Review: Avatar – Feathers & Flesh – Another Century – Release: Out Now

Review: Avatar – Feathers & Flesh – Another Century – Release: Out Now.

Eén van de meest verrassendste bands van 2015 was voor mij Avatar. Hun 13-in-een-dozijn-death-metal hadden ze een jaar eerder (in 2014) al los gelaten met het album “Hail the Apocalypse”. Met een herkenbaar geluid, ijzersterke nummers en een goede show op “Into The Grave” maakten ze behoorlijk indruk.

Dit nieuwe album was geruime tijd voor de release al aangekondigd als weer een, weliswaar kleinere, aardverschuiving op muzikaal gebied en eerlijk gezegd hoopte ik op een verdere uitwerking van de ingeslagen weg. Iets extremer misschien wel. De teasers die de laatste tijd werden gereleased waren te onsamenhangend en te kort en sinds 13 mei jl. is het album beschikbaar en is het duidelijk wat de ingeslagen weg geworden is…

Het was geen verrassing meer dat “Feathers & Flesh” een conceptalbum is geworden, vanwege de teasers, maar het verhaal en de uitvoering bleven tot op de dag dat ik het kon beluisteren een vraagteken.

Avatar is:
Johannes Eckerström – zang
John Alfredsson – drum
Henrik Sandelin – bas
Kungen – gitaar
Tim Öhrström – gitaar

Feathers & Flesh
Avatar-Feathers-and-FleshHet verhaal van dit conceptalbum is eigenlijk een fabel. Het vertelt het verhaal van de strijd tussen de Uil, de Koningin van de Nacht, en de Adelaar die een einde aan haar heerschappij wil maken.

Het eerste nummer ‘Regret’ is het einde van het verhaal. De Uil heeft spijt op het moment dat haar einde nadert. Het nummer start met een iel gitaargeluid en geeft een fatalistisch gevoel, wat bij een gemiddelde doom-metal band niet zou misstaan. Het is een kort nummer, wat het eigenlijk meer een intro maakt voor de rest van het album.

Met ‘House Of Eternal Hunt’ begint het verhaal echt en direct is het herkenbare geluid van Avatar daar en ook direct is er de tempoversnelling. Het nummer is de introductie van de Uil en haar visie op het leven. Het nummer heeft een hoog power-metal gehalte en zal het daarom vast goed doen op de festivals deze zomer (Avatar staat op Fortarock!). De break halverwege wordt gevuld met gitaarspel en cleane zang van Johannes; zeer fraai!

Het derde nummer is getiteld ‘The Eagle Has Landed’ en doet denken aan een cover van Saxon, maar daar heeft het niets mee te maken. ‘The Eagle Has Landed’ is de introductie van de Adelaar; de tegenstander van de Uil. Het nummer heeft iets pompeus (passend bij het verhaal), maar het mist het metal-gevoel een beetje. Alleen een distorted gitaar maakt het nog geen metal; jammer. Het volgende nummer heet ‘New Land’ en heeft wel de kenmerkende ‘mood-swings’ in de zang, die Johannes kenmerken. Een lekker nummer dat vertelt over de strijd die aan het ontstaan is tussen de Uil en de Adelaar.

Track vijf heet ‘Tooth, Beak & Claw’ en gaat over het ronselen van medestanders door de Uil voor de strijd tegen de Adelaar. Het nummer overstroomt overduidelijk van het zelfvertrouwen in een goede afloop van de strijd, wat het een aanstekelijk nummer maakt. In het nummer ‘For The Swarm’ probeert de Uil een bijenvolk over te halen om zich bij haar aan te sluiten in de strijd tegen de Adelaar, maar de bijen zien daar niets in. Het is een lekker up-tempo nummer en ook wel met de nodige humor gemaakt; je ziet het direct voor je!

‘Fiddler’s Farewell’ gaat over collateral damage; Een buitenstaander, een mier, is het slachtoffer geworden van de strijd en is onder de voet gelopen. Zijn vriend, een Sprinkhaan, rouwt om zijn overlijden. Even de fabel gelaten voor wat het is; dit gewoon een prachtige ballad over verlies en is met veel gevoel gezongen.

