Review: Beneath Oblivion – The Wayward and the Lost – Weird Truth Productions – Release: Out now

Review: Beneath Oblivion – The Wayward and the Lost – Weird Truth Productions – Release: Out now.

Beneath Oblivion is opgericht in 2003 en speelt sludge/doom metal, volgens hun biografie. Echter zit de muziek veel meer in het straatje van de funeral doom.

Beneath Oblivion is:
Allen Lee Scott II – Gitaar, samples en keyboard
Scott Simpson – Gitaar en zang
Keith Messerle – Basgitaar
James Rose – Drums en zang

 

The Wayward and the Lost
Dit is mijn kennismaking met Beneath Oblivion, maar dit is al hun derde full-length. Nu ben ik ook niet zo’n groot funeral doom fan, misschien dat het daardoor komt. Qua ultra trage doom schiet mij alleen Winter te binnen en laat dat nu ook weer één van de inspiraties van Beneath Oblivion zijn.

Het album bevat maar vijf nummers, maar bijna allemaal met een lengte van ruim boven de tien minuten, alleen ‘Savior Nemesis Redeemer’ klokt zeven en een halve minuut, komt de speeltijd toch boven een uur. In dat uur hoor je de meest zwartgallige, trage, suïcidale doom metal die ik ooit heb gehoord. Men is er zelf trots op en dat is een goede zaak. Je zult maar in een band zitten waarvan je de muziek niet eens gaaf vind.

Bij hun inspiratie zie ik bands als Anathema, Cathedral, Pink Floyd, Candlemass, Celtic Frost en Tiamat staan. Die bands hoor ik er niet in terug, wat natuurlijk niet betekent dat het geen inspiratiebronnen kunnen zijn. Winter, dat kan ik terughoren. Ook bands als Thergothon, Rwake en Fister worden genoemd, maar deze ken ik dan weer helemaal niet.

Nieuwe muziek ontdekken is meestal leuk, echter om een funeral doom band te ontdekken is niet echt fijn. De muziek is naargeestig, gelukkig is het album in maart uitgekomen en heb ik het een maand later binnen gekregen. Stel je voor dat ik dit in het najaar had gekregen. Dan had ik niet rond moeten lopen met een stuk touw in het bos. Zo hey, echt alle levensvreugde wordt zo ongeveer uit je lichaam gezogen. Nu heb ik min of meer begrepen dat dat ook de bedoeling is van de band, dus in dat geval, petje af! Voor mij is het té doom. Geef mij maar My Dying Bride. Dat is, vergeleken met Beneath Oblivion, happy metal.

Wat kan ik zeggen over het album? Het zit bijzonder goed in elkaar en alles is heel goed afzonderlijk te horen. Cleane zang en grunts/screams lopen door elkaar heen of wisselen elkaar af. Akoestische gitaarpartijen en distorted gitaarpartijen wisselen elkaar ook af en de samples/keyboardpartijen smeden alles tot één geheel. De drummer wordt niet moe, want die klopt zo nu en dan op z’n drumstel. Ik hoor nergens iets van een dubble-bass of iets dergelijks.

Conclusie:
Beneath Oblivion heeft een goed funeral doom album uitgebracht en liefhebbers van het genre zullen dit zeker weten te waarderen. Ondergetekende luistert liever naar muziek die over dood en verderf gaat en niet over de stadia daarna. Ik vind het leven toch iets mooier en leuker dan dat ik me moet onderdompelen in deze bodemloze put van niets.

Score: 4.1 uit 5

Tracklist:
1. The City (My Mausoleum)
2. The Lair’s Cross
3. The Wayward and the Lost
4. Savior Nemesis Redeemer
5. Satyr

Links:
Beneath Oblivion Facebook
Weird Truth Productions

Tekst: Frank Joustra

Related posts

Review: Svart Crown – Abreaction – Century Media Records – Release: Out Now

LiveReviewer

Review: Myrath – Legacy – earMUSIC – Release: Out Now

LiveReviewer

FOREIGNER – THE BEST OF 4 AND MORE – FRONTIERS RECORDS – OUT NOW

livereviewer
UA-17622028-3