Review: Bury Tomorrow – Cannibal – Music For Nations – Release: 03-07-2020

Review: Bury Tomorrow – Cannibal – Music For Nations – Release: 03-07-2020.

Bury Tomorrow is opgericht in 2006 in Hampshire, Engeland. Het debuutalbum “Portraits” kwam uit in 2009 via Basick Records. Later werd er getekend bij Artery Recordings, maar die samenwerking verliep niet geheel vlekkeloos, waarna het Noord Amerikaanse en Japanse platenlabel en het Amerikaanse boekingsagentschap verloren gingen. Gevreesd werd voor het einde van de band, maar de band werd al snel opgepikt door Nuclear Blast en niet veel later werd het album “The Union of Crowns”(2012) uitgebracht. Nadat begin 2013 gitarist Mehdi Vismara het veld had geruimd voor Kristan Dawson werd er gewerkt aan plaat nummer drie met de titel “Runes”(2014), waarop de band liet horen dat het een vaste waarde aan het worden is aan het metalcore front. Inmiddels zijn de heren al weer toe aan album nummer zes.

Bury Tomorrow is:
Jason Cameron – Zang clean/gitaar
Adam Jackson – Drums
Daniel Winter-Bates – Zang unclean
Davyd Winter-Bates – Bas
Kristan Dawson – Gitaar

Cannibal

Met “Earthbound”, die hier inmiddels grijs gedraaid is, werd die positie aan het front wel behoorlijk versterkt en ook “Black Flame” werd goed ontvangen. Minpuntje van vooral die laatste twee albums vind ik toch wel de vaste songstructuren. Vaak wordt er begonnen met ruige vocalen, waarna Cameron steevast het refrein voor zijn rekening neemt en we daarna een soort van “sing along” krijgen, wat natuurlijk wel lekker is voor live optredens. Op deze nieuwe telg wordt van die vaste structuren wel wat meer afgeweken.

De band heeft veel melodie in de muziek en ook de combinatie van een cleane en een uncleane zanger maakt dat de band in een buitencategorie valt. Zonder die cleane zang van Jason Cameron zou het het wat mij betreft ook een stuk minder interessant zijn. Hij klinkt sinds het vorige album ook wat minder monotoon en tegelijkertijd ook wat ruiger dan op de platen daarvoor. Ook Daniel Winter-Bates brengt steeds meer variatie in zijn vocalen.

Het album zou 3 april al uitgebracht worden, maar werd zoals bij zoveel albums door de coronacrisis uitgesteld naar een later tijdstip. ‘Choke’, de albumopener, werd in februari al op het publiek afgevuurd en ten tijde van de release waren er al van vijf nummers videoclips te zien. ‘Choke’ begint met een lekkere riff en gelijk een breakdown. Dat laatste en het ‘rollende’ drumgeluid laten horen dat de band de metalcore nog niet echt achter zich kan laten.De overgangen van de uncleane zang naar de cleane zang en vice versa door middel van een breakdown of een aparte gitaarlijn, zijn natuurlijk ook wel een beetje het handelsmerk van de band geworden en dat gaat ze ook steeds beter af. De muziek krijgt wel steeds meer melodische passages en ‘The Grey (VIXI)’ is over het geheel een stuk rustiger dan we gewend zijn van de band, met veel ruimte voor melodie en de cleane zang van Cameron.

‘Imposter’ begint ook lekker rustig, maar versnelt al snel met de zang van Daniel die heerlijk agressief klinkt, maar ook steeds beter verstaanbaar, wat natuurlijk ook wel handig is als je een boodschap over wilt brengen. De rooie draad in de teksten is geestelijke gezondheid, waar Daniel zelf ook jarenlang mee te maken heeft gehad en nog steeds eigenlijk. Zowel op persoonlijk als professioneel vlak. Daniel heeft de laatste tien jaar gewerkt voor the NHS( National Health Services) en werd in deze coranaperiode ook vaak gemobiliseerd om zijn steentje bij te dragen. Dit maakt het ten opzichte van de andere albums ook een erg persoonlijk album, tekstueel gezien.

‘Quake’ is een erg opvallend nummer door het bijna ballad-achtige karakter, waarbij Cameron erg ingetogen zingt onder begeleiding van alleen de gitaar, maar dat wel wordt afgewisseld met de screams van Daniel in de wat snellere passages. Het nummer ebt langzaam weg met wederom alleen gitaar. ‘Gods & Machines’ werd de laatste week voor de release van het album nog als videoclip uitgebracht. Eigenlijk wel een nummer dat het huidige Bury Tomorrow typeert. Veel melodie met catchy riffs en dito cleane zang, maar dat ondanks dat toch nog behoorlijk ruig klinkt.

‘Voice &Truth’ is ook een opvallend nummer door de gitaarsoli, iets waar de band nooit erg scheutig mee is geweest. Ook in ‘Cold Sleep’ krijgt gitarist Kristan Dawson wat meer de ruimte om zijn kunsten te vertonen. Met ‘Dark, Infinite’ sluit de band het album furieus af. Het nummer is over het geheel behoorlijk snel, met lichtelijke thrash-invloeden.

Conclusie:
Het combineren van superharde en melodische stukken en de overgangen van cleane naar uncleane zang gaat de heren steeds beter af. Ondanks dat er steeds meer melodie in de nummers komt en veel nummers best wel catchy zijn blijft het geheel toch lekker ruig. Heel verrassend is het album niet, maar wat de band laat horen is wel van een hoge kwaliteit.

Score: 4,25 uit 5

Tracklist:
1. Choke
2. Cannibal
3. The Grey (VIXI)
4. Imposter
5. Better Below
6. The Agonist
7. Quake
8. Gods & Machines
9. Voice & Truth
10. Cold Sleep
11. Dark Infinite

Links:
https://www.facebook.com/BuryTomorrow/
https://www.bury-tomorrow.com/
https://www.facebook.com/MusicForNations/

Tekst: Marcel Klaster

Related posts

Review: Metal Church – XI – Nuclear Blast Records – Release: Out Now

LiveReviewer

Review: Iskald – Innhøstinga – Indie Recordings – Release: Out now

LiveReviewer

Review: Disabuse – Death Machines – Raw Skull Recordz – Release: 30-10-2017

LiveReviewer
UA-17622028-3