Met ‘One More Hill’ zijn we ineens terug bij de black-metal stijl van Avatar. Het verhaal neemt hier een wending doordat de bondgenoten van de Uil zich tegen haar keren omdat de strijd verloren is. ‘Black waters’ kondigt het einde van de Uil aan. Ze duikt in een ven en zinkt naar de bodem waar een snoek haar overtuigt om in de duisternis van het ven te blijven. Ook dit nummer heeft een aardig doom-metal gehalte en geeft de sfeer perfect weer. Het zou het logische einde van het verhaal kunnen zijn, maar dat is het nog niet. De wolf, een bondgenoot van de Uil, trekt de Uil uit het ven in ‘Night Never Ending’ en gaat tekeer tegen de Uil; zij had immers een nacht zonder einde beloofd. Het nummer is melodieus, maar niet per se opgewekt. Eerder een soort waanzinnig fanatisme; een ongefundeerd optimisme dat de strijd nog gewonnen kan worden.

Het elfde nummer is getiteld ‘Pray The Sun Away’ is weer helemaal Avatar-‘Hail The Apocalypse’-stijl met de nodige tempowisselingen. Of dit te maken heeft met de Beer die in de fabel ten tonele verschijnt weet ik niet, maar muzikaal is hij meer dan welkom! Ook voor de fabel doet hij goede zaken. Beide kemphanen zijn zo extreem in hun standpunten, dat er eigenlijk weinig verschil zit tussen hen beide. Het einde van het verhaal nadert zijn ontknoping met ‘When The Snow Lies Red’. De Adelaar is dood, de Wolf ligt op sterven en de Uil is dodelijk gewond. De Uil bezingt de Wolf wat hij voor haar heeft betekend. Het nummer is deels herkenbaar als “Avatar-stijl”, maar heeft ook uiterst gevoelige, bijna kwetsbare tussenstukken. Een feest voor je oren!

Het op één na laatste nummer begint bijna als een easy-listening liedje, maar blijft dit gelukkig niet lang. ‘Raven Wine’ beschrijft hoe de raven zich te goed doen aan het bloed en de kadavers van de gestorven dieren. De boodschap die dit nummer heeft moge duidelijk zijn. Het nummer kent vele tempo- en stijlwisselingen wat het interessant maakt om naar te luisteren.

Het laatste nummer keert weer terug naar het eerste nummer. ‘Sky Burial’ gaat over spijt en je leven over willen doen met de kennis van nu. Ook de Uil overleeft het niet in dit verhaal en dit nummer is zijn dodenzang. Het nummer klinkt kwetsbaar en breekbaar en heeft een depressieve sfeer. Doom metal in optima forma!

Conclusie:
Als conceptalbum is “Feathers and Flesh” uitermate geslaagd! Om als metalband het verhaal te vertellen door middel van een fabel is best gewaagd en daar zit ook eigenlijk het grootste punt van kritiek. Je kan en mag dit album niet vergelijken met het vorige, maar als je dat toch doet(…) dan is dit album veel minder metal. Daar staat tegenover dat de kwaliteit van dit album echt een stap hoger is dan “Hail The Apocalypse”. Het verhaal is ook uitermate toepasbaar op de situatie in de wereld, waardoor het ook een maatschappijkritisch randje krijgt.

Een vaker voorkomend probleem bij conceptalbums is dat het verhaal niet altijd duidelijk is door alleen te luisteren. Ook dit album heeft dit probleem, waardoor het album wellicht rommelig over kan komen als je de samenhang niet ziet (leest). Om de diepgang en de muzikale keuzes te begrijpen moet je de tekst er bij houden en het bijgesloten boekje gelezen hebben, of op zijn minst het interview met Johannes met TeamRock (zie links). Eenmaal in het verhaal, zuigt het je op en ben je in de wereld van de Uil en de Adelaar.

Ik vind het concept dermate gedurfd en het muzikaal zo goed in elkaar zitten, dat ik het ze vergeef dat het wat minder metal is. Hoe dan ook is en blijft het wel herkenbaar Avatar!
Dit is gewoon een vette luisterplaat! Ik ben benieuwd naar de show op Fortarock!

Score: 4,5 uit 5
 

Tracklist:
01. Regret
02. House of Eternal Hunt
03. The Eagle Has Landed
04. New Land
05. Tooth, Beak & Claw
06. For The Swarm
07. Fiddler’s Farewell
08. One More Hill
09. Black Waters
10. Night Never Ending
11. Pray The Sun Away
12. When The Snow Lies Red
13. Raven Wine
14. Sky Burial

Links:
Avatar Official
Avatar Facebook
Teamrock

Tekst: Marc van Kollenburg