Review: Carcass – Despicable EP – Nuclear Blast – Release: 30-10-2020

Review: Carcass – Despicable EP – Nuclear Blast – Release: 30-10-2020.

Carcass is een extreme metal band uit Liverpool, opgericht in 1986. Met hun debuut “Symphonies of Sickness” (1989) stond de band nog stevig in de grindcore-scene maar ging het latere werk meer richting de death metal. Na een zeventienjarige album sabbatical kwam de band in 2013 met het alom geprezen “Surgical Steel” waarnaar er volop getoerd werd. Het nieuwe album “Torn Arteries” was gepland voor begin augustus, maar werd om een welbekende reden vooruitgeschoven richting 2021. Als voorproefje op dat album komt de band met de EP “Despicable”.

Carcass is:
Jeff Walker – zang, bas
Bill Steer – gitaar
Daniel Wilding – drums
Tom Draper – gitaar

Despicable

Deze EP bestaat uit vier nummers waarvan alleen ‘Under The Scalpel Blade’ (die in december al als single werd uitgebracht) op hun zevende album terecht komt. ‘The Living Dead at the Manchester Morgue’ begint rustig met alleen het typische Bill Steer gitaargeluid waarna langzamerhand de rest er bij komt en het nummer overgaat in een lekkere groove. Halverwege krijgen we een passage met staccoto rythm gitaarwerk waarbij de tweede gitaar er rustig overheen zingt, om vervolgens een stuk sneller en extremer te eindigen.

‘The Long and Winding Bier Road’ begint ook rustig , maar al snel krijgen we een voortstuwende riff in mid tempo. Later wordt er afgewisseld met tragere en meeslepende passages. De gitaarsolo klinkt wat vlak en eerlijk gezegd ook niet helemaal lekker. Waarschijnlijk een gevalletje , dit nummer is een afvaller en niet teveel aandacht meer aan besteden.

‘Under The Scalpel Blade’ is wat sneller en klinkt een beetje als ‘Heartwork’ in het begin, maar ik hoor er ook meer ouder werk in terug. Het nummer heeft veel tempowisselingen en het gaat soms erg makkelijk van de vierde naar de eerste versnelling of vice versa. Variatie genoeg. Nummers die van het begin tot het einde in een straf tempo gaan, wat ik noem de doorstampers, daar ga je de band ook niet snel op betrappen.

‘Slaughtered in Soho’ klinkt over het geheel een stuk ruiger dan de voorgaande nummers, maar heeft daarnaast ook een hoop melodisch gitaarwerk. Tom Draper (Pounder, ex-Angel Witch), is toegevoegd als tweede gitarist en maakte zijn live debuut in maart 2018 op Netherlands Deathfest in 013 in Tilburg. Omdat de meeste nummers al ruim voor zijn toetreding zijn geschreven heeft de gitarist nog geen invloed gehad op het nieuwe werk. De titel van het nieuwe album is trouwens een ode aan voormalig drummer Ken Owen, die in 1999 een hersenbloeding kreeg. Ken had vroeger een fictief bandje genaamd Torn Arteries.

Conclusie:
In alle vier nummers grijpt de band terug naar het verleden. Aan ‘Under The Scalpel Blade’ gaat vast ook nog wel gesleuteld worden voor die op “Torn Arteries”verschijnt”. Na het sterke “Surgical Steel” ben ik benieuwd waar de band begin volgend jaar mee komt. Eén ding is zeker, saai zijn de albums van Carcass nooit.

Tracklist:

  1. The Living Dead at the Manchester Morgue
  2. The Long and Winding Bier Road
  3. Under The Scalpel Blade
  4. Slaughtered in Soho

Tekst: Marcel Klaster

Related posts

Review: Doro – Love’s Gone To Hell (EP) – Nuclear Blast Records – Release: 01-04-2016

LiveReviewer

Review: Swallow The Sun – Songs From the North I, II & III – Century Media Records, Release: 13-11-2015

livereviewer

Review: Amaranthe – Maximalism – Spinefarm Records – Release: 21–10-2016

LiveReviewer
UA-17622028-3