwerkt. ‘Les Jardins De Minuit’ begint dreigend met voornamelijk lang uitgerekte tonen, maar de drums en bas zijn krachtig, dus de muziek is dreigend. Als het losbarst is wat we krijgen het bekende fuzzy Alcest geluid , maar met meer riffs en meer bite. Er zit ook ritmisch vrij veel variatie in. De zang bestaat vooral uit de ijle sferische zang die we van Neige gewend zijn, met enkele black metal shrieks toegevoegd. De melodieën nemen je mee op reis en doordat de hoeveelheid blastbeats en shrieks toeneemt naar het eind, wordt het nummer op een hoogtepunt afgerond.

Vervolgens is ‘Protection’ nog riffiger dan de eerste song. Het is weer duidelijk dat, in tegenstelling tot sommige bands in de power metal en female voiced genres, Neige weet hoe sprookjesachtige muziek hoort te klinken. Sprookjes zijn namelijk ooit bedoeld om gedeeltelijk eng te zijn, met monsters, bloed en hier en daar een vreselijk noodlot. De eerste twee songs hebben dat volledig onder de knie. ‘Sapphire’ zet vervolgens volledig in op de dromerigheid die Alcest zo goed weet te vertolken, maar weet dat uptempo te doen, om vervolgens op het eind met krachtige drums en wat unclean vocals nog wat agressie toe te voegen. Het voor Alcest stevige geluid, wordt op ‘L’Île Des Morts’ van wat complexiteit en geheimzinnigheid voorzien, wat me geheel bij de titel lijkt te passen. Ik moet eerlijk zeggen dat ik geen flauw idee heb waar de Franse teksten over gaan, maar als de muziek zo voor zich spreekt, valt daar makkelijk aan voorbij te gaan.

De band weet vervolgens in ‘Le Miroir’ een beeld te geven of we ons in de Franse middeleeuwen bevinden, reflecterend op een pijnlijke waarheid. Deze kunst van Neige beelden in je hoofd te schetsen met niets meer dan muziek is wat Alcest en dit album zo goed maakt. Het album wordt afgesloten door de titelsong, waar wat doom invloeden in doorklinken. Op een album waar zowel de metal roots als de dromerigheid van Alcest zijn plaats heeft, worden deze in de laatste song nog even goed tegenover elkaar gezet. Het album bestaat uit maar zes songs, maar ze zijn allemaal goed. Gecombineerd met de teruggevonden stevigheid is dit gewoon een superalbum.

Conclusie:
Dit is alles wat Alcest zo goed maakt, met extra riffs als bonus voor de luisteraar.

Score: 4,25 uit 5
 

Tracklist:
01. Les Jardins De Minuit
02. Protection
03. Sapphire
04. L’Île Des Morts
05. Le Miroir
06. Spiritual Instinct

Links
http://www.alcest-music.com/
https://www.facebook.com/alcest.official/

Tekst: Marcel Bergervoet

Related posts

Review: Aborted Fetus ‘Private Judgement Day’ Comatose Music – Release 18- 2 – 2014

livereviewer

TOUR DEAD BY APRIL IS CANCELLED NO SHOW IN HAARLEM TONIGHT

livereviewer

DeWolff komt met speciale Record Store Day-release!

LiveReviewer
UA-17622028-